خشوع در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه ==

[[امام خمینی]] «[[خشوع]]» را [[خضوع]] تام به همراه [[حب]] یا [[خوف]] می‌داند.  امام خمینی خضوع را به دو نوع خضوع [[تکوینی]] و [[تشریعی]] و به اعتبار دیگری به خضوع در برابر [[خداوند]] و در برابر [[مردم]] تقسیم کرده و [[معتقد]] است، خشوع دو قسم حبّی و خوفی دارد که در خشوع حبیّ، [[حق‌تعالی]] با اسمای جمالی و در خشوع خوفی حق‌تعالی با اسمای جلالی تجلی می‌کند. امام خمینی خضوع و خشوع را دارای مراتب و بالاترین مرتبه آن را در [[عبادت]] می‌داند و خشوع را از جمله اموری دانسته که در همه [[عبادات]]، لازم است. ایشان منشأ خضوع در برابر حق‌تعالی را [[معرفت]] [[منعم]] و منشأ خشوع را [[علم]] و [[ایمانی]] دانسته که به [[قلب]] برسد و [[خودبینی]] و [[خودخواهی]] را از موانع و [[قرب]] به [[حق]] و قطع تصرفات [[شیطان]] را از آثار خضوع می‌داند. امام خمینی در دعاهای خود با بیان [[قدرت]] و [[سلطنت]] خداوند و [[فقر]] و [[بندگی]] خود، خضوع و خشوع خود را در برابر خداوند اظهار و با خشوع و خضوع نمازشان را برگزار می‌کرد.<ref>[[رحمت الله ضیائی ارزگانی|ضیائی ارزگانی، رحمت الله]]، [[خضوع و خشوع (مقاله)| مقاله «خضوع و خشوع»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۵ (کتاب)|دانشنامه امام خمینی]]، ج۵، ص۱۵۹-۱۶۵.</ref>