امامت در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخهها
←علم غیب
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۵۳: | خط ۵۳: | ||
=== [[علم غیب]] === | === [[علم غیب]] === | ||
یکی از ویژگیهای مهم و برجسته [[امام]]، دارا بودن [[علم به دین]] و [[اخبار]] و امور غیبی است. [[متکلمان امامیه]] معتقدند: [[امام]] باید به جمیع [[احکام شریعت]] [[عالم]] باشد؛ زیرا او [[حافظ شریعت]] است و [[حفظ شریعت]] بدون آگاهی کامل و [[جامع]] از آن ممکن نخواهد بود. | |||
در همین راستا چنین [[نقل]] شده که | |||
مردى [[امام حسین]] {{ع}} را که آهنگ کربلا داشت، در ثَعلَبیه دید. بر او در آمد و [[سلام]] داد. [[امام حسین]] {{ع}} از او پرسید: «کجایى هستى؟». گفت: [[اهل کوفه]] ام. [[امام]] فرمود: «هان! به [[خدا]] [[سوگند]]، اى مرد کوفى! اگر تو را در [[مدینه]] مى دیدم، جاى پاى [[جبرئیل]]{{ع}} را در [[خانه]] مان و جایگاه [[نزول]] او بر جدّمان را به تو نشان مى دادم. اى مرد کوفى! آیا آبشخور علمِ مردم، نزد ما باشد و آن گاه، آنها بدانند و ما ندانیم؟! این، نشدنى است». <ref>{{متن حدیث|لَقِیَ رَجُلٌ الحُسَینَ بنَ عَلِیٍّ{{ع}} فی الثَّعلَبِیَّهِ وهُوَ یُریدُ کَربَلاءَ، فَدَخَلَ عَلَیهِ فَسَلَّمَ عَلَیهِ، فَقالَ لَهُ الحُسَینُ{{ع}}: من أیِّ البلادِ أنتَ؟ قالَ: مِن أهلِ الکوفَهِ. قالَ: أما وَاللّهِ یا أخا أهلِ الکوفَهِ، لَو لَقیتُکَ بِالمَدینَهِ لَأَرَیتُکَ أثَرَ جَبرَئیلَ{{ع}} مِن دارِنا ونُزولِهِ بِالوَحیِ عَلى جَدّی، یا أخا أهلِ الکوفَهِ، أفَمُستَقَى النّاسِ العلمَ من عِندِنا؛ فعَلِموا وجَهِلنا؟! هذا ما لا یَکونُ}} حسن صفار، بصائر الدرجات، ج۲، ص۱۲؛ کلینى، کافی، ج۱، ص۳۹۸</ref>. | |||
در [[روایت]] دیگری نیز از شخصی به نام جُعَید هَمْدانى که از همراهان [[امام حسین]]{{ع}} در [[کربلا]] بود، چنین [[نقل]] شده که میگوید: «به [[امام حسین]]{{ع}} عرض کردم: فدایت شوم! به چه چیزْ،[[ حکم]] مىکنید؟ فرمود: «اى جُعَید! به [[حُکم]] [[خاندان]] داوود علیه [[السلام]][[ حکم]] مىکنیم. پس چون در چیزى در ماندیم،[[ روح]] القُدُس به ما یاد مىدهد». <ref>{{متن حدیث|وکانَ مِمَّن خرَجَ مَعَ الحُسَین بِ کَربَلاءَ، قالَ: قُلتُ لِلحُسَینِ: جُعِلتُ فِداکَ بِأَیِّ شَیءٍ تَحکُمونَ؟ قالَ: یا جُعَیدُ نَحکُمُ بِحُکمِ آلِ داوُدَ، فإِذا عیینا عَن شَیءٍ تَلَقّانا بِهِ روحُ القُدُسِ}}. صفار، بصائر الدرجات، ج۲، ص۴۵۲</ref>. | |||
در [[روایت]] فوق به مهمترین منبع علم [[امام]] که [[روح القدس]] باشد اشاره شده است. <ref>رنجبر حسینی، محمد و عدل پیوست، عصمت، مقاله: تبیین آموزه امامت در احادیث حسینی، نشریه: علمی تخصصی معارف حسینی، دوره 3، شماره 12، زمستان 98</ref>. | |||
در روایتی که از [[امام حسین]]{{ع}} از قول [[رسول خدا]]{{صل}} نقل شده، آن حضرت ضمن اشاره به تعداد و مصادیق [[امامان]] و [[جانشینان]] خود، به برخی اوصاف و ویژگیهایی که به واسطه خدای متعال در [[اختیار]] آن حضرت قرار داده شده و پس از ایشان به دیگر امامان منتقل میگردد تصریح کرده است که از جمله آنها [[علم]] خاصی است که مشتمل بر [[آگاهی]] از [[اسم اعظم]] [[الهی]] است. | در روایتی که از [[امام حسین]]{{ع}} از قول [[رسول خدا]]{{صل}} نقل شده، آن حضرت ضمن اشاره به تعداد و مصادیق [[امامان]] و [[جانشینان]] خود، به برخی اوصاف و ویژگیهایی که به واسطه خدای متعال در [[اختیار]] آن حضرت قرار داده شده و پس از ایشان به دیگر امامان منتقل میگردد تصریح کرده است که از جمله آنها [[علم]] خاصی است که مشتمل بر [[آگاهی]] از [[اسم اعظم]] [[الهی]] است. | ||