امامت در معارف و سیره حسینی: تفاوت میان نسخهها
←نصب الهی
| خط ۲۱: | خط ۲۱: | ||
در [[روایت]] دیگری از [[امام حسین]] {{ع}} چنین [[نقل]] شده که فرمود: «پدرم [[امیر مؤمنان]] {{ع}}، از [[پیامبر خدا]] {{صل}}، از جبرئیل روح الأمین، از [[خداوند]] که نامهایش [[پاک]] و ذاتش باشکوه است چنین خبر داد [که مىفرماید]: «منم [[خداوند]] یکتایى که خدایى جز من نیست. [[بندگان]] من! مرا بپرستید و هر یک از شما که مرا با گواهى [[خالصانه]] به یکتایى و یگانگى ام دیدار کند، باید بداند که به قلعه من در آمده است، و هر کس به قلعه من در آید، از [[عذاب]] من، ایمن است». گفتند: اى [[فرزند پیامبر]] [[خدا]]! گواهى [[خالصانه]] براى خدا، یعنى چه؟ فرمود: «[[اطاعت]] از خدا و پیامبرش و [[[پذیرفتن]]] ولایت خاندان [[پیامبر]]».<ref>{{متن حدیث|أخبَرَنی جَبرَئیلُ الرّوحُ الأَمینُ عَنِ اللّهِ تَقَدَّسَت أسماؤُهُ وجَلَّ وَجهُهُ، قالَ: أنَا اللّهُ لا إلهَ إلّا أنَا؛ عِبادی فَاعبُدونی، وَلیَعلَم مَن لَقِیَنی مِنکُم بِشَهادَهِ أن لا إلهَ إلَا اللّهُ مُخلِصا بِها أنَّهُ قَد دَخَلَ حصنی، ومن دَخَلَ حِصنی أمِنَ عَذابی. قالوا: یَا بنَ رَسولِ اللّهِ، وما إخلاصُ الشَّهادَهِ للّهِ؟ قالَ: طاعَهُ اللّهِ ورَسولِهِ، ووِلایَهُ أهلِ بَیتِهِ». شیخ طوسی، الامالی، ص۵۸۹</ref>. | در [[روایت]] دیگری از [[امام حسین]] {{ع}} چنین [[نقل]] شده که فرمود: «پدرم [[امیر مؤمنان]] {{ع}}، از [[پیامبر خدا]] {{صل}}، از جبرئیل روح الأمین، از [[خداوند]] که نامهایش [[پاک]] و ذاتش باشکوه است چنین خبر داد [که مىفرماید]: «منم [[خداوند]] یکتایى که خدایى جز من نیست. [[بندگان]] من! مرا بپرستید و هر یک از شما که مرا با گواهى [[خالصانه]] به یکتایى و یگانگى ام دیدار کند، باید بداند که به قلعه من در آمده است، و هر کس به قلعه من در آید، از [[عذاب]] من، ایمن است». گفتند: اى [[فرزند پیامبر]] [[خدا]]! گواهى [[خالصانه]] براى خدا، یعنى چه؟ فرمود: «[[اطاعت]] از خدا و پیامبرش و [[[پذیرفتن]]] ولایت خاندان [[پیامبر]]».<ref>{{متن حدیث|أخبَرَنی جَبرَئیلُ الرّوحُ الأَمینُ عَنِ اللّهِ تَقَدَّسَت أسماؤُهُ وجَلَّ وَجهُهُ، قالَ: أنَا اللّهُ لا إلهَ إلّا أنَا؛ عِبادی فَاعبُدونی، وَلیَعلَم مَن لَقِیَنی مِنکُم بِشَهادَهِ أن لا إلهَ إلَا اللّهُ مُخلِصا بِها أنَّهُ قَد دَخَلَ حصنی، ومن دَخَلَ حِصنی أمِنَ عَذابی. قالوا: یَا بنَ رَسولِ اللّهِ، وما إخلاصُ الشَّهادَهِ للّهِ؟ قالَ: طاعَهُ اللّهِ ورَسولِهِ، ووِلایَهُ أهلِ بَیتِهِ». شیخ طوسی، الامالی، ص۵۸۹</ref>. | ||
با توجه به این [[احادیث]] میتوان نتیجه گرفت که [[امام حسین]] {{ع}}[[ امامت]] را [[مقام]] و منصبی [[الهی]] دانسته و بر آن است که [[انتصاب امام]] تنها از جانب [[خدا]] است و هرگز امکان ندارد که این [[مقام]] گزینشی باشد، از این رو [[انتخاب]] [[اهل حل و عقد]]، [[شورا]] یا [[تعیین خلیفه]] قبلی نمیتواند تعیین کننده [[مقام امامت]] در شخصی باشند. | با توجه به این [[احادیث]] میتوان نتیجه گرفت که [[امام حسین]] {{ع}}[[ امامت]] را [[مقام]] و منصبی [[الهی]] دانسته و بر آن است که [[انتصاب امام]] تنها از جانب [[خدا]] است و هرگز امکان ندارد که این [[مقام]] گزینشی باشد، از این رو [[انتخاب]] [[اهل حل و عقد]]، [[شورا]] یا [[تعیین خلیفه]] قبلی نمیتواند تعیین کننده [[مقام امامت]] در شخصی باشند.<ref>رنجبر حسینی، محمد و عدل پیوست، عصمت، مقاله: تبیین آموزه امامت در احادیث حسینی، نشریه: علمی تخصصی معارف حسینی، دوره 3، شماره 12، زمستان 98</ref>. | ||
== ضرورت امامت == | == ضرورت امامت == | ||