جنگ صفین در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

حضرت در یک [[سخنرانی]] هنگامی که برای بار دوم تصمیم داشت به [[جنگ]] [[معاویه]] برود، از شهدای صفین یاد کرد و در فراق‌شان [[اشک]] ریخت و فرمود: [[بندگان]] [[برگزیده خدا]] [[دل]] بر رفتن بستند و اندکی [[دنیا]] را که [[پایدار]] نیست به بسیاری [[آخرت]] که نابود نمی‌گردد، فروختند. [[زیان]] نکردند [[برادران]] ما که خون‌هایشان در [[جنگ صفین]] ریخته شد از این که امروز زنده باشند تا غصه‌ها بخورند و آب تیره بیاشامند [که ما دچار آنیم]! به خداسوگند، [[خدا]] را دیدار کردند و مزد آنان را به کمال پرداخت و پس از آنکه نگران بودند، در خانۀ امانشان ساکن ساخت. در ادامه فرمود: کجایند برادران من که راه [[حق]] را پیمودند، و در [[مسیر حق]] رخت به خانۀ آخرت رفتند؟ کجاست [[عمار]]؟ کجاست پسر تیهان؟ و کجاست [[ذوالشهادتین]]؟ و کجایند همانندان آنان از برادرانشان که با یکدیگر به ره [[مرگ]] [[پیمان]] بستند و سرهای آنان را به [[فاجران]] [[هدیه]] کردند؟<ref>{{متن حدیث|أَيْنَ إِخْوَانِيَ الَّذِينَ رَكِبُوا الطَّرِيقَ وَ مَضَوْا عَلَى الْحَقِّ أَيْنَ عَمَّارٌ وَ أَيْنَ ابْنُ التَّيِّهَانِ وَ أَيْنَ ذُو الشَّهَادَتَيْنِ وَ أَيْنَ نُظَرَاؤُهُمْ مِنْ إِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ تَعَاقَدُوا عَلَى الْمَنِيَّةِ وَ أُبْرِدَ بِرُءُوسِهِمْ إِلَى الْفَجَرَةِ}}</ref>