مقام شفاعت: تفاوت میان نسخه‌ها

پس [[انسان]] در هر حاجتی می‌تواند پیش شفیعی برود، اما آیا او دنبال آن حاجت راه می‌افید؟ تا رفتم به کسی گفت: آقا! برای فلان حاجت من پیش فلانی بیا، آیا او راه می‌افتد یا نه، نخست حاجت من و خودم را مطالعه می‌کند، تا ببیند من [[لیاقت]] این را دارم که این آقا راه بیفتد برای من پیش فلانی برود؟ از طرفی، [[وجاهت]] خودش را هم نزد او می‌سنجد؛ ببیند اگر راه افتاد و آنجا رفت، آن قدر وجاهت و [[آبرو]] برای چنین کاری دارد؟ تا از این امور مطمئن نشود حرکت نمی‌کند. از طرف دیگر، کسی قول نداده که آقای فلانی! هر وقت برای هر کسی و هر حاجتی آمدی و وساطت کردی من انجام می‌دهم و به وساطت تو ترتیب اثر می‌دهم، چنین قولی نیز وجود ندارد. البته صاحب حاجت تحقّق آن را می‌خواهد. در ضرب المثل [[عربی]] آمده است:صاحب حاجت همانند [[کوری]] می‌ماند که هیچ چیز جز برآورده شدن حاجتش را نمی‌بیند<ref>{{عربی|"صاحب الحاجة أعمی لا یراها إلّا قضاها ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ کشف الخلفاء: ج۲، ص۱۸، شماره ۱۵۸۰.</ref>. او دنبال خواستۀ خود است، بی‌توجّه به اینکه خواستۀ او [[مشروع]] است یا غیرمشروع، شنیدنی است یا خیر، عقلایی است یا نه. ولی حاجت باید مشروع و عقلایی باشد، تا [[شفیع]] برای انجام آن [[اقدام]] کند. از طرف دیگر، بسیاری از اوقات [[انسان]] حاجتی دارد هم [[مشروع]] است و هم عقلایی و هم قابل حصول، اما شخص واسطه می‌گوید: این کار [[صلاح]] تو نیست، من برای این [[حاجت]] پیش فلانی نمی‌روم. این نکته بسیار مهم است؛ زیرا امکان دارد خود شخص نداند که صلاحش نیست و خیلی مصرّ باشد و التماس کند. شخص می‌گفت: می‌خواستم با خانمی [[ازدواج]] کنم. واضح است که از ازدواج کار مشروع و [[خواستگاری]] آن خانم عقلایی بوده، اما طبق معمول به واسطه نیاز داشتم تا برود و کار را انجام دهد، از این رو سراغ کسی رفتم و گفتم: آقا! برای من از فلان خانم خواستگاری کن! او به طور محرمانه به من گفت: این ازدواج صلاح تو نیست. گفتم: آقا! چرا صلاح من نیست؟! مگر ازدواج اشکالی دارد؟! مگر طوری است که من داماد آن آقا و شوهر این خانم بشوم؟! گفت: نه، طوری نیست، اما این ازدواج صلاح تو نیست و من نمی‌توانم دلیل این را به تو بگویم. سپس معلوم شد که آن خانم به [[مرضی]] [[مبتلا]] بوده که کسی از ابتلای او خبر نداشته و نمی‌خواستند همه بفهمند. فرد دیگری می‌گفت: خواهان دختر عمویم بودم و می‌خواستم با او ازدواج کنم. پدرش موافقت نکرد. خیلی [[گریه و زاری]] و [[توسل]] کردم و واسطه فرستادم. هر چه انجام دادم موفق نشدم. سرانجام از [[خدا]] و [[ائمه اطهار]]{{عم}} [[گلایه]] کردم که این هم توسل می‌کنم، چرا وسیلۀ ازدواج دختر عموی مورد علاقه‌ام را که [[لیاقت]] دارم شوهر او باشم، فراهم نمی‌کنید؟! چیزی نگذشت که معلوم شد این خانم به سرطان مبتلا بود و فوت شد. او می‌گفت: من از آن [[توسلات]] پیشیمان و شرمنده شدم که چرا آن قدر گلایه کردم، چرا دلگیر شدم. بنابراین، در [[شفاعت]] [[مصلحت]] نیز در کار است. باید در توسلات خود دقت کنیم. ممکن است خواسته، مشروع و عقلایی باشد، ولی مصلحت نباشد و [[شفیع]] وساطت نکند. پس [[شفاعت]] [[حساب و کتاب]] و شرایطی دارد که بخشی از آنها را [[درک]] می‌کنیم و بخش دیگر از ما مخفی است.

آری، [[شفاعت]] محدود است. پس هر شافع و هم مشفوع محدود هستند. چیزی که غیر محدود است مورد شفاعت است، امّا با محدودیت‌های یاد شده هرگز نمی‌شود برای شفاعت اعتماد کرد [[انسان]] به [[حج]] نرود و نماز را سبک شمارد؛ مورد شفاعت قرار می‌گیرد. این طور نیست.