سیره عبادی امام علی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن حدیث|أَ فَأَعْبُدُ مَا لَا أَرَى... لَا تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ بِمُشَاهَدَةِ الْعِيَانِ وَ لَكِنْ تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ قَرِيبٌ مِنَ الْأَشْيَاءِ غَيْرَ مُلَابِسٍ بَعِيدٌ مِنْهَا غَيْرَ مُبَايِنٍ...}}<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۷۹.</ref>؛ «آیا کسی را که ندیده باشم می‌پرستم؟... [[چشم‌ها]] هرگز او را نمی‌بینند؛ اما قلب‌ها با نیروی [[حقیقت ایمان]]، وی را [[درک]] می‌کنند. به همه چیز نزدیک است؛ اما نه آن طور که به آن‌ها چسبیده باشد. از همه چیز دور است؛ اما نه آن چنان که از آن‌ها [[بیگانه]] باشد.»...<ref>[[علی رفیعی|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۴.</ref>.

امیرالمؤمنین علی{{ع}} [[عبادت]] و [[عبودیت]] را فقط در [[نماز]] خلاصه نمی‌کند؛ بلکه هر گونه توجه مخلصانه و [[خشوع]] عاشقانه و [[فروتنی]] در برابر [[خداوند]] را در تمام عرصه‌های [[زندگی]]، عبادت به شمار می‌آورد. همچنین تمام حرکات و سکنات [[انسان]] را که جهت و رنگ و بوی [[الهی]] داشته باشد، [[بندگی]] دانسته است. حضرت، عبادت و [[پرستش]] افراد را دارای درجات و اقسام گوناگونی می‌داند که گرچه هر یک در مراتب خود پاداشی دارد، اما مهم‌ترین و اصلی‌ترین آن‌ها عبادت احرار است که فقط به شکرانه ذات [[حق]] و بدون چشمداشت پاداشی صورت می‌پذیرد:

گروهی [[خدا]] را از روی [[رغبت]] و میل [به [[بهشت]]] می‌پرستند که این عبادت تاجران و سودجویان است و گروهی خدای را از روی [[ترس]] پرستش می‌کنند که عبادت [[بردگان]] است و عده‌ای به سبب [[شکر نعمت‌های الهی]] و [[سپاس]] [و این که [[حضرت حق]] را شایسته عبادت می‌دانند] او را می‌پرستند و این عبادت [[آزادگان]] است<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۳۷؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۲، ص۸۴.</ref>.