سیره عبادی امام علی: تفاوت میان نسخه‌ها

به این ترتیب، از دید [[امام علی]]{{ع}} و در [[سیره عبادی]] حضرت، عبادتی [[ارزشمند]] و عابدی به تمام معنا پرستش‌گر است که بی‌چشمداشت [[پاداش]] و بی‌ترس و [[واهمه]] از [[عقوبت]]، در پیشگاه خداوند سر [[تعظیم]] فرود آورد و به بندگی بپردازد و چه قدر حقیرند کسانی که از ترس [[جهنم]] و طمع [[بهشت]]، گام در راه عبادت خداوند می‌نهند و در برابر حق چون گدایان به دریوزگی می‌پردازند و اظهار بندگی می‌کنند.<ref>[[علی رفیعی|رفیعی، علی]]، [[سیره امام علی (مقاله)| مقاله «سیره امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۶.</ref>.

از دید [[امیرمؤمنان]]{{ع}} گفتار و [[رفتار]] بی‌اخلاص، هیچ [[ارزش]] و اعتباری ندارد؛ از این رو هر نوع عمل در عرصه [[زندگی]]، باید فقط برای جلب [[رضایت خداوند]] و [[خالص]] از هر [[شک]] و به دور از هر گونه توقع و چشمداشت و بدون [[ریا]] انجام گیرد تا بدین وسیله [[سپاس]] [[خداوند]] بلندمرتبه، به [[درستی]] صورت پذیرد و شکرانه [[نعمت‌های الهی]] قرار گیرد.

[[عبادت]] و [[اطاعت]] [[حق]] باید از سر [[شوق]] [[بندگی]] و به دلیل [[شایستگی]] [[پروردگار]] انجام پذیرد؛ وگرنه عملی بی‌روح و کالبدی بی‌جان خواهد بود؛ بدین سبب علی{{ع}} تمام گفتار و رفتار خویش را در این جهت قرار داده بود، تا آن‌جا که کمک به [[درماندگان]] و [[نیازمندان]] را نیز در جهت توجه به حق و [[رضایت الهی]] انجام می‌داد و [[قرآن]] این عمل او را [[ستوده]] است<ref>{{متن قرآن|وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا}} «و خوراک را با دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر می‌دهند * (با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی» سوره انسان، آیه ۸-۹.</ref>.