←پانویس
(صفحهای تازه حاوی «==مقدمه== صفا در لغت به معنی سنگ سخت صافی است که بر آن گیاه نروید. قسمتی از کوه ابوقبیس که فعلا تپه کم ارتفاعی است و مبدأ سعی حجاج میباشد بنام صفا نامیده شده است. مروه در لغت، سنگ سفید کم قطر است که چون دو قطعه آن را برهم زنند از آن آتش...» ایجاد کرد) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←پانویس) |
||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
بنا بر [[حدیث]] دیگر در این دو کوه دو [[شیطان]] جا داشتهاند که هر شب تا [[زمان ظهور]] [[پیغمبر اکرم]] فریاد برمیداشتهاند. به هر حال آنچه مسلم است دو [[بت]] از بتهای متعدد [[عرب]] بر فراز دو کوه [[صفا و مروه]] واقع بوده است که [[اعراب]] [[جاهلیت]] هنگام [[حج]] آنها را [[زیارت]] میکردهاند. در [[فتح مکه]] [[پیغمبر]] دستور فرمود که این دو بت مانند بتان دیگر شکسته و معدوم کردند. [[مسلمانان]] پنداشتند که با شکستن بتان سعی میان صفا و مروه هم از میان رفته است، لکن چون بیشتر تشریفات حج به همان نحو که در جاهلیت معمول بوده میبایست در [[اسلام]] [[حفظ]] شود [[آیه]] ۱۵۸ از [[سوره بقره]] نازل گردید {{متن قرآن|إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا}}<ref>«بیگمان صفا و مروه از نشانههای (بندگی) خداوند است پس هر کس حج خانه (ی کعبه) بجای آورد یا عمره بگزارد بر او گناهی نیست که میان آن دو را بپیماید» سوره بقره، آیه ۱۵۸.</ref>.<ref>[[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|اعلام قرآن]]، ص419-420.</ref> | بنا بر [[حدیث]] دیگر در این دو کوه دو [[شیطان]] جا داشتهاند که هر شب تا [[زمان ظهور]] [[پیغمبر اکرم]] فریاد برمیداشتهاند. به هر حال آنچه مسلم است دو [[بت]] از بتهای متعدد [[عرب]] بر فراز دو کوه [[صفا و مروه]] واقع بوده است که [[اعراب]] [[جاهلیت]] هنگام [[حج]] آنها را [[زیارت]] میکردهاند. در [[فتح مکه]] [[پیغمبر]] دستور فرمود که این دو بت مانند بتان دیگر شکسته و معدوم کردند. [[مسلمانان]] پنداشتند که با شکستن بتان سعی میان صفا و مروه هم از میان رفته است، لکن چون بیشتر تشریفات حج به همان نحو که در جاهلیت معمول بوده میبایست در [[اسلام]] [[حفظ]] شود [[آیه]] ۱۵۸ از [[سوره بقره]] نازل گردید {{متن قرآن|إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا}}<ref>«بیگمان صفا و مروه از نشانههای (بندگی) خداوند است پس هر کس حج خانه (ی کعبه) بجای آورد یا عمره بگزارد بر او گناهی نیست که میان آن دو را بپیماید» سوره بقره، آیه ۱۵۸.</ref>.<ref>[[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|اعلام قرآن]]، ص419-420.</ref> | ||
== جغرافیای صفا، در [[سوره مبارکه بقره]] == | |||
{{متن قرآن|إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ...}}<ref>«بیگمان صفا و مروه از نشانههای (بندگی) خداوند است پس هر کس حج خانه (ی کعبه) بجای آورد یا عمره بگزارد بر او گناهی نیست که میان آن دو را بپیماید و هر که خود خواسته کاری نیک انجام دهد، خداوند سپاسگزاری داناست» سوره بقره، آیه ۱۵۸.</ref>. | |||
برخی از دانشمندان و بزرگان، در مورد دو مکان مندرج، در [[آیه]] مورد پژوهش، یعنی {{متن قرآن|الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ}} مینویسد: «[[صفا و مروه]]: دو نقطه از [[شهر مکه]] است؛ که [[حاجیان]] بین آن دو نقطه سعی ـ دویدن ـ میکنند و آن دو نقطه عبارت است؛ از دو [[کوه]] که فاصله آن دو، به طوری که گفتهاند ۵/۶۰ ذراع ۴۲۰ متر است و اصل کلمه صفا در لغت به معنای سنگ سخت و صاف است و کلمه [[مروه]] در اصل نیز به معنای سخت است»<ref>محمد حسین طباطبایی، تفسیر المیزان، ج۲، ترجمه سید محمد باقر همدانی، ص۳۲۴.</ref>. | |||
برخی از نویسندگان در این باره مینویسند: «صفا... قسمتی از کوه [[ابوقبیس]] است که فعلاً تپه کم ارتفاعی است و مبدء [[مسعی]] حجاج میباشد... و مروه، در لغت، سنگ سفید کم قطر است؛ که چون دو قطعه آن را بر هم زنند؛ از آن [[آتش]] بیرون جهد و همچنین، بر سنگ [[سختی]]، که میتوان آن را به جای کارد، برای سر بریدن حیوانات به کار برد؛ اطلاق میشود... کوه صفا و مروه؛ هر کدام به نام جنس سنگ خود، نامیده شده است. میان صفا و مروه ۴۲۰ متر، فاصله است؛ که حاجیان میبایست، در این فاصله، هفت بار سعی کنند و منتهیالیه سعی؛ کوه مروه است... در نیمه راه بین صفا و مروه دو میله سبز، به طول ۷۰ متر [[نصب]] گردیده که حاجیان، در این فاصله میبایست هروله کنند... بنابر قصص [[دینی]] چون [[هاجر]]، مادر اسماعیل، به منظور یافتن آب، هفت بار میان صفا و مروه دویده... بود سعی بین این دو کوه، از آن [[زمان]] جزء [[آداب]] [[حج]] شده است»<ref>محمد، خزائلی، اعلام قرآن، ص۴۱۹.</ref>. | |||
برخی از دانشمندان میگویند: «صفا و مروه... در ضلع شرقی [[مسجد الحرام]] در سمتی که [[حجر الاسود]] و مقام حضرت ابراهیم قرار دارد میباشد... فاصله بین صفا و مروه به صورت سالن عظیم سرپوشیده در آمده که حجاج زیر سقف آن به سعی میپردازند. ارتفاع [[کوه صفا]] پانزده متر و [[مروه]] هشت متر است»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱، ص۵۳۸.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص۳۴۱.</ref> | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||