بداء از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

در دیگاه اهل سنت، بدا، اسم مصدر از فعل بَداء است. بدین معنا که وقتی گفته می‌شود: «بَدا الشيءُ يَبْدُوا بَدُواً وبُدُوّاً وبُداءً»، این [[ماده]] بر معنای کلی دلالت دارد که همان ظاهر شدن چیزی است. همچنین است وقتی گفته می‌شود: «بدا الشيءُ يَبدُو»، یعنی ظاهر شد. به باور ایشان از این معنای کلی دو معنای فرعی مشتق می‌شود:

هر دو معنا در [[قرآن کریم]] آمده است. از معنای اول، این [[آیه]]: {{متن قرآن|وَإِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ}}<ref>سورة البقرة، الآية ۲۸۴.</ref> و آیه: {{متن قرآن|وَبَدَا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مَا لَمْ يَكُونُوا يَحْتَسِبُونَ}}<ref>سورة الزمر، الآية ۴۷.</ref>. یعنی از سوی [[خداوند]] [[عذاب]] و مجازاتی برایشان آشکار شد که در [[ذهن]] و محاسبه‌شان نبود. <ref>ر.ک: تفسير ابن كثير: ١٠۴٫٧.</ref> و از معنای دوم، این آیه: {{متن قرآن|ثُمَّ بَدَا لَهُمْ مِنْ بَعْدِ مَا رَأَوُا الْآيَاتِ لَيَسْجُنُنَّهُ حَتَّى حِينٍ}}<ref>سورة يوسف، الآية ۳۵.</ref>.<ref>أحمد قوشتي عبد الرحيم، مقالة «البداء»، موسوعة العقيدة الإسلامية، ص 205.</ref>.