اثبات ضرورت نبوت در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

# '''[[نیاز]] [[بشر]] به معارف [[اعتقادی]]:''' [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در خطبۀ نخست [[نهج البلاغه]] فرمودند: "[[خداوند]] در میان انسان‎‌ها فرستادگان خود را برانگیخت و پی‎‌درپی پیامبر‎انش را به سوی آنان گسیل داشت تا فطرتشان را بیدار کرده و [[نعمت]] فراموش‌‎شده را به یادشان آورند و با [[ابلاغ]] [[پیام الهی]] [[حجت]] را بر آنان تمام کنند و گنجینه‎‌های پنهان عقل‎‌ها‎‎یشا‎‎ن را ظاهر و آشکار نمایند"<ref>{{متن حدیث|فَبَعَثَ فِیهِمْ رُسُلَهُ وَ وَاتَرَ إِلَیْهِمْ أَنْبِیَاءَهُ لِیَسْتَأْدُوهُمْ مِیثَاقَ فِطْرَتِهِ وَ یُذَکِّرُوهُمْ مَنْسِیَّ نِعْمَتِهِ وَ یَحْتَجُّوا عَلَیْهِمْ بِالتَّبْلِیغِ وَ یُثِیرُوا لَهُمْ دَفَائِنَ الْعُقُول}}؛ نهج البلاغه، خطبۀ ۱، ص ۴۳.</ref>. بر اساس این فرمایش اگر [[پیامبران الهی]] با [[صبر]] و کوشش‌‎های طاقت‎‌فرسا، معارف [[اعتقادی]] و فرا‎عقلی را برای [[انسان]] بیان نمی‎‎کردند و با بیدار‎سازی [[فطرت]] و رهاسازی [[عقل]] از بند [[تمایلات]] و [[شهوات]] [[نفسانی]] راه [[سعادت]] و‎ کمال را به [[انسان‌ها]] نشان نمی‌دادند و معارف [[حقیقی]] را بیان نمی‌کردند، انسان‌‎ها از رسیدن به [[معرفت حقیقی]] باز می‎‌ماندند و در [[تاریکی]] [[جهل]] و تخیلات [[باطل]] فرو می‎‌افتادند.  

# '''[[نیاز]] [[بشر]] به [[قانون]]:''' [[امام رضا]] {{ع}} فرمودند: "وقتی [[خداوند]] در [[خلقت]] [[بشر]] و قوای ایشان، آنچه را که به وسیلۀ آن مصلحت‎‌های ایشان کامل و تمام شود، قرار نداده است و از طرف دیگر خداوندِ صانع نیز [[برتر]] از آن است که این [[ضعف]] و عجز از ادارک مشهود در [[بشر]] را مشاهده نماید، لذا به ناچار بین [[خداوند]] و ایشان، رسولی [[معصوم]] لازم است که [[امر و نهی]] و برنامۀ [[تربیتی]] خویش را از جانب [[خداوند]] به ایشان برساند تا آنها به آنچه سبب حصول منافع و دفع ضررها می‎‌شود، [[آگاهی]] یابند"<ref>{{متن حدیث|لَمَّا لَمْ یَکُنْ فِی خَلْقِهِمْ وَ قَوْلِهِمْ وَ قُوَاهُمْ مَا یَکْمُلُونَ لِمَصَالِحِهِمْ وَ کَانَ‏ الصَّانِعُ مُتَعَالِیاً عَنْ أَنْ یُرَی وَ کَانَ ضَعْفُهُمْ وَ عَجْزُهُمْ عَنْ إِدْرَاکِهِ ظَاهِراً لَمْ یَکُنْ بُدٌّ مِنْ رَسُولٍ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُمْ مَعْصُومٍ یُؤَدِّی إِلَیْهِمْ أَمْرَهُ وَ نَهْیَهُ وَ أَدَبَهُ وَ یَقِفُهُمْ عَلَی مَا یَکُونُ بِهِ إِحْرَازُ مَنَافِعِهِمْ وَ دَفْعُ مَضَارِّهِم‏}}؛ عیون اخبار الرضا، ج۲، ص۹۹.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} نیز فرمودند: "ثابت شد که [[خداوند]] سفیرانی در میان [[خلق]] و بندگانش دارد که آنها را به آنچه [[مصلحت]] و نفع ایشان در آن است [[راهنمایی]] می‎‌کنند و آنچه سبب بقای ایشان است و ترک آن سبب هلاکشان می‎‌شود، بیان می‎‌کنند"<ref>{{متن حدیث|ثَبَتَ أَنَّ لَهُ سُفَرَاءَ فِی خَلْقِهِ وَ عِبَادِهِ یَدُلُّونَهُمْ عَلَی مَصَالِحِهِمْ وَ مَنَافِعِهِمْ وَ مَا بِهِ بَقَاؤُهُمْ وَ فِی تَرْکِهِ فَنَاؤُهُم}}؛ توحید صدوق، ص۲۴۹.</ref>. [[انسان]] در [[زندگی فردی]] خود به [[دلیل]] آنکه از تشخیص [[مصالح]] و [[مفاسد]] افعالش در نوع تأثیر، حوزه تأثیر، شدت تأثیر و دامنه زمانی تأثیر در [[زندگی فردی]] عاجز است و همچنین در [[زندگی اجتماعی]] خود برای [[برقراری نظم]] و [[امنیت]] با [[قوانین بشری]] به [[دلیل]] آنکه برخاسته از دیدگاه محدود و منافع شخصی و گروهی است نمی‎‌تواند به نیازهای عموم اقشار [[جامعه]] پاسخ گوید و در نتیجه اعتماد و [[آرامش]] را در میان آحاد [[اجتماع]] برقرار سازد، بنابراین تنها [[خداوند]] است که می‎‌تواند [[مصالح]] و [[مفاسد]] را تشخیص دهد و براساس آن [[اوامر و نواهی]] مناسب [[سعادت بشر]] را به صورت [[قوانین]] و مقررات فردی و [[اجتماعی]] وضع و [[ابلاغ]] نماید؛ ولی چون هیچ یک از افراد [[بشر]] خود، ابزاری ندارند تا با [[خداوند متعال]] ارتباط برقرار کنند و [[اوامر و نواهی]] [[الهی]] را دریافت نمایند، بنابراین [[خداوند متعال]] در [[مقام]] [[پاسخگویی]] به این [[نیاز]] [[بشر]] به [[لطف]] خویش با فرو فرستادن افرادی [[معصوم]] راه دستیابی به [[مصالح]] و [[مفاسد]] آنها را فراهم ساخته است<ref>ر.ک: [[محمد سعیدی مهر|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی ج۲ (کتاب)|آموزش کلام اسلامی ج۲]]، ص ۱۴ ـ ۱۵.</ref>.