←پانویس
جز (جایگزینی متن - 'رازی' به 'رازی') |
(←پانویس) |
||
| خط ۴۸: | خط ۴۸: | ||
*[[معجزه]] آن است که معجزهکننده، در واقع با [[روح]] کلی عالم، اتصالی پیدا میکند و از راه اتصال با [[روح]] کلی عالم، در [[قوانین]] این عالم [[تصرف]] میکند و تصرفش هم به معنای این نیست که [[قانون]] را نقض کند، بلکه بدان معناست که [[قانون]] را در [[اختیار]] میگیرد. وقتی [[قانون]] را در [[اختیار]] گرفت، جریانی که به وقوع میپیوندد ([[معجزه]]) بر خلاف جریان عادی است؛ اما برخلاف خود [[قانون]] نیست<ref>[[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۱۷۸-۱۷۹.</ref>. | *[[معجزه]] آن است که معجزهکننده، در واقع با [[روح]] کلی عالم، اتصالی پیدا میکند و از راه اتصال با [[روح]] کلی عالم، در [[قوانین]] این عالم [[تصرف]] میکند و تصرفش هم به معنای این نیست که [[قانون]] را نقض کند، بلکه بدان معناست که [[قانون]] را در [[اختیار]] میگیرد. وقتی [[قانون]] را در [[اختیار]] گرفت، جریانی که به وقوع میپیوندد ([[معجزه]]) بر خلاف جریان عادی است؛ اما برخلاف خود [[قانون]] نیست<ref>[[مسلم محمدی|محمدی، مسلم]]، [[فرهنگ اصطلاحات علم کلام (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات علم کلام]]، ص ۱۷۸-۱۷۹.</ref>. | ||
==پانویس== | == رابطه معجزه با [[قانون علیت]] == | ||
معجزه قانون علیت را نقض نمیکند و برخلاف [[عقل]] نیست؛ به این معنی که برخی امور ظاهراً برخلاف عقل هستند و عقل نمیتواند آن امور را [[درک]] کند؛ مانند پدید آمدن معلولی بدون هیچ علت و سببی اما معجزه امر شگفتی است که فقط از مجرای طبیعی صورت نگرفته و مخالف قواعد مادی و متعارف است و علل عادی متعارف و شایع را که [[بشر]] با همیشه با آنها مواجه بوده را [[نفی]] میکند و هیچ دور از ذهن نیست که برای معجزه علت دیگری باشد که بشر آن را تاکنون نشناخته باشد. بنابراین معجزه کاری است برخلاف عادت و نه برخلاف قانون علیت و از تمام علوم غریبه ممتاز است؛ زیرا راه [[فکری]] ندارد؛ بنابراین [[آموختن]] و [[آموزش]] دادنی نیست، بلکه تابع [[قداست]] [[روح]] و [[اراده]] نیرومند صاحب اعجاز است و همانطور که بدن در [[اختیار]] روح مجرد است، قلمرو اعجاز در اختیار صاحب معجزه است. [[علامه طباطبایی]] در اینباره میفرماید: جمله آخر [[آیه]]: {{متن قرآن|وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا * وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا}}<ref>«و هر کس از [[خداوند]] [[پروا]] کند (خداوند) برای او دری میگشاید * و به او از جایی که [[گمان]] نمیبرد روزی میدهد و هر که بر [[خدا]] [[توکل]] کند همو وی را بسنده است؛ به [[راستی]] خداوند به خواست خویش، رسنده است و بیگمان خداوند برای هر چیز، اندازهای نهاده است» [[سوره طلاق]]، [[آیه]] ۲-۳.</ref>. | |||
یعنی جمله {{متن قرآن|قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًا}} که مطالب قبلی خود را تحلیل میکند و میفهماند که به چه دلیل خدا به کارهای متوکلان و [[متقین]] میرسد دلالت دارد بر اینکه درباره [[معجزه]] نیز خداوند به اسباب و علل اشاره میکند؛ چون بهطور عموم و طبق فرموده خدا، او برای هر چیزی که تصور کنید اندازه و مسیری معین کرده است<ref>[[محسن فتاحی اردکانی|فتاحی اردکانی، محسن]]، [[معجزه (مقاله)|مقاله «معجزه»]]، [[فرهنگنامه کلام اسلامی (کتاب)|فرهنگنامه کلام اسلامی]]، ص ۳۶۴.</ref>. | |||
== پانویس == | |||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||