عصمت در کلام اسلامی: تفاوت میان نسخهها
←گستره زمانی
| خط ۳۷۲: | خط ۳۷۲: | ||
### [[ادله]] عصمت در مقام دریافت و ابلاغ وحی''' | ### [[ادله]] عصمت در مقام دریافت و ابلاغ وحی''' | ||
#### '''تأمین [[هدف بعثت]]''': از طرفی، انسان، موجودی کمالجوست که به دنبال کمال و [[سعادت]] شایسته خویش است و از طرف دیگر، ابزارهای [[شناختی]] [[انسان]] یعنی [[حس]] و [[عقل]]، در تشخیص راههای رسیدن به کمال و [[سعادت واقعی]] محدودند؛ ازاینرو، حتماً باید راه دیگری در [[اختیار]] [[بشر]] قرار گیرد تا در کنار حس و [[عقل]]، [[انسان]] را به [[سعادت واقعی]] رهنمون سازد و آن راه [[وحی]] و [[نبوت]] است. حال، اگر [[خداوند]] نخواهد [[پیام]] خویش را که در قالب وحی به [[پیامبران]] میرساند، در هنگام دریافت و [[ابلاغ]] [[پیامبر]] محفوظ نگاه دارد، [[هدف]] خداوند از ارسال وحی به [[آدمیان]]، که همان ارائه راه کمال و [[سعادت]] است، تأمین نخواهد شد<ref>مصباح یزدی، محمدتقی، آموزش عقاید، ج۱، ص۲۳۲-۲۳۴.</ref>. | #### '''تأمین [[هدف بعثت]]''': از طرفی، انسان، موجودی کمالجوست که به دنبال کمال و [[سعادت]] شایسته خویش است و از طرف دیگر، ابزارهای [[شناختی]] [[انسان]] یعنی [[حس]] و [[عقل]]، در تشخیص راههای رسیدن به کمال و [[سعادت واقعی]] محدودند؛ ازاینرو، حتماً باید راه دیگری در [[اختیار]] [[بشر]] قرار گیرد تا در کنار حس و [[عقل]]، [[انسان]] را به [[سعادت واقعی]] رهنمون سازد و آن راه [[وحی]] و [[نبوت]] است. حال، اگر [[خداوند]] نخواهد [[پیام]] خویش را که در قالب وحی به [[پیامبران]] میرساند، در هنگام دریافت و [[ابلاغ]] [[پیامبر]] محفوظ نگاه دارد، [[هدف]] خداوند از ارسال وحی به [[آدمیان]]، که همان ارائه راه کمال و [[سعادت]] است، تأمین نخواهد شد<ref>مصباح یزدی، محمدتقی، آموزش عقاید، ج۱، ص۲۳۲-۲۳۴.</ref>. | ||
#### '''اعطای [[معجزه]] به پیامبران''': اعطای معجزه به پیامبران از ناحیه خداوند، عقلاً دلالت میکند بر اینکه [[دروغ]] در آنچه [[انبیا]] به خداوند نسبت میدهند، راه ندارد؛ چون اعطای معجزه به یک شخص به منزله [[تأیید]] و تصدیق او در گفتارش است و اگر ممکن باشد که انبیا به دروغ چیزی را به خداوند نسبت دهند، تأیید چنین [[پیامبری]] با معجزه، در [[حکم]] تصدیق شخص دروغگوست و تصدیق [[دروغگو]] [[قبیح]] و ناپسند است و از [[خدای حکیم]] کار قبیح سرنمیزند<ref>یوسفیان، | #### '''اعطای [[معجزه]] به پیامبران''': اعطای معجزه به پیامبران از ناحیه خداوند، عقلاً دلالت میکند بر اینکه [[دروغ]] در آنچه [[انبیا]] به خداوند نسبت میدهند، راه ندارد؛ چون اعطای معجزه به یک شخص به منزله [[تأیید]] و تصدیق او در گفتارش است و اگر ممکن باشد که انبیا به دروغ چیزی را به خداوند نسبت دهند، تأیید چنین [[پیامبری]] با معجزه، در [[حکم]] تصدیق شخص دروغگوست و تصدیق [[دروغگو]] [[قبیح]] و ناپسند است و از [[خدای حکیم]] کار قبیح سرنمیزند<ref>[[حسن یوسفیان|یوسفیان، حسن]]؛ [[احمد حسین شریفی|شریفی، احمد حسین]]، [[پژوهشی در عصمت معصومان (کتاب)|پژوهشی در عصمت معصومان]]، ص۱۰۱-۱۰۲.</ref>. | ||
## عصمت در [[تفسیر]] و تبیین وحی؛ | ## عصمت در [[تفسیر]] و تبیین وحی؛ | ||
##[[عصمت از اشتباه]]، [[خطا]] و فراموشی در انجام [[تکالیف]] شخصی و [[اجتماعی]]؛ | ##[[عصمت از اشتباه]]، [[خطا]] و فراموشی در انجام [[تکالیف]] شخصی و [[اجتماعی]]؛ | ||