ولایت فقیه در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخهها
←محمد بن علی بن الحسین بن بابویه معروف به «صدوق» (قدس سره) (متوفای۳۸۱ هـ. ق.)
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
|||
| خط ۱۱۰: | خط ۱۱۰: | ||
صدوق توقیع مذکور در روایت کلینی را - که در بالا بدان اشاره کردیم- که متضمن نص صریح بر ولایت عامۀ فقهاست در کتاب [[کمال الدین و تمام النعمه]] خویش روایت کرده است<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص۴۴۰.</ref>، و با توجه به آنچه در مقدمۀ این کتاب آورده است، که {{عربی|اِبْتَدَأْتُ فِي تَأْلِيفِ هَذَا الْكِتَابِ مُمتَثِلاً لِأَمْرِ وَلِيِّ اللَّهِ وَ حُجَّتِهِ}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص۱۵ و ۱۶.</ref>؛ «تألیف این کتاب را در [[امتثال امر]] [[ولیّ]] و [[حجت خدا]] آغاز کردم» روایت این توقیع در این کتاب توسط صدوق بدون اعتقاد به صحت آن عادتاً ممتنع است. | صدوق توقیع مذکور در روایت کلینی را - که در بالا بدان اشاره کردیم- که متضمن نص صریح بر ولایت عامۀ فقهاست در کتاب [[کمال الدین و تمام النعمه]] خویش روایت کرده است<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص۴۴۰.</ref>، و با توجه به آنچه در مقدمۀ این کتاب آورده است، که {{عربی|اِبْتَدَأْتُ فِي تَأْلِيفِ هَذَا الْكِتَابِ مُمتَثِلاً لِأَمْرِ وَلِيِّ اللَّهِ وَ حُجَّتِهِ}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ص۱۵ و ۱۶.</ref>؛ «تألیف این کتاب را در [[امتثال امر]] [[ولیّ]] و [[حجت خدا]] آغاز کردم» روایت این توقیع در این کتاب توسط صدوق بدون اعتقاد به صحت آن عادتاً ممتنع است. | ||
افزون بر این، صدوق در جای دیگری از این کتاب عبارتی دارد که در اعتقاد او به [[نیابت]] عامۀ فقها از حضرت ولیّعصر{{ع}} صراحت دارد، میفرماید: | افزون بر این، صدوق در جای دیگری از این کتاب عبارتی دارد که در اعتقاد او به [[نیابت]] عامۀ فقها از حضرت ولیّعصر{{ع}} صراحت دارد، میفرماید: | ||
پس چنانچه بگوید: [[تمسک]] به [[صاحب الزمان]] - در [[زمان غیبت]] - چگونه ممکن است درحالیکه نه جای او معلوم است و نه کسی میتواند نزد او برود؟ به او گفته میشود: تمسک میکنیم به [[اقرار]] و [[اعتراف]] به وجود او و به [[امامت]] او و به [[نیکان]] برگزیده و با فضلی که به امامت او قائلند و ولادت و [[ولایت]] او را [[اثبات]] میکنند، آنانکه [[سخن پیامبر]]{{صل}} و [[ائمۀ هدی]] را در [[نص]] بر او با نام و [[نسب]] [[تصدیق]] میکنند از [[خوبان]] [[شیعیان]] او که عالم به [[کتاب و سنت]] هستند، و [[خداشناس]] و قائل به [[توحید خداوند]] [[متعال]] هستند<ref>{{عربی|فَإِنْ قَالَ فَكَيْفَ التَّمَسُّكُ بِهِ - أَيْ بِصَاحِبِ الزَّمَانِ - وَ لَا نَهْتَدِي إِلَى مَكَانِهِ، وَ لَا يَقْدِرُ أَحَدٌ عَلَى إِتِيَانِهِ؟ قِيلَ لَهُ: نَتَمَسَّكُ بِالْإِقْرَارِ بِكَوْنِهِ وَ بِإِمَامَتِهِ وَ بِالنُّجَبَاءِ الْأَخْيَارِ وَ الْفُضَلَاءِ الْأَبْرَارِ الْقَائِلِينَ بِإِمَامَتِهِ، الْمُثْبِتِينَ لِوِلَادَتِهِ وَ وِلَايَتِهِ، الْمُصَدِّقِينَ لِلنَّبِيِّ وَ الْأَئِمَّةِ{{عم}} فِي النَّصِّ عَلَيْهِ بِاسْمِهِ وَ نَسَبِهِ مِنْ أَبْرَارِ شِيَعَتِهِ، الْعَالِمِينَ بِالْكِتَابِ وَ السُّنَّةِ، الْعَارِفِينَ بِوَحْدَانِيَّةِ اللَّهِ تَعَالَى ذِكْرُهُ...}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ص۸۶.</ref>. | |||
پس چنانچه بگوید: [[تمسک]] به [[صاحب الزمان]] - در [[زمان غیبت]] - چگونه ممکن است درحالیکه نه جای او معلوم است و نه کسی میتواند نزد او برود؟ به او گفته میشود: تمسک میکنیم به [[اقرار]] و [[اعتراف]] به وجود او و به [[امامت]] او و به [[نیکان]] برگزیده و با فضلی که به امامت او قائلند و ولادت و [[ولایت]] او را [[اثبات]] میکنند، آنانکه [[سخن پیامبر]]{{صل}} و [[ائمۀ هدی]] را در [[نص]] بر او با نام و [[نسب]] [[تصدیق]] میکنند از [[خوبان]] [[شیعیان]] او که عالم به [[کتاب و سنت]] هستند، و [[خداشناس]] و قائل به [[توحید خداوند]] [[متعال]] هستند. | |||
عبارت {{عربی|نَتَمَسَّكُ... بِالنُّجَبَاءِ الْأَخْيَارِ وَ الْفُضَلَاءِ الْأَبْرَارِ... الْعَالِمِينَ بِالْكِتَابِ وَ السُّنَّةِ...}}؛ «تمسک میکنیم به نیکان برگزیده و با فضلی... که عالم به کتاب و سنتاند.».. در خصوص ولایت عامۀ [[فقها]] در [[عصر غیبت]] صراحت دارد؛ زیرا به همان نحو تمسّکی که برای حضرت ولیّعصر{{ع}} ذکر کرده است برای [[فقهای شیعه]] در عصر غیبت قائل شده است.<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۶ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۶، ص ۲۱۸.</ref> | عبارت {{عربی|نَتَمَسَّكُ... بِالنُّجَبَاءِ الْأَخْيَارِ وَ الْفُضَلَاءِ الْأَبْرَارِ... الْعَالِمِينَ بِالْكِتَابِ وَ السُّنَّةِ...}}؛ «تمسک میکنیم به نیکان برگزیده و با فضلی... که عالم به کتاب و سنتاند.».. در خصوص ولایت عامۀ [[فقها]] در [[عصر غیبت]] صراحت دارد؛ زیرا به همان نحو تمسّکی که برای حضرت ولیّعصر{{ع}} ذکر کرده است برای [[فقهای شیعه]] در عصر غیبت قائل شده است.<ref>[[محسن اراکی|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۶ (کتاب)|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۶، ص ۲۱۸.</ref> | ||