آیه مباهله از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

روشن است که [[اعتراف]] به چنین دلالت‌هایی [[امامت]] آن حضرت را ثابت می‌نماید هر چند بدان تصریح نشده باشد. چه اینکه بر اساس قاعده یا بنای [[قطعی]] عقلا آن کس که [[فضیلت]] و برتریش بر دیگان ثابت شود به [[حکم عقل]] [[امام]] خواهد بود؛ چراکه [[تقدیم مفضول بر فاضل]] [[قبیح]] است.

غالب علمای بزرگ [[اهل سنت]] مصادیق این آیه را [[اهل بیت پیامبر]] مشتمل بر [[حسنین]]{{عم}}، حضرت [[فاطمه]]{{س}} و [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دانسته و آنها را بر این اساس، [[افضل]] از دیگران شمرده‌اند. به عنوان نمونه:

#[[قاضی ایجی]] می‌نویسد: «… مراد از {{متن قرآن|أَنْفُسَنا}} خود [[پیامبر]]{{صل}} نیست؛ زیرا [[انسان]] خودش را [[دعوت]] نمی‌‏کند، بلکه مراد از آن علی است و [[اخبار صحیح]] و [[روایات]] ثابته نزد [[اهل]] نقل دلالت می‌‏کند بر این‏که پیامبر، علی را برای این [[مقام]] دعوت کرد. و به طور حتم، نفس علی، همان نفس محمّد حقیقتاً نیست، بلکه مراد [[مساوات]] در فضل و کمال است، تنها [[فضیلت]] [[نبوّت]] استثنا می‌‏شود و این که {{متن قرآن|أَنْفُسَنا}} در بقیه [[کمالات]] [[حجّت]] است. پس علی ‏ با پیامبر در هر فضیلتی به جز نبوّت مساوی است. نتیجه این‏که: علی‏ [[افضل امت]] است». <ref>ایجی، شرح مواقف، ج۳، ص۶۳۱</ref>.