آیه مباهله از دیدگاه اهل سنت: تفاوت میان نسخه‌ها

#اما نسبت به اینکه مراد از تساوی نفوس چیست هم باید گفت: تلاش دهلوی برای [[نفی]] دلالت آیه بر «نفس پیامبر» بودن امیرالمؤمنین{{ع}} - علی‌رغم وجود [[نصوص]] فراوان در این باره - به جهت آن است که وی می‌داند «نفس پیامبر» بودن امیرالمؤمنین{{ع}} بر [[مساوات]] آن حضرت با [[رسول خدا]]{{صل}} دلالت دارد؛ چراکه داخل کردن امیرالمؤمنین{{ع}} در مصداق {{متن قرآن|أَبْنَاءَنَا}} نیز بر أفضلیت ایشان دلالت می‌کند. اما دهلوی در صدد نفی [[افضلیت امیرالمؤمنین]]{{ع}} نیست، بلکه وی [[هدف]] دیگری دنبال می‌کند که آن نفی مساوات امیرالمؤمنین{{ع}} با [[پیامبر اکرم]]{{صل}} است که البته تلاش وی به فرجام نرسیده است. دهلوی همانند [[ابن تیمیه]] با استناد به برخی [[آیات]]، مصادیقی برای «نفس» در استعمال [[قرآنی]] بیان می‌کند تا دلالت این تعبیر را بر مساوات نفی کند، اما وی - چنان‌که در پاسخ به مناقشات ابن تیمیه بیان شد - [[استشهاد]] به این آیات را برای نفی مساوات امیرالمؤمنین{{ع}} با پیامبر اکرم{{صل}} می‌داند و [[معتقد]] است که تعبیر به «نفس» نیز به جهت این [[الفت]] است و بر مساوات دلالت ندارد. اما روشن است که این [[حدیث شریف]] و [[احادیث]] دیگری که پیشتر مطرح ساختیم، قرینه‌ای هستند بر اینکه [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در همه [[کمالات]] جز [[نبوت]] با رسول خدا{{صل}} مساوی است و همه آن قرائن، دلالت [[آیه مباهله]] بر مساوات را [[تأیید]] می‌کنند. [[دهلوی]] تلاش مذبوحانه خود را برای نفی دلالت [[آیه]] بر مساوات امیرالمؤمنین{{ع}} و رسول خدا{{صل}} ادامه داده و این اشکال را مطرح می‌کند که پذیرش این مساوات مستلزم [[رسالت]] و [[خاتمیت]] امیرالمؤمنین{{ع}} است. اما چنان‌که گفتیم آیه بر مساوات امیرالمؤمنین{{ع}} با رسول خدا{{صل}} در همه کمالات جز نبوت دلالت دارد و بیانگر آن است که تمام کمالات موجود در پیامبر اکرم{{صل}} در شخص امیرالمؤمنین{{ع}} نیز حاصل است جز نبوت. چنان‌که در [[حدیثی]] امیرالمؤمنین{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|وُجَعْتُ وَجَعاً، فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ{{صل}}، فَأَقَامَنِي فِي مَكَانِهِ، وَ قَامَ يُصَلِّي، وَ أَلْقَى عَلَيَّ طَرَفَ ثَوْبِهِ، ثُمَّ قَالَ: «قَدْ بَرَأْتَ يَا ابْنَ أَبِي طَالِبٍ، لَا بَأْسَ عَلَيْكَ، مَا سَأَلْتُ اللّٰهَ شَيْئًا إِلَّا سَأَلْتُ لَكَ مِثْلَهُ، وَ لَا سَأَلْتُ اللّٰهَ عَزَّ وَ جَلَّ شَيْئًا إِلَّا أَعْطَانِيهِ، غَيْرَ أَنَّهُ قِيلَ لِي: لَا نَبِيَّ بَعْدَكَ}}<ref>مجمع الزوائد، ج۹، ص۱۱۰؛ [[أمالی]] (محاملی)، ص۲۰۳-۲۰۴، ح۱۸۵؛ المعجم الأوسط، ج۸، ص۴۷؛ [[نظم]] درر السمطین، ص۱۱۹؛ [[کنزالعمال]]، ج۱۱، ص۶۲۶، ح۳۳۰۴۸؛ ج۱۳، ص۱۷۰، ح۳۶۵۱۳؛ المناقب (خوارزمی)، ج۱۱۰، ص۱۱۷؛ [[تاریخ مدینة دمشق]]، ج۴۲، ص۳۱۰-۳۱۱؛ [[جامع الأحادیث]]، ج۱۵، ص۱۹۰، ش ۱۵۲۸۸؛ ج۳۲، ص۱۵۳، ش ۳۴۹۶۶.</ref>؛ [[درد]] [[سختی]] مرا گرفته بود، پس نزد رسول خدا{{صل}} آمدم. ایشان مرا در جایگاه خود قرار داد و آن‌گاه ایستاد و [[نماز]] گزارد، و گوشه‌ای از [[لباس]] خود را بر من انداخت، آن‌گاه فرمود: «ای پسر [[ابوطالب]]، تو [[شفا]] یافتی و هیچ [[نگرانی]] بر تو نیست. از [[خدا]] چیزی نخواستم مگر آنکه مثل آن را برای تو خواستم، و از خدا نخواستم مگر آنکه او به من عطا فرمود، غیر از آنکه به من گفته شد: «او بعد از تو [[پیامبر]] نیست». ای علی، من از خدا چیزی برای خودم نخواستم مگر آنکه همانند آن را برای تو درخواست کرده‌ام، و از خدا چیزی درخواست نکرده‌ام مگر آنکه آن را به من عطا فرموده جز اینکه به من فرمود: «همانا پس از تو [[پیامبری]] نخواهد بود». بنابراین [[آیه مباهله]] و [[احادیث شریف]] [[نبوی]] به روشنی بر [[مساوات]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} با [[رسول خدا]]{{صل}} در همه [[کمالات]] - جز [[نبوت]] - دلالت دارند و همین امر [[اثبات]] کننده [[وجوب اطاعت]] مطلق و [[امامت امیرالمؤمنین]]{{ع}} است؛ زیرا رسول خدا{{صل}} [[اولویت در تصرف]] داشته و دارای [[حق امر و نهی]] بودند و این کمال برای کسی که با آن حضرت مساوی باشد نیز ثابت است.