افترا به پیامبر خاتم: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[افترا به پیامبر خاتم در قرآن]] - [[افترا به پیامبر خاتم در حدیث]] - [[افترا به پیامبر خاتم در معارف و سیره نبوی]]| پرسش مرتبط  = }}

* منظور [[انکار]] اصالت [[قرآن]] و غیروحیانی بودن آن که از سوی برخی از [[مخالفان]] [[پیامبر]] مطرح شده و در [[آیات]] بسیار بازتاب یافته است. به این معنا که این [[مشرکان]] معاند گویا اصل [[خدا]] را قبول دارند، اما این که [[قرآن]] کلمات [[خداوند]] و [[محمد]] [[پیامبر]] باشد، گویی منکرند. در این [[آیات]] نمونه‌ای از این ادعاها بازتاب یافته است.

#{{متن قرآن|أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَعَلَيَّ إِجْرَامِي وَأَنَا بَرِيءٌ مِمَّا تُجْرِمُونَ}}<ref>«یا می‌گویند: او آن را بربافته است؛ بگو اگر آن را بربافته باشم گناه من به گردن خود من است و من از گناهی که شما می‌کنید بیزارم» سوره هود، آیه ۳۵.</ref>

#{{متن قرآن|وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَذَا إِلَّا رَجُلٌ يُرِيدُ أَنْ يَصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَقَالُوا مَا هَذَا إِلَّا إِفْكٌ مُفْتَرًى وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ}}<ref>«و چون آیات روشن ما را برای آنان بخوانند می‌گویند: این جز مردی نیست که می‌خواهد شما را از آنچه پدرانتان می‌پرستیدند باز دارد و گفتند: این جز دروغی برساخته نیست؛ کافران درباره حقّ- هنگامی که نزد ایشان آمد- گفتند: این جز جادویی آشکار نیست» سوره سبأ، آیه ۴۳.</ref>

#{{متن قرآن|بَلْ قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ بَلِ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌ}}<ref>«(آنان نه تنها ایمان نیاوردند) بلکه گفتند: خواب‌هایی پریشان است یا آن را بربافته یا شاعر است پس باید برای ما نشانه‌ای بیاورد همچنان که پیشینیان (با نشانه) فرستاده شدند» سوره انبیاء، آیه ۵.</ref>

#{{متن قرآن|وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلَى رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ * أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَمْ بِهِ جِنَّةٌ بَلِ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ}}<ref>«و کافران گفتند: آیا شما را به مردی رهنمون شویم که به شما خبر می‌دهد که: چون یکسره پراکنده شدید (و از بین رفتید) دوباره آفرینشی نو خواهید یافت؟ * پس آیا بر خداوند دروغی بسته یا دیوانه است؟ (هیچ یک)؛ بلکه کسانی که به جهان واپسین ایمان ندارند در عذاب و گمراهی ژرفند» سوره سبأ، آیه ۷-۸.</ref>

# ساختگی، دانستن [[قرآن]] از افتراهای [[مشرکین]] به [[پیامبر]] است، که [[خداوند]] آن را مردود شمرده و بر وحیانی بودن آن تأکید نموده است: {{متن قرآن|إِذَا بَدَّلْنَا آيَةً مَكَانَ آيَةٍ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُنَزِّلُ قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مُفْتَرٍ}}<ref>«و چون آیه‌ای را به جای آیه‌ای دیگر آوریم- و خداوند به آنچه فرو می‌فرستد داناتر است- می‌گویند: تو تنها دروغبافی؛ (چنین نیست) بلکه بیشتر آنان نمی‌دانند» سوره نحل، آیه ۱۰۱.</ref> {{متن قرآن|أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ}}<ref>«بلکه می‌گویند که آن را خود بربافته است؛ نه بلکه آن (قرآن) از پروردگار تو، راستین است تا گروهی را که پیش از تو بیم‌دهنده‌ای برای آنان نیامده بود بیم دهی، باشد که رهیاب گردند» سوره سجده، آیه ۳.</ref>

# [[خیانت]] در [[غنائم جنگی]] از افتراهای برخی [[مسلمانان]] به [[پیامبر]] که [[خداوند]] ساحت وجودی [[پیامبر]] را از [[خیانت]] (غل) مبرا دانسته است. {{متن قرآن|وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَمَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ}}<ref>«هیچ پیامبری را نسزد که خیانت ورزد؛ و هر کس خیانت کند در رستخیز آنچه را خیانت ورزیده است، (با خود) خواهد آورد؛ آنگاه به هر کس (پاداش) هر چه کرده است تمام داده خواهد شد و بر آنان ستم نخواهد رفت» سوره آل عمران، آیه ۱۶۱.</ref>. و [[دروغ]] پردازی و افترا شیوه [[تبلیغاتی]] [[دشمنان]] [[پیامبر]] ذکر شده است.

# نسبت دادن [[بدی‌ها]] و حوادث ناراحت کننده، به [[پیامبر اسلام]] را سخنی افترا آمیز و جاهلانه [[منافقان]] اعلام می‌کند: {{متن قرآن|وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَیئَةٌ یقُولُوا هٰذِهِ مِنْ عِنْدِک قُلْ کل مِنْ عِنْدِ اللٰهِ فَمٰا لِهٰؤُلاٰءِ الْقَوْمِ لاٰ یکٰادُونَ یفْقَهُونَ حَدِیثاً}}<ref> سوره نسا، آیه ۷۸.</ref>.

# [[آموختن قرآن]] از بشری دیگر از افتراهای [[مشرکان]] به [[پیامبر اسلام]] است؛ که [[قرآن]] با توجه به [[غیر عرب]] بودن آن شخص و ناآشنا بودن او به زبان [[عربی]] این مسئله را مردود می‌شمارد. {{متن قرآن|وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّمَا يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسَانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ}}<ref>«و خوب می‌دانیم که آنان می‌گویند: جز این نیست که بشری به او آموزش می‌دهد؛ (چنین نیست، زیرا) زبان آن کس که (قرآن را) به او می‌بندند غیر عربی است و این (قرآن به) زبان عربی روشنی است» سوره نحل، آیه ۱۰۳.</ref>.

# متهم ساختن [[پیامبر اسلام]] به افترا بستن به [[خدا]] مخصوصا در باره زنده شدن [[انسان‌ها]] دو باره در [[قیامت]] از جانب [[مشرکان]]. {{متن قرآن|الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلَى رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ * أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ}}<ref>«و کافران گفتند: آیا شما را به مردی رهنمون شویم که به شما خبر می‌دهد که: چون یکسره پراکنده شدید (و از بین رفتید) دوباره آفرینشی نو خواهید یافت؟ * پس آیا بر خداوند دروغی بسته یا دیوانه است؟ (هیچ یک)؛ بلکه کسانی که به جهان واپسین ایمان ندارند در عذاب و گمراهی ژرفند» سوره سبأ، آیه ۷-۸.</ref>

# افسون شدن [[پیامبر اسلام]] از افتراهای [[کافران]] به آن [[حضرت]] است که [[قرآن]] آن را رد می‌کند.

# افترای به [[پیامبر]] که شاعراست و تخیلات شاعرانه دارد، برای [[اثبات وحی]] نبودن [[قرآن]]. {{متن قرآن|وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُو آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَجْنُونٍ}}<ref>«و می‌گفتند: آیا ما برای یک شاعر دیوانه دست از خدایان خویش بکشیم؟» سوره صافات، آیه ۳۶.</ref>

# آثار و [[کیفر]] افترای به [[محمد]]: اول: بد فرجامی، [[قرار گرفتن در زمره ستمگران]]. {{متن قرآن|وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا إِفْكٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَيْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ فَقَدْ جَاءُوا ظُلْمًا وَزُورًا}}<ref>«و کافران گفتند: این (قرآن) جز دروغی نیست که (پیامبر) خود بر ساخته است و گروهی دیگر او را در آن یاری رسانده‌اند پس به راستی ستم و دروغی (بزرگ) را (پیش) آوردند» سوره فرقان، آیه ۴.</ref>. دوم: دچار شدن به [[عذاب]] [[خدا]] در [[آخرت]]. {{متن قرآن|أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَمْ بِهِ جِنَّةٌ بَلِ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ}}<ref>«پس آیا بر خداوند دروغی بسته یا دیوانه است؟ (هیچ یک)؛ بلکه کسانی که به جهان واپسین ایمان ندارند در عذاب و گمراهی ژرفند» سوره سبأ، آیه ۸.</ref>

# افترای [[جنون]] و دیوانگی به [[پیامبر]] برای سقوط [[منزلت]] [[اجتماعی]] و کاهش تاثیر [[پیام الهی]] از سوی ایشان برمردم {{متن قرآن|وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُو آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَجْنُونٍ}}<ref>«و می‌گفتند: آیا ما برای یک شاعر دیوانه دست از خدایان خویش بکشیم؟» سوره صافات، آیه ۳۶.</ref> و تاکید [[خداوند]] برفرزانگی و [[عقل]] و کاهن و مجنون نبودن فرستاده‌اش: {{متن قرآن|مَا أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ}}<ref>«تو، به (برکت) نعمت پروردگارت، دیوانه نیستی» سوره قلم، آیه ۲.</ref> {{متن قرآن|فَذَكِّرْ فَمَا أَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ}}<ref>«بنابراین پند بده که تو، به (برکت) نعمت پروردگارت نه پیشگویی و نه دیوانه» سوره طور، آیه ۲۹.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۱، ص ۱۴۸-۱۵۳.</ref>.

#{{متن قرآن|أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ وَادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ * بَلْ كَذَّبُوا بِمَا لَمْ يُحِيطُوا بِعِلْمِهِ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيلُهُ كَذَلِكَ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظَّالِمِينَ}}<ref>«یا می‌گویند (پیامبر) آن را بربافته است، بگو: اگر راست می‌گویید سوره‌ای همگون آن بیاورید و هر کس جز خداوند را می‌توانید فرا خوانید* بلکه آنچه را که به دانش آن چیرگی نداشتند و هنوز تأویل آن به آنان نرسیده است دروغ شمردند؛ پیشینیان اینان نیز همین‌گونه (کتاب آسمانی را) دروغ شمردند و بنگر که سرانجام ستمگران چگونه بود» سوره یونس، آیه ۳۸-۳۹.</ref>

# نسبت دادن ساحر و جادوگر بودن و [[کهانت]]، به [[پیامبر]] از افتراهای [[ستمگران]] است: {{متن قرآن|إِذْ يَقُولُ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُورًا}}<ref>«هنگامی که به (سخن) تو گوش می‌سپارند ما به آنچه آنان بدان گوش می‌دهند داناتریم و (نیز) هنگامی که با هم رازگویی می‌کنند، آنگاه که ستمگران می‌گویند: شما جز از مردی جادو شده پیروی نمی‌کنید» سوره اسراء، آیه ۴۷.</ref> {{متن قرآن|وَأَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا هَلْ هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ أَفَتَأْتُونَ السِّحْرَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ}}<ref>«در حالی که دلبستگان سرگرمی‌اند و ستمکاران (مشرک) در نهان رازگویی کردند که: آیا این (پیامبر) جز بشری مانند شماست؟ آیا با آنکه (به چشم خود) می‌بینید به جادو روی می‌آورید؟» سوره انبیاء، آیه ۳.</ref>.

# بشربودن [[پیامبر]] و در کنار [[مردم]] بودن غذاخوردن و راه رفتن در بازار برای خرید که باعث تاثیر [[پیام]] وحیانی [[عدالت]] طلب [[پیامبر]] برمردم شده است [[ستمگران]] را به [[خشم]] آورده و او را فردی تحت نفوذ ساحران معرفی کرده و افترای سحرزدگی و افسون شدن به او زده‌اند {{متن قرآن|وَقَالُوا مَالِ هَذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِي فِي الْأَسْوَاقِ * وَقَالَ الظَّالِمُونَ إِنْ تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَسْحُورًا}}<ref>«و گفتند: چگونه پیغمبری است این، که خوراک می‌خورد و در بازارها راه می‌رود؟! چرا به سوی او فرشته‌ای فرو نفرستاده‌اند تا بیم‌دهنده‌ای همراه او باشد؟ * یا چرا گنجی به سوی او (از آسمان) نمی‌افکنند یا باغی ندارد که از (بار و بر) آن بخورد؟» سوره فرقان، آیه ۷-۸.</ref>

# [[کافران]] با تعجب از این که [[پیامبری]] از میان خودشان [[مبعوث]] شده است، افترای [[سحر]] و دروغگوئی به او می‌زنند: {{متن قرآن|وَعَجِبُوا أَنْ جَاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ}}<ref>«و از اینکه بیم‌دهنده‌ای از خودشان به سراغشان آمد شگفتی کردند و کافران گفتند: این جادوگری بسیار دروغگوست» سوره ص، آیه ۴.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۱، ص ۱۴۸-۱۵۳.</ref>.

== [[مظلومیت پیامبر]] {{صل}} در ساحر خواندنش ==

[[ولید بن مغیره]] از ادبای معروف [[قریش]] و مردی [[اندیشمند]] به شمار می‌رفت. او داور [[شعر]] بود و هر شعری را که او می‌پسندید، شعر برگزیده بود. به علاوه ولید بن مغیره از ریش سفیدان و بزرگان قریش محسوب می‌شد که در کارهای مهم و [[دشواری]] که برای آنها پیش می‌آمد، [[قریشیان]] نزد او می‌آمدند و از او برای رفع مشکل و [[گرفتاری‌ها]] [[استمداد]] می‌طلبیدند و غالباً نیز [[رأی]] او مشکل گشا بود، چنانچه در داستان تجدید [[بنای کعبه]] آمده که در آغاز، قریش جرأت ویران کردن [[کعبه]] را نداشتند تا او [[اقدام]] به این کارکرد و هنگامی هم که میان آنها درباره [[نصب حجرالاسود]] [[اختلاف]] پدید آمد نظریه او مورد تصویب قرار گرفت و به رأی او عمل کردند و اختلاف برطرف گردید و به هر صورت ابن هشام می‌نویسد: قریشیان که از [[دیدار]] با [[ابوطالب]] نتیجه‌ای نگرفتند و از سوی دیگر ایام [[حج]] نزدیک می‌شد و قریش نگران کار [[پیغمبر اکرم]] {{صل}} بودند که با آمدن [[حاجیان]] به [[مکه]] ممکن است [[تبلیغات]] آن [[حضرت]] در ایشان اثر بخشد، از این رو نزد ولید بن مغیره رفتند، ولید گفت: شما می‌دانید که آوازه محمد در اطراف پیچیده و اکنون نیز موسم حج نزدیک شده و کاروان‌هایی از [[اعراب]] در این ایام به [[شهر]] شما می‌آیند، درباره او سخن خود را یک جهت کنید و همه به یک ترتیب درباره‌اش سخن بگویید و چنان نباشد که هر دسته به طوری سخن گوید! گفتند: هر چه تو بگویی ما همگی همان را درباره محمد خواهیم گفت.

ولید گفت: شما سخنی را [[انتخاب]] کنید تا من هم با شما [[همراهی]] کنم! قریش گفتند: ما می‌گوییم محمد [[کاهن]] است! ولید گفت: نه به [[خدا]] او کاهن نیست ما [[کاهنان]] را دیده‌ایم ولی سخنان محمد به زمزمه کاهنان و [[اوراد]] آنان شباهت ندارد. قریش گفت: پس می‌گوییم دیوانه است! ولید گفت: نه به [[خدا]] دیوانه هم نیست؛ زیرا دیوانگان را دیده‌ایم حرکات و سخنان محمد به دیوانگان نمی‌ماند! [[قریش]] گفتند: ما می‌گوییم شاعر است. ولید گفت: شاعر هم نیست؛ زیرا ما انواع [[شعر]] را از [[رجز]] و [[هرج]] و مبسوط و غیره دیده و شنیده‌ایم ولی سخنان او شعر نیست.

قریش گفتند: پس می‌گوییم ساحر است! ولید گفت: [[ساحران]] و [[سحر]] آنها را نیز ما دیده‌ایم و محمد ساحر هم نیست؛ زیرا سخنان او به کار ساحران که ریسمانی را گره می‌زنند و سپس در آن می‌دمند شباهت ندارد! گفتند: پس چه بگوییم؟ ولید گفت: بگذارید بروم از نزدیک سخن او را بشنوم، سپس اظهارنظر کنم. او برخاست و نزد [[پیامبر]] {{صل}} آمد و گفت: ای محمد قسمتی از شعرت را برای من بازگو کن. [[پیغمبر]] فرمود: شعر نیست بلکه [[کلام]] خداوندی است. ولید گفت: پاره‌ای از آن را بر من بخوان. [[حضرت رسول]] در این هنگام {{متن قرآن|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}} را برای او قرائت کرد ولید موقعی که کلمه «[[رحمان]]» را شنید، [[حضرت]] را [[استهزاء]] نمود و گفت تو [[مردم]] را به طرف شخصی که اکنون در یمامه است و رحمان نام دارد [[دعوت]] می‌کنی؟! پیغمبر فرمود: چنین نیست، بلکه من مردم را به سوی [[خداوند]] که رحمان و [[رحیم]] است می‌خوانم. حضرت بعد از این مذاکرات [[حم سجده]] را قرائت نمود، هنگامی که به این [[آیه شریفه]] رسید: {{متن قرآن|فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنْذَرْتُكُمْ صَاعِقَةً مِثْلَ صَاعِقَةِ عَادٍ وَثَمُودَ}}<ref>«پس اگر روی بگردانند بگو: شما را به آذرخشی از گونه آذرخش عاد و ثمود بیم می‌دهم» سوره فصلت، آیه ۱۳.</ref>.

همین که ولید این جملات را شنید به [[سختی]] لرزید و موی بر بدنش راست شد، سپس برخاست و به خانه‌اش رفت و به سوی قریش بازنگشت.

قریش به [[ابوجهل]] گفتند: عمویت ولید [[دین]] محمد را پذیرفته است، دیدی که به طرف ما نیامد، [[سخن]] محمد را شنید و به خانه‌اش رفت. قریش از این واقعه سخت [[غمگین]] شدند. [[روز]] بعد [[ابوجهل]] به نزد ولید رفت و گفت: عمو ما را سرشکسته و [[رسوا]] ساختی. ولید گفت: چطور پسر [[برادر]]؟ ابوجهل گفت: برای اینکه به [[دین]] محمد گرویده‌ای. ولید پاسخ داد: نه من به دین محمد نگرویده‌ام و همچنان بر آئین [[قوم]] خود و پدرانم باقی هستم؛ ولی من سخن کوبنده‌ای از وی شنیدم که بدن‌ها را به لرزه در می‌آورد. ابوجهل گفت: آیا آن سخن [[شعر]] بود؟ ولید گفت: نه آنچه من شنیدم شعر نبود. ابوجهل گفت: [[خطابه]] بود؟ ولید گفت: نه خطابه هم نیست.

ولید گفت: مرا اندکی مهلت بده تا در این باره بیندیشم، چون روز دیگر شد گفتند: جواب ما را بگویید! ولید گفت: بگویید [[کلام]] او [[سحر]] است و [[دل]] [[مردم]] را مسحور می‌کند، [[عکرمه]] گوید: [[ولید بن مغیره]] گفت: {{عربی|و الله إن له لحلاوة و إن علیه لطلاوة و إن أعلاه لمثمر و إن أسفله لمعذق و ما یقول هذا بشر... یفرق بین المرء و ابیه و بین المرء و اخیه و بین المرء و زوجته و بین المرء و عشیرته}}<ref>إعلام الوری بأعلام الهدی، ص۴۱.</ref>.

به [[خدا]] گفتارش با حلاوت است و اصل و ریشه‌اش محکم و پا برجاست و میوه آن [[پاکیزه]] و نیکوست. هر چه بگوئید مردم می‌دانند که سخن شما [[بیهوده]] و [[باطل]] است ولی باز هم از همه بهتر همان است که بگوئید ساحر است؛ زیرا سخنانش سحر و [[جادو]] است که به‌وسیله آنها میان [[پدر]] و پسر و برادر و [[زن]] و شوهر، [[فامیل]] و [[عشیره]] جدائی می‌اندازد. [[قریش]] خوشحال شدند و با [[تعجب]] از او جدا گردیدند.

قریش از نزد ولید بیرون رفته و سر راه کاروانیان نشسته و به هر که برخورد می‌کردند او را از تماس گرفتن با [[رسول خدا]] {{صل}} بر [[حذر]] داشته و از سحر و جادوی آن [[حضرت]] بیمناکشان می‌ساختند. پس [[خدای تعالی]] [[آیات]] زیر را درباره ولید بن مغیره و سخن او نازل فرمود: {{متن قرآن|ذَرْنِي وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًا * وَجَعَلْتُ لَهُ مَالًا مَمْدُودًا * وَبَنِينَ شُهُودًا * وَمَهَّدْتُ لَهُ تَمْهِيدًا * ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ * كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا * سَأُرْهِقُهُ صَعُودًا * إِنَّهُ فَكَّرَ وَقَدَّرَ * فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ * ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ * ثُمَّ نَظَرَ * ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ * ثُمَّ أَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَ * فَقَالَ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ}}<ref>«مرا با آن کس که یگانه آفریده‌ام، وا بگذار* و برای او دارایی پر دامنه‌ای پدید آوردم * و پسرانی پیش روی * و راه (پیشرفت) او را نیک هموار کردم * باز آز دارد که بیفزایم * هرگز! که او با آیات ما ستیزه‌گر است * زودا که به او سختی رسانم * که او اندیشید و سنجید * و مرگ بر او باد! چگونه سنجید؟ * دگر باره مرگ بر او باد! چگونه سنجید؟ * سپس نگریست * آنگاه روی در هم کشید و ترشرویی کرد * سپس پشت کرد و گردنکشی ورزید * و گفت: این جز جادویی که آموخته می‌شود نیست * این جز گفتار آدمی نیست» سوره مدثر، آیه ۱۱-۲۵.</ref><ref>سیره ابن هشام، ج۱، ص۲۷۰؛ تاریخ انبیا، ج۳، ص۱۶۹.</ref>.

در نقل دیگری آمده: [[روایت]] شده که ولید از کنار [[پیامبر]] {{صل}} رد می‌شد و آن [[حضرت]] مشغول خواندن [[سوره]] [[حم سجده]] بود، پیش [[یاران]] خود آمد و گفت: هم اکنون از محمد {{صل}} سخنی شنیدم که شباهت به سخنان [[بشر]] و [[جنیان]] نداشت، بسیار دلپذیر و [[زیبا]] بود، پر فایده و با [[برکت]] و فناناپذیر و غیر قابل رد است. {{عربی|ان له لحلاوه و أن علیه لطلاوه و ان اعلاه لمثمر و ان اسفله لمغدق و ان لیعلو و لا یعلی}} [[قریش]] گفتند: ولید از [[دین]] برگشته. پس [[برادر]] زاده‌اش [[ابوجهل]] گفت: من او را بر می‌گردانم! پیش ولید رفت و با [[اندوه]] نشست و با او سخنانی گفت که او را تحت تأثیر قرار داد.

ولید از جای حرکت کرده گفت: [[گمان]] می‌کنید محمد دیوانه است؟ هیچ آثار دیوانگی در او [[مشاهده]] کرده‌اید؟ یا می‌گویید [[کاهن]] است هیچ دیده‌اید [[کهانت]] کند؟ یا [[خیال]] می‌کنید شاعر است، تاکنون دیده‌اید شعری بگوید؟ همه گفتند: نه! گفت: او ساحر است! نمی‌بینید سخنانش بین [[زن]] و شوهر و فرزند و غلامش جدایی می‌اندازد. [[قریش]] خوشحال شدند و با [[تعجب]] از او جدا گردیدند<ref>بحارالانوار، ج۹، ص۱۶۷.</ref>.

[[اشعث]] [[پدر]] [[جعده]] در [[زمان پیامبر اکرم]] {{صل}} از هیچ‌گونه [[آزار]] و [[شکنجه]] [[روحی]] نسبت به [[حضرت]] کوتاهی نمی‌کرد، او در مقابل [[مسجد کوفه]] بر بالای [[منزل]] خود بر مناره می‌رفت و هنگامی که موذن [[اذان]] می‌گفت او فریاد برمی‌آورد: {{عربی|یا رجل انک لکذاب ساحر}} او در [[سال دهم هجرت]] به ناچار [[اسلام]] آورد و تا [[زمان]] [[رحلت پیامبر]] {{صل}} با [[نفاق]] زیست؛ اما بعد از [[وفات پیامبر]] {{صل}} از اسلام خارج شد و پس از مدتی دوباره [[مسلمان]] شد<ref>اسد الغابه ج۱، ص۹۸؛ بحارالانوار، ج۲۳، ص۵۳۱.</ref><ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت پیامبر (کتاب)|مظلومیت پیامبر]] ص ۷۸.</ref>.

[[رده:افترا به پیامبر خاتم]]