سوره حمد: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
[[سوره]] [[مبارکه]] [[حمد]] نخستین سوره [[قرآن کریم]] است و هفت [[آیه]]، ۲۹ کلمه و ۱۴۲ حرف دارد. در [[ترتیب نزول]]، پنجمین سوره [[قرآن]] است که پس از سوره مدّثّر و پیش از سوره تبّت نازل شد. | [[سوره]] [[مبارکه]] [[حمد]] نخستین سوره [[قرآن کریم]] است و هفت [[آیه]]، ۲۹ کلمه و ۱۴۲ حرف دارد. در [[ترتیب نزول]]، پنجمین سوره [[قرآن]] است که پس از سوره مدّثّر و پیش از سوره تبّت نازل شد. | ||
درباره محل [[نزول]] | درباره محل [[نزول]] سوره حمد سه نظر وجود دارد: | ||
# [[مکه]]؛ | # [[مکه]]؛ | ||
# [[مدینه]]؛ | # [[مدینه]]؛ | ||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
#لحن و آهنگ این [[سوره]] با سورههای دیگر [[قرآن]] تفاوت دارد؛ زیرا در این سوره شیوه [[سخن گفتن]] [[خلق]] با [[خالق]] و [[عبد]] با [[معبود]] بیان شده است؛ به عبارت دیگر، سورههای دیگر سخن [[خدا]] با خلق است؛ اما این سوره[[سخن]] خلق با خدا است. | #لحن و آهنگ این [[سوره]] با سورههای دیگر [[قرآن]] تفاوت دارد؛ زیرا در این سوره شیوه [[سخن گفتن]] [[خلق]] با [[خالق]] و [[عبد]] با [[معبود]] بیان شده است؛ به عبارت دیگر، سورههای دیگر سخن [[خدا]] با خلق است؛ اما این سوره[[سخن]] خلق با خدا است. | ||
#نسخی در این سوره واقع نشده است. | #نسخی در این سوره واقع نشده است. | ||
# | #سوره حمد، اساس قرآن است. | ||
==مباحث مهم سوره حمد== | ==مباحث مهم سوره حمد== | ||
| خط ۵۳: | خط ۵۳: | ||
==[[فضیلت سوره]] [[حمد]]== | ==[[فضیلت سوره]] [[حمد]]== | ||
[[روایات]] متعددی از [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} درباره | [[روایات]] متعددی از [[پیامبر گرامی اسلام]]{{صل}} درباره سوره حمد نقل شده است، مثل: «فضیلت سوره حمد مانند [[فضیلت]] [[حاملان عرش]] است، هر کس آن را قرائت کند، ثوابی مانند [[ثواب]] حاملان عرش به او داده میشود» و «سوره حمد دو سوم [[قرآن کریم]] است» و «اگر سوره حمد را در یک کفه [[میزان]] و باقی [[سورههای قرآن]] را در کفه دیگر قرار دهند، سوره حمد هفت برابر سنگینتر است» و «هر [[مسلمانی]] که سوره حمد را قرائت نماید، اجری مانند قرائت دو سوم [[قرآن]] به او عطا میشود، و نیز اجری مانند [[صدقه]] بر مردان و [[زنان]] [[مؤمن]] [[عنایت]] میشود». | ||
[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: [[سوره]] «[[حمد]]» سورهای است که ابتدایش «حمد» [[خدا]] و وسطش «[[اخلاص]]» و آخرش [[دعا]] است. | [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: [[سوره]] «[[حمد]]» سورهای است که ابتدایش «حمد» [[خدا]] و وسطش «[[اخلاص]]» و آخرش [[دعا]] است. | ||
| خط ۶۵: | خط ۶۵: | ||
[[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: «سوره حمد بر هیچ دردی خوانده نشود مگر اینکه دردش آرام میگیرد». | [[پیامبر اکرم]]{{صل}} فرمودند: «سوره حمد بر هیچ دردی خوانده نشود مگر اینکه دردش آرام میگیرد». | ||
در این باره از [[امام صادق]]{{ع}} چنین نقل شده است: «[[قرائت]] | در این باره از [[امام صادق]]{{ع}} چنین نقل شده است: «[[قرائت]] سوره حمد موجب شفای همه [[بیماریها]] به جز [[مرگ]] است» و «هرکس دچار [[بیماری]] شود و هفت بار سوره حمد را بر خود بخواند، آن بیماری و درد از او برطرف میشود و اگر چنین نشد آن را هفتاد بار بخواند و من ضمانت میکنم که [[عافیت]] مییابد». | ||
برای برخی بیماریها و دردهای خاص نیز به استفاده و [[شفا]] جویی از سوره حمد سفارش شده است، مثل: درد چشم، رفع مسمومیت، دفع [[چشم زخم]] و ایجاد [[برکت]].<ref>سخاوی، علی بن محمد، جمال القراء و کمال الاقراء، جلد۱، صفحه (۲۱۱-۲۱۵)؛ فیروز آبادی، محمد بن یعقوب، بصائرذوی التمییزفی لطائف الکتاب العزیز، جلد۱، صفحه (۱۳۱-۱۳۲)؛ حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه(آل البیت)، جلد۶، صفحه (۲۳۱-۲۳۳)؛ ابن بابویه، محمد بن علی، ثواب الاعمال، صفحه ۱۰۴؛ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القران، جلد۱، صفحه (۴۸-۴۹)؛ نوری، حسین بن محمد تقی، مستدرک الوسائل ومستنبط المسائل، جلد۴، صفحه (۳۲۱-۳۲۸)و۲۹۸.</ref>.<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص:۳۵۸۵.</ref> | برای برخی بیماریها و دردهای خاص نیز به استفاده و [[شفا]] جویی از سوره حمد سفارش شده است، مثل: درد چشم، رفع مسمومیت، دفع [[چشم زخم]] و ایجاد [[برکت]].<ref>سخاوی، علی بن محمد، جمال القراء و کمال الاقراء، جلد۱، صفحه (۲۱۱-۲۱۵)؛ فیروز آبادی، محمد بن یعقوب، بصائرذوی التمییزفی لطائف الکتاب العزیز، جلد۱، صفحه (۱۳۱-۱۳۲)؛ حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه(آل البیت)، جلد۶، صفحه (۲۳۱-۲۳۳)؛ ابن بابویه، محمد بن علی، ثواب الاعمال، صفحه ۱۰۴؛ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القران، جلد۱، صفحه (۴۸-۴۹)؛ نوری، حسین بن محمد تقی، مستدرک الوسائل ومستنبط المسائل، جلد۴، صفحه (۳۲۱-۳۲۸)و۲۹۸.</ref>.<ref>[[فرهنگنامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص:۳۵۸۵.</ref> | ||