ویژگی‌های رهبر جهانی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::#[[آگاهی]] فوق العاده وسیع و بینشی ژرف و عمیق؛

::::#دید و نظری صائب، و دورنگری بی‌مانندی به وسعت [[جهان]] انسانیّت؛

::::#دارا بودن طرحهای پخته انقلابی در همه زمینه‌ها؛

::::#[[شهامت]] و بلند نظری و همّت فوق العاده؛

::::#[[پاکی]] و [[تقوا]] و درستکاری به اندازه [[هدف]] وسیعش؛

::::#نگریستن به همه ابعاد [[زندگی]] و محصور نشدن در بعد مادّی؛

::::#[[روح]] بزرگی که مافوق دسته بندیها، و گروههای متخاصم و تنگ نظریهای [[منافع]] خصوصی و مافوق عادات و [[رسوم]] و مکتبها و مسلکهای موجود باشد.

::::#'''ویژگی‌های عام:''' [[درک]] ویژگی‌های [[امام]]، کاری بس مشکل می‌نماید و یکی از راه‌های این [[شناخت]]، بهره‌مندی از فرمایش‌های خود [[پیشوایان]] [[معصوم]] است. [[امام رضا|امام علی بن موسی الرضا]]{{ع}} درباره [[مقام]] [[امام]]، این گونه می‌فرماید: "[[امام]] امانت‌دار [[خداوند]] در میان خلق و [[حجت]] او بر [[بندگان]] و [[خلیفه]] او در سرزمین‌هایش، [[دعوت]] کننده به سوی [[خدا]] و [[دفاع]] کننده از [[حقوق]] [[واجب]] او بر [[بندگان]] است. [[امام]] [[پاک]] از [[گناه]] و به دور از عیبها است. [[دانش‌ها]] به او اختصاص دارد و او به [[بردباری]] شناخته می‌شود. [[امام]] [[نظام]] دهنده به [[دین]] و باعث [[سربلندی]] [[مسلمانان]] و [[خشم]] [[منافقان]] و از بین رفتنِ [[کافران]] است. [[امام]] یگانه روزگار خویش است. هیچ کس در [[مقام]]، به [[منزلت]] او نزدیک نمی‌شود و هیچ دانشمندی با او [[برابری]] نمی‌کند و جایگزینی برای او پیدا نمی‌شود و شبیه و مانند ندارد. همه [[فضیلت‌ها]] مخصوص او است، بدون آنکه آنها را طلب کرده باشد. این امتیازی از طرفِ [[فضل]] کننده بسیار [[بخشنده]]، برای [[امام]] است<ref>{{عربی|" الْإِمَامُ أَمِينُ اللَّهِ فِي خَلْقِهِ وَ حُجَّتُهُ عَلَى عِبَادِهِ وَ خَلِيفَتُهُ فِي بِلَادِهِ وَ الدَّاعِي إِلَى اللَّهِ وَ الذَّابُّ عَنْ حُرَمِ اللَّهِ الْإِمَامُ الْمُطَهَّرُ مِنَ الذُّنُوبِ وَ الْمُبَرَّأُ عَنِ الْعُيُوبِ الْمَخْصُوصُ بِالْعِلْمِ الْمَوْسُومُ بِالْحِلْمِ نِظَامُ الدِّينِ وَ عِزُّ الْمُسْلِمِينَ وَ غَيْظُ الْمُنَافِقِينَ وَ بَوَارُ الْكَافِرِينَ الْإِمَامُ وَاحِدُ دَهْرِهِ لَا يُدَانِيهِ أَحَدٌ وَ لَا يُعَادِلُهُ عَالِمٌ وَ لَا يُوجَدُ مِنْهُ بَدَلٌ وَ لَا لَهُ مِثْلٌ وَ لَا نَظِيرٌ مَخْصُوصٌ بِالْفَضْلِ كُلِّهِ مِنْ غَيْرِ طَلَبٍ مِنْهُ لَهُ وَ لَا اكْتِسَابٍ بَلِ اخْتِصَاصٌ مِنَ الْمُفْضِلِ الْوَهَّابِ "}}؛ محمدبن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۱۹۸، ح۱. این روایت مفصل است که علاقه‌مندان می‌توانند به متن کامل آن مراجعه می‌کنند.</ref>؛ با بهره‌گیری از این گونه [[روایات]] می‌توان بعضی از این خصوصیات را این چنین اشاره کرد:

::::##'''[[علم]] و [[آگاهی]] [[امام]]:''' شاخص‌ترین صفت پیشوای [[جامعه اسلامی]]، برخورداری از شناختی ژرف به [[خداوند متعال]] و [[تعالیم]] اوست؛ چرا که اصلی‌ترین نقش او، [[رهبری]] [[جامعه]] برای رسیدن به کمال و لقای [[الهی]] است. [[امام]]، به عنوان [[رهبر]] و پیشوای [[مردم]]، باید [[آموزه‌های دینی]] را در تمام زوایای خود بشناسد و به [[قوانین]] آن [[آگاهی]] داشته باشد و نیز با احاطه کامل بر [[آیات]] [[قرآن]] و [[سنت پیامبر]]{{صل}} به [[تبیین معارف]] [[دین]] بپردازد.

::::##'''[[عصمت]] و [[پاکی]]:''' در [[فرهنگ]] [[شیعه]]، "[[عصمت امام]]" به اصلی پذیرفته شده و بیانگر [[جایگاه]] بلند [[جانشینان]] [[پیامبر خاتم]]{{صل}} است. در محل خود با برهان‌های [[عقلی]] و [[نقلی]] ثابت شده که [[امامت]] [[جامعه اسلامی]] را جز [[معصومان]] نمی‌توانند در [[اختیار]] بگیرند، که اگر چنین شد جز [[گمراهی]] حاصلی در پی نخواهد داشت<ref>{{متن قرآن|وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}؛ و چون ابراهیم را پروردگارش با کلماتی بیازمود، و وی آن همه را به انجام رسانید، خدا به او فرمود: من تو را پیشوای مردم قرار دادم. ابراهیم پرسید: از دودمانم [چطور]؟ فرمود: پیمان من به بیدادگران نمی‌رسد؛ سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref>.  

::::#'''ویژگی‌های خاص:'''

::::##'''[[قدرت]] و [[اقتدار]] روحی و جسمی:''' از ویژگی‌های بارز روحی و جسمی [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[قوت]] فوق العاده جسمانی ایشان است. [[امام رضا]]{{ع}} فرمود: "[[قائم]]{{ع}} کسی است که چون [[ظهور]] کند، در سن [[پیران]] است و سیمای [[جوان]] دارد. چنان نیرومند است که اگر دست به بزرگ‌ترین درخت [[زمین]] اندازد، آن را از جا بکند و اگر میان کوه‌ها نعره کشد، سنگ‌های آنها را از هم بپاشد<ref>{{عربی|" وَ إِنَّ الْقَائِمَ هُوَ الَّذِي إِذَا خَرَجَ كَانَ فِي سِنِّ الشُّيُوخِ وَ مَنْظَرِ الشُّبَّانِ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا وَ لَوْ صَاحَ بَيْنَ الْجِبَالِ لَتَدَكْدَكَتْ صُخُورُهَا "}}؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۳۷۶، ح ۷.</ref>. [[علی بن أبی حمزه]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[روایت]] کرده است: "اگر [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[مردم]] او را [[انکار]] خواهند کرد؛ زیرا او به صورت [[جوانی]] رشید به سوی ایشان باز خواهد گشت. هیچ کس بر [[اعتقاد]] به او پایدار نخواهد ماند، مگر مؤمنی که [[خداوند]] در [[عالم ذر]] نخستین از او [[پیمان]] گرفته باشد<ref>{{عربی|" لَوْ قَدْ قَامَ الْقَائِمُ {{ع}} لَأَنْكَرَهُ النَّاسُ لِأَنَّهُ يَرْجِعُ إِلَيْهِمْ شَابّاً مُوفِقاً لَا يَثْبُتُ عَلَيْهِ إِلَّا مُؤْمِنٌ قَدْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَهُ فِي الذَّرِّ الْأَوَّلِ"}}؛ محمد بن ابراهیم نعمانی، الغیبه، ص۱۸۸، ح۴۳؛ ص۲۱۱، ح۲۰؛ طوسی، کتاب الغیبه، ص۴۲۰.</ref>. در بعضی [[روایات]] برای [[تبیین]] هرچه بهتر [[اقتدار]] و توانایی‌های [[حضرت]]، ایشان به [[پیامبران بزرگ الهی]] بخصوص [[پیامبر خاتم|پیامبر اعظم]]{{صل}} [[تشبیه]] شده است. در این‌باره [[امام صادق]] {{ع}} از پدران بزرگوارشان از [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} [[روایت]] می‌کند که فرمود: "[[مهدی]] از [[فرزندان]] من است؛ اسم او اسم من و [[کنیه]] او [[کنیه]] من است. از نظر خَلق و خُلق شبیه‌ترین [[مردم]] به من است"<ref>{{عربی|"الْمَهْدِيُّ مِنْ وُلْدِي، اسْمُهُ اسْمِي، وَ كُنْيَتُهُ كُنْيَتِي، أَشْبَهُ النَّاسِ بِي خَلْقاً وَ خُلْقا"}}؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۱، ص۲۸۷، ح۴.</ref>؛ [[احمد بن اسحاق]] گوید: از [[امام عسکری|امام حسن عسکری]]{{ع}} شنیدم که می‌فرمود: "[[سپاس]] از آنِ خدایی است که مرا از [[دنیا]] [[نبرد]] تا آنکه [[جانشین]] مرا به من نشان داد؛ او از نظر [[آفرینش]] و [[اخلاق]] شبیه‌ترین [[مردم]] به [[رسول]] خداست<ref> {{عربی|"الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يُخْرِجْنِي مِنَ الدُّنْيَا حَتَّى أَرَانِي الْخَلَفَ مِنْ بَعْدِي أَشْبَهَ النَّاسِ بِرَسُولِ اللَّهِ ص خَلْقاً وَ خُلْقا"}}؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ص۴۰۸، ح۷.</ref>.

::::##'''[[متعهد]] نبودن به قدرت‌های [[حاکم]]:''' از دیگر ویژگی‌های [[رهبر]]، آزاد بودن او از تعهدِ به دیگران است و [[حضرت مهدی]] {{ع}} با [[غیبت]] خود، مجبور به [[بیعت]] با طاغوت‌های زمان نشده است. [[امام علی|امیرمؤمنان]]{{ع}} در این‌باره می‌فرماید: "همانا [[قائم]] از ما [[اهل بیت]]، هنگامی که [[قیام]] می‌کند، [[بیعت]] احدی بر گردن او نیست و به همین [[علت]] است که ولادتش، مخفی نگه داشته می‌شود و شخص او [[غایب]] است"<ref>{{عربی|" إِنَّ الْقَائِمَ مِنَّا إِذَا قَامَ لَمْ يَكُنْ لِأَحَدٍ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ فَلِذَلِكَ تَخْفَى وِلَادَتُهُ وَ يَغِيبُ شَخْصُهُ"}}؛ صدوق، کمال الدین و تمام النعمه، ج ۱، ص ۳۰۳، ح۱۴.</ref>؛ [[امام صادق]] {{ع}} نیز فرمود: "[[قائم]] [[قیام]] می‌کند و در گردن او برای هیچ کس [[پیمان]] و قرارداد و بیعتی نیست"<ref>{{عربی|" يَقُومُ الْقَائِمُ وَ لَيْسَ لِأَحَدٍ فِي عُنُقِهِ عَهْدٌ وَ لَا عَقْدٌ وَ لَا بَيْعَةٌ"}}؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۳۴۲، ح۲۵.</ref>»<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ج۳، ص ۴۰ - ۴۴.</ref>.