شأن چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - ']]]] ::::::' به ']]]] '
جز (جایگزینی متن - '{{پرسش غیرنهایی}} {{جعبه اطلاعات پرسش' به '{{جعبه اطلاعات پرسش') |
جز (جایگزینی متن - ']]]] ::::::' به ']]]] ') |
||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
== پاسخ نخست == | == پاسخ نخست == | ||
[[پرونده:334567.jpg|100px|right|بندانگشتی|[[محمد حسین فاریاب]]]] | [[پرونده:334567.jpg|100px|right|بندانگشتی|[[محمد حسین فاریاب]]]] | ||
حجت الاسلام و المسلمین دکتر '''[[محمد حسین فاریاب]]''' در کتاب ''«[[بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت (کتاب)|بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت]]»'' در اینباره گفته است: | |||
:::::*«'''معنای لغوی "شأن":''' ارباب لغت برای واژه "[[شأن]]" معانی متعددی بیان کردهاند. فراهیدی آن را بهمعنای "خَطب" (به سکون طاء)میداند<ref>[[خلیل بن احمد فراهیدی|فراهیدی، خلیل بن احمد]]، العین، ج۶، ص۲۸۷؛ نیز ر.ک: محمدبنيعقوب فیروزآبادی، القاموس المحیط، ج۴، ص۲۳۸.</ref> که این واژه خود بهمعنای سبب امر<ref>خلیلبناحمد فراهيدی، العین، ج۴، ص۲۲۲؛ صاحببنعباد، المحيط فی اللغة، ج۴، ص۲۹۳؛ اسماعيلبنحماد جوهری، الصحاح، ج۱، ص۱۲۱.</ref>، امر<ref>صاحببنعباد، الصحاح، ج۴، ص۲۹۳؛ احمدبنفارسبنزکریا، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۱۹۸.</ref> و یا امر عظيم<ref>حسینبنمحمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۲۸۶؛ احمدبنمحمد فیومی، المصباح المنير، ج۲، ص۱۷۳.</ref> آمده است. برخی لغويون با عطف خطب و امر به یکدیگر، آنها را به عنوان معنای شأن ذکر کردهاند.<ref>احمدبنمحمد فیومی، المصباح المنير، ج۴، ص۲۳۸؛ مبارکبنمحمدبناثیر جزری، النهاية فی غريب الحديث، ج۲، ص۴۳۷.</ref> در این میان ابنمنظور خطب را بهمعنای شأن و امر (اعم از امر کوچک و بزرگ) دانسته؛<ref>محمدبنمکرمبنمنظور، لسان العرب، ج۱، ص۱۶۰.</ref> چنانکه شأن را نیز بهمعنای خطب و امر میداند.<ref>همان، ج۱۳، ص۲۳۰.</ref> | :::::*«'''معنای لغوی "شأن":''' ارباب لغت برای واژه "[[شأن]]" معانی متعددی بیان کردهاند. فراهیدی آن را بهمعنای "خَطب" (به سکون طاء)میداند<ref>[[خلیل بن احمد فراهیدی|فراهیدی، خلیل بن احمد]]، العین، ج۶، ص۲۸۷؛ نیز ر.ک: محمدبنيعقوب فیروزآبادی، القاموس المحیط، ج۴، ص۲۳۸.</ref> که این واژه خود بهمعنای سبب امر<ref>خلیلبناحمد فراهيدی، العین، ج۴، ص۲۲۲؛ صاحببنعباد، المحيط فی اللغة، ج۴، ص۲۹۳؛ اسماعيلبنحماد جوهری، الصحاح، ج۱، ص۱۲۱.</ref>، امر<ref>صاحببنعباد، الصحاح، ج۴، ص۲۹۳؛ احمدبنفارسبنزکریا، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۱۹۸.</ref> و یا امر عظيم<ref>حسینبنمحمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۲۸۶؛ احمدبنمحمد فیومی، المصباح المنير، ج۲، ص۱۷۳.</ref> آمده است. برخی لغويون با عطف خطب و امر به یکدیگر، آنها را به عنوان معنای شأن ذکر کردهاند.<ref>احمدبنمحمد فیومی، المصباح المنير، ج۴، ص۲۳۸؛ مبارکبنمحمدبناثیر جزری، النهاية فی غريب الحديث، ج۲، ص۴۳۷.</ref> در این میان ابنمنظور خطب را بهمعنای شأن و امر (اعم از امر کوچک و بزرگ) دانسته؛<ref>محمدبنمکرمبنمنظور، لسان العرب، ج۱، ص۱۶۰.</ref> چنانکه شأن را نیز بهمعنای خطب و امر میداند.<ref>همان، ج۱۳، ص۲۳۰.</ref> | ||
::::::جوهری معنای امر و حال را برای واژه شأن بیان کرده و در این راستا از مثال {{عربی|لأشْأنَنَّ شَأْنَهُمْ، أی لأفسِدَنّ أمرهم}} استفاده میکند.<ref>اسماعيلبنحماد جوهری، الصحاح، ج۵، ص۲۱۴۲.</ref> راغب اصفهانی نیز شأن را بهمعنای امر و حال عظیم دانسته است<ref>حسینبنمحمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۴۷۰.</ref> و برخی دیگر از لغتپژوهان، معنای طلب را نیز برای شأن ذکر کردهاند.<ref>نشوانبنسعيد حمیری، شمس العلوم، ج۶، ص۳۶۱۳.</ref> در این راستا برخی ارباب لغت، فعل شَأنَ، يشأن را برای این ماده ذکر کرده و آن را بهمعنای قصد و طلب دانستهاند.<ref>اسماعیلبنحماد جوهری، الصحاح، ج۵، ص۲۱۴۲.</ref> ابنفارس نیز تمام معانی واژه شأن و مشتقات آن را بهمعنای خواست و طلب برگردانده است؛ چنانکه جمله "شَأنْت شأنَه"، بهمعنای "قصدت قصده" بر همین معنا استوار است. همچنین گفتار عرب، آنگاه که میگوید: "ما هذا من شأنی" نیز بهمعنای این است که این چیزی نیست که من در پی آن باشم.<ref>احمدبنفارسبنزکریا، معجم مقاييس اللغة، ج۳، ص۲۳۸.</ref> | ::::::جوهری معنای امر و حال را برای واژه شأن بیان کرده و در این راستا از مثال {{عربی|لأشْأنَنَّ شَأْنَهُمْ، أی لأفسِدَنّ أمرهم}} استفاده میکند.<ref>اسماعيلبنحماد جوهری، الصحاح، ج۵، ص۲۱۴۲.</ref> راغب اصفهانی نیز شأن را بهمعنای امر و حال عظیم دانسته است<ref>حسینبنمحمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۴۷۰.</ref> و برخی دیگر از لغتپژوهان، معنای طلب را نیز برای شأن ذکر کردهاند.<ref>نشوانبنسعيد حمیری، شمس العلوم، ج۶، ص۳۶۱۳.</ref> در این راستا برخی ارباب لغت، فعل شَأنَ، يشأن را برای این ماده ذکر کرده و آن را بهمعنای قصد و طلب دانستهاند.<ref>اسماعیلبنحماد جوهری، الصحاح، ج۵، ص۲۱۴۲.</ref> ابنفارس نیز تمام معانی واژه شأن و مشتقات آن را بهمعنای خواست و طلب برگردانده است؛ چنانکه جمله "شَأنْت شأنَه"، بهمعنای "قصدت قصده" بر همین معنا استوار است. همچنین گفتار عرب، آنگاه که میگوید: "ما هذا من شأنی" نیز بهمعنای این است که این چیزی نیست که من در پی آن باشم.<ref>احمدبنفارسبنزکریا، معجم مقاييس اللغة، ج۳، ص۲۳۸.</ref> | ||