احمد بن نضر خزاز جعفی
آشنایی اجمالی
احمد بن نضر بن ربیع بن سعد خزاز جعفی کوفی[۱] با کنیه ابوالحسن، پیشهور، از موالی و منتسب به قبیله بنیجعف از قبایل کوفه بود[۲]. وی که آیتالله بروجردی او را از طبقه ششم راویان میداند[۳]، از اصحاب هیچیک از امامان شمرده نشده است[۴]. احمد بن نضر از محدثانی همچون عمرو بن شمر جعفی، محمد بن مروان، قیس بن الربیع، عمرو بن أبی المقدام[۵]حدیث آموخته و روایت کرده است. وی دارای شاگردان و راویانی نیز بوده که مشهورترین ایشان ابراهیم بن هاشم، محمد بن خالد برقی، محمد بن اورمه و محمد بن الحسین[۶] میباشند.
درباره شخصیت احمد بن نضر، شیخ طوسی تنها به ذکر طریق خود به کتاب او بسنده کرده و به وثاقت وی اشارهای نکرده است[۷]؛ در مقابل، بزرگانی چون نجاشی و علامه حلی بر وثاقت وی تأکید کردهاند[۸]. نجاشی نوشته است: وی کوفی و فردی موثق بود[۹]. افزون بر این، برخی از رجالیان با استناد به روایتی، او را از اصحاب امام رضا(ع) دانستهاند[۱۰]، اما به دلیل تصحیف نام احمد بن ابینصر در کتاب الغارات و دیگر اسناد، این برداشت نادرست است[۱۱]. وی از راویان امامی مذهب به شمار میرود که مضامین روایاتش و همچنین ذکر نام او در رجال نجاشی (که به امامیه اختصاص دارد) بر این امر گواهی میدهند.
از تاریخ وفات وی گزارشی ثبت نشده، اما کتابی از آثار اوست که گروهی از راویان آن را نقل کردهاند[۱۲].
منابع
پانویس
- ↑ برگرفته از اسناد روایات ر.ک: الکافی، ج۲، ص۱۰۵، ح۸؛ تاریخ مدینة دمشق، ج۴۲، ص۲۵۷، ش۴۹۳۳ و شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۶۸، ح۷۹۴.
- ↑ رجال النجاشی، ص۹۸، ش۲۴۴؛ طوسی، الفهرست، ص۸۰، ش۱۰۱.
- ↑ طبقات رجال کافی، ص۵۸.
- ↑ طبقات رجال کافی، ص۵۸.
- ↑ تفسیر کنز الدقائق، ج۳، ص۲۲۲ و ۴۶۲، ج۱۰، ص۴۲۵؛ المحاسن، ج۱، ص۲۹۱، ح۴۴۲، ج۲، ص۴۸۱ (ح۵۰۹)، ۵۴۵ (ح۸۵۸)، ۵۸۳ (ح۷۱)، ۶۴۱ (ح ۱۵۵)؛ بصائر الدرجات، ج۱، ص۴۸۶، ح۱۱؛ الکافی، ج۱، ص۳۹۶، ح۷، ج۲، ص۱۰۵، ح۸، ج۵، ص۱۶۱، ح۱؛ کامل الزیارات، ص۱۶۱، ح۳.
- ↑ تفسیر کنز الدقائق، ج۳، ص۲۲۲ و ۵۸۷، ج۴، ص۲۱۸، ج۷، ص۳۵۵، ج۱۰، ص۴۲۵؛ المحاسن، ج۱، ص۲۵، ح۱؛ بصائر الدرجات، ج۱، ص۱۳ (ح۱)، ۲۹۹ (ح۱)، ۴۷۴ (ح۴)؛ الکافی، ج۱، ص۳۹۶، ح۷؛ کامل الزیارات، ص۱۶۱، ح۳.
- ↑ "له کتاب أخبرنا به عدة من أصحابنا" طوسی، الفهرست، ص۸۱، ش۱۰۱.
- ↑ خلاصة الأقوال، رجال العلامة الحلی، ص۲۰، ش۴۹.
- ↑ "کوفی ثقة" رجال النجاشی، ص۹۸، ش۲۴۴.
- ↑ مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۱، ص۵۰۰، ش۱۸۱۶.
- ↑ الرواشح السماویه، ص۱۱۱؛ علل الشرائع، ج۱، ص۱۲۵؛ قرب الإسناد، ص۳۴۷؛ الاستبصار، ج۳، ص۱۶۷؛ تهذیب الأحکام، ج۷، ص۲۲۹ (۱۰۰۱) و ۴۰۲ (ح ۱۶۰۲).
- ↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳، ص۲۱۷-۲۲۳.