خطبه ۱۷۱ نهج البلاغه
مقدمه
این سخن، نه خطبه است، نه کلام معمولی؛ بلکه یک دعای پرمعناست که امام در آستانه جنگ با قاسطین یعنی معاویه و یارانش در ماه صفر سال ۳۷ هجری ایراد فرمود و در پایان آن اصحاب خود را به جهاد دعوت نمود. این سخن، دو بخش دارد:
- بخش اوّل، دعایی است بسیار پرمعنا که خدا را با اوصافی میستاید و روح ایمان را در انسان زنده میکند و در پایان آن از خدا میخواهد که او و یارانش را در صورت پیروزی بر دشمن در راه حق استوار دارد و در صورت پیروزی دشمن، شهادت را نصیب فرماید و از فتنهها دور نگه دارد.
- و در بخش دوّم، امام(ع) یارانش را با جملههای کوتاه، اما حماسی و تکان دهنده، به مبارزه با معاویه و طرفدارانش فرا میخواند[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۸، ص۱۵ ـ ۱۶.