خطبه ۵۲ نهج البلاغه
مقدمه
این خطبه در واقع از سه بخش تشکیل شده است:
- در بخش اوّل ارزش زهد و عدم وابستگی به دنیا، و توجه به این حقیقت که تمام مواهب دنیا زودگذر و سریع الزّوال است، و افراد با ایمان باید خود را برای سفر بزرگی که در پیش دارند از طریق ذخیره کردن اعمال صالح آماده بنمایند.
- در بخش دوم از پاداشهای مهمی که در انتظار زاهدان و مؤمنان صالح العمل است سخن به میان آمده است.
- و در بخش پایانی خطبه، این واقعیت را شرح میدهد که انسانها هر قدر که در مقام شکر نعمتهای بزرگ پروردگار بر آیند قادر نیستند حق آن را به جا آورند، مخصوصا نعمت والای ایمان که برترین و والاترین نعمتهاست[۱].
