خطبه ۷۸ نهج البلاغه
مقدمه
این سخن مشتمل بر چهار دعای بسیار پرمعنا و آموزنده از امیرمؤمنان علی(ع) است، که از قراین به دست میآید امام(ع) کرارا آن را تلاوت میفرمود و با خدای خود، با این جملهها راز و نیاز میکرد. درست است که امام(ع) معصوم است و هرگز گناهی از او سر نمیزند، خواه پنهانی باشد یا آشکار، در دل باشد یا در برون، با زبان باشد یا با اشارههای چشم، ولی با توجّه به مقام بسیار والایی که در پیشگاه خدا دارد، از کمترین ترک اولیها وحشت دارد و پیوسته با این کلمات از خداوند رحمت میطلبد. به علاوه این سخنان، درس بسیار آموزندهای برای عموم مردم است. تا طریقه مناجات با پروردگار متعال را فراگیرند و راه و رسم راز و نیاز را بیاموزند، در ضمن از محتوای این دعاها که بازگو کننده وظایف انسان در پیشگاه خدا و خلق است، معارف بیشتری بیاموزند[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۴، ص۴۱ ـ ۴۲.