آخرت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

منشأ [[ایمان به آخرت]]، بیش از هر چیز، [[وحی الهی]] است که به وسیله [[پیامبران]] به [[بشر]] [[ابلاغ]] شده است<ref>مجموعه آثار، ج ۲؛ حیات اخروی، ص ۵۰۲. </ref> و [[قرآن]] نیز با شیوه‌های گوناگونی به [[اثبات معاد]] پرداخته و به [[شبهات]] [[منکران]] آن پاسخ گفته است؛ ولی وجود چنین جهانی از طریق [[عقل]] و [[فطرت]] نیز [[اثبات]] می‌شود؛ زیرا [[عقل انسان]]، پس از شناختن [[خداوند]] و [[عدالت]] وی، درمی‌یابد که باید جهانی پس از دنیا وجود داشته باشد تا در آن، هرکس به جزای [[اعمال]] خویش برسد<ref> المیزان، ج ۷، ص ۲۷.</ref>، چنان که وجود نداشتن آخرت به این معناست که [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] و دیگر موجوادت [[بیهوده]] است و این با [[حکمت خداوند]] منافات دارد. فطرتِ نامحدود طلبی و [[عشق]] به [[جاودانگی]] که در [[محبّت]] فرزند و علاقه به جاودانگی در خاطره‌ها و... ظهور می‌یابد نیز [[انسان]] را به [[اندیشه]] در جهانی‌دیگر سوق می‌دهد<ref>عقل و اعتقاد دینی، ص ۳۲۲؛ معاد در نگاه وحی و فلسفه، ص ۷ تا ۳۵ و ۱۰۵ و ۱۰۶ و ۱۱۷ و ۱۱۸؛ مجموعه آثار، ج ۱، عدل الهی، ص۲۰۱ ـ ۲۰۳.</ref>.  

قیامت کبری حادثه‌ای است که همه اشیاء و همه [[انسان‌ها]] را در برمی گیرد و واقعه‌ای است که برای کل جهان رخ می‌دهد؛ کل جهان وارد مرحله‌ای جدید و حیات جدید و نظام جدید می‌گردد. قرآن کریم که ما را از حادثه بزرگ قیامت [[آگاه]] کرده است، ظهور این حادثه بزرگ را مقارن با خاموش شدن [[ستارگان]]، بی‌فروغ شدن [[خورشید]]، خشک شدن دریاها، هموار شدن ناهمواری‌ها، متلاشی شدن کوه‌ها و پیدایش لرزش‌ها و غرّش‌های عالم‌گیر و دگرگونی‌ها و انقلاب‌های [[عظیم]] و بی‌مانند بیان کرده است. مطابق آنچه از قرآن کریم استفاده می‌شود تمامی عالم به سوی انهدام و خرابی می‌رود و همه چیز نابود می‌شود و بار دیگر جهان نوسازی می‌شود و تولّدی دیگر می‌یابد و با [[قوانین]] و نظامات دیگر که با قوانین و نظامات فعلی جهان تفاوت‌های اساسی دارد، ادامه می‌یابد و برای همیشه باقی می‌ماند<ref>مجموعه آثار، ج۲، ص۵۱۹.</ref><ref>[[محمد علی زکریایی|زکریایی، محمد علی]]، [[فرهنگ مطهر (کتاب)|فرهنگ مطهر]]، ص ۴۱.</ref>