مقام تسلیم: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[تسلیم]] محض خداوند بودن در همه عرصه‌ها روح دین است که {{عربی|اندازه=150%|" الْإِسْلَامُ‏ هُوَ التَّسْلِيمُ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}<ref>نهج البلاغه، قصار ۱۲۵.</ref>. اسلام همان [[تسلیم]] بودن در برابر ذات مقدّس ربوبی است<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۵۵۹.</ref>.

*روح [[تسلیم]] آن است که بنده به رضای خداوند راضی باشد<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۵۵۹.</ref>.

*حضرت [[امام باقر]]{{ع}} فرمود:"سزاوارترین خلق به گردن نهادن در برابر قضا و فرمان او، کسی است که خداشناس باشد»<ref>بحارالأنوار، ج۷۱، ۱۵۳.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۵۵۹.</ref>.

*از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} پرسیدند: "از کجا دانسته شود که کسی مؤمن است؟ حضرت فرمود:"مؤمن را از [[تسلیم]] شدنش در برابر خدا و خرسندی‌اش به هر خوشی و ناخوشی که به او می‌رسد، بشناسید"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" بِالتَّسْلِيمِ‏ لِلَّهِ‏ وَ الرِّضَا بِمَا وَرَدَ عَلَيْهِ‏ مِنْ‏ سُرُورٍ وَ سَخَطٍ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}، بحارالأنوار، ج۲، ص:۲۰۵.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۵۵۹.</ref>.

*{{عربی|اندازه=150%|" وَ لَهُ تُسَلِّمُونَ‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ یعنی: هم در عرصه فردی هم در عرصه سیاسی و هم عرصه‌های دیگر، آنچه برای شما گل‌های بی‌خار جهان هستی مطرح است، فقط و فقط رضای اوست و بس<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۵۵۹.</ref>.

*واژه {{عربی|اندازه=150%|"سَلَّمْتُمْ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}} ماضی باب تفعیل از مصدر "[[تسلیم]]" به معنای "واگذاردن چیزی به دیگری" است؛ خواه واگذاری متاع باشد: ودیعه را به صاحبش تحویل داد<ref>{{عربی|اندازه=120%|" سَلَّمَ‏ الْوَدِيعَةَ لِصَاحِبِهَا ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ مصباح المنیر، ص:۲۸۷.</ref>. و خواه سپردن زمام اختیار خود به دیگری باشد: اجیر، خود را [[تسلیم]] اجاره‌کننده کرد؛ یعنی اختیار خود را به دست او داد<ref>{{عربی|اندازه=120%|"سَلَّمَ‏ الْأَجِيرُ نَفْسَهُ‏ لِلْمُسْتَأجِرِ مَكَّنَهُ‏ مِنْ‏ نَفْسِهِ‏ حَيْثُ‏ لَا مَانِع‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ مصباح المنیر، ص:۲۸۷.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۳.</ref>.

"قضا" به معنای "فیصله دادن" است؛ خواه با کلام باشد؛ خواه با عمل؛ خواه فیصله دهنده، ذات اقدس الهی باشد، یا بشر<ref>المفردات، ص:۴۰۶.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۳.</ref>.

*۱. قضای قولی خداوند، مانند: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ }}﴾}}<ref> و پروردگارت حکم قطعی کرده است که جز او را نپرستید؛ سوره  اسراء، آیه: ۲۳.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۳.</ref>.

*۲. قضای فعلی خداوند، مانند: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| وَاللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّ }}﴾}}<ref> و خداست که به حق حکم می‌کند؛ سوره غافر، آیه:۲۰.</ref>؛ {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ }}﴾}}<ref> پس آنها را به صورت هفت آسمان در مدّت دو روز (یا دو دوران) آفرید؛ سوره  فصلت، آیه: ۱۲.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۴.</ref>.

*۱. قضای قولی بشر، مانند: "حاکم، فلان حکم را صادر کرد"<ref>{{عربی|اندازه=120%|"قضى‏ الحاكم‏ بكذا‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۴.</ref>.

*۲. قضای فعلی بشر، مانند: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| فَإِذَا قَضَيْتُم مَّنَاسِكَكُمْ }}﴾}}<ref> پس چون اعمال و آداب مناسکتان را بجا آوردید؛ سوره  بقره، آیه: ۲۰۰.</ref>؛ {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| فَاقْضِ مَا أَنتَ قَاضٍ إِنَّمَا تَقْضِي هَذِهِ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا }}﴾}}<ref> پس هر حکمی که توانی بکن که تو تنها درباره زندگی این دنیا حکم توانی کرد؛ سوره طه، آیه: ۷۲.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۴.</ref>.

*به این ترتیب، معنای جمله فوق این است که: شما امامان شیعه{{عم}} تسلیم محض قضای الهی بودید؛ هم قضای تشریعی خداوند، هم قضای تکوینی ذات مقدّس ربوبی<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۴.</ref>.

*"[[تسلیم]] در برابر ذات مقدّس ربوبی بودن" از فضایل والایی است که خداوند برگزیدگان خود را به آن می‌ستاید: به عنوان نمونه، حضرت [[ابراهیم خلیل الرحمن]]{{ع}} را با این وصف می‌ستاید:{{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا وَلاَ نَصْرَانِيًّا وَلَكِن كَانَ حَنِيفًا مُّسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}﴾}}<ref> ابراهیم نه یهودی بود و نه نصرانی و لکن حق‌گرایی [[تسلیم]] خدا بود و نیز از مشرکان نبود؛ سوره آل عمران، آیه: ۶۷.</ref>؛ {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ }}﴾}}<ref> آنگاه که پروردگارش به او گفت: [[تسلیم]] امر من شو، گفت: [[تسلیم]] اوامر خدا هستم؛ سوره  بقره، آیه: ۱۳۱.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۵.</ref>.

*نیز [[پیامبر اکرم]]{{صل}} را با این وصف، امر نموده و او پیشگام انجام این امر الهی است: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|قُلْ إِنِّيَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَلاَ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ }}﴾}}<ref> بگو: همانا من مأمورم که نخستین کسی باشم که [[تسلیم]] امر او هستم و به من گفته شده هرگز از مشرکان مباش؛ سوره  انعام، آیه: ۱۴.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۵.</ref>.

*"توصیه به [[تسلیم]] در برابر خداوند بودن" از سفارش‌های بندگان صالح حضرت حق به فرزندان خویش است: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن|وَوَصَّى بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى لَكُمُ الدِّينَ فَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ }}﴾}}<ref> و ابراهیم و یعقوب، پسران خود را به آیین خود توصیه کردند و هر یک در وصیّت خود گفتند: ای پسران من! بی‌تردید خداوند، این دین را برای شما برگزیده، پس حتماً بکوشید تا جز در حال اسلام، از دنیا نروید؛ سوره بقره، آیه: ۱۳۲.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۵.</ref>.

*البتّه [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} با تربیت الهی، توانست فرزندانی [[تسلیم]] در برابر خداوند پرورش دهد که نمونه‌های عالی آن [[حضرت اسماعیل]] و [[حضرت اسحاق]]{{عم}} بودند: {{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ }}﴾}}<ref> پس چون پسر با او به حدّ کار و کوشش رسید گفت: ای فرزند عزیزم! من مرتّب در خواب می‌بینم که تو را سر می‌برم (کارد بر حلقومت می‌کشم) پس بنگر چه نظر دهی؟ او گفت: ای پدر! آنچه را مأمور می‌شوی، انجام ده که به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت؛ سوره صافات، آیه: ۱۰۲.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۵.</ref>.

*"مقام [[تسلیم]]" آن چنان موهبتی ارزشمند است که [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} آن را از ذات مقدّس ربوبی درخواست می‌کند:{{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ }}﴾}}<ref> و به یاد آورید زمانی را که ابراهیم و اسماعیل پایه‌های خانه (کعبه) را بالا می‌بردند و می‌گفتند: پروردگارا! این عمل را از ما بپذیر که تویی شنوا و دانا. پروردگارا! ما را [[تسلیم]] فرمان خود قرار ده و از فرزندان ما نیز امّتی [[تسلیم]] خود پدید آر و اعمال عبادی ما را از حج و قربانی‌ها و جاهای قربانی به ما نشان ده و بر ما عطف توجّه کن که تویی بسیار عطوف و توبه‌پذیر و مهربان؛ سوره بقره، آیه: ۱۲۷ - ۱۲۸.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۶.</ref>.

*زیر بنای [[تسلیم]] در برابر خداوند، "معرفت به ذات مقدّس ربوبی و حکمت و عزّت است"<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۷.</ref>.

*حضرت [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: "سزاوارترین خلق خدا به گردن نهادن در برابر قضا و فرمان او کسی است که خداشناس باشد"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" أَحَقُ‏ مَنْ‏ خَلَقَ‏ اللَّهُ‏ بِالتَّسْلِيمِ‏ لِمَا قَضَى‏ اللَّهُ‏ مَنْ‏ عَرَفَ‏ اللَّهَ‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ بحارالأنوار، ج۷۱، ص:۱۵۳.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۷.</ref>.

*[[نبی اکرم]]{{صل}} فرمود:"ای بندگان خدا! شما چون بیمارید و پروردگار جهانیان مانند طبیب و بهبود حال بیمار در گرو توصیه‌های طبیب به او و تدبیر اوست، نه در آنچه بیمار می‌خواهد و پیشنهاد می‌کند، هان! در برابر فرمان خداوند گردن نهید تا از رستگاران باشید"<ref>{{عربی|اندازه=120%|"يَا عِبَادَ اللَّهِ أَنْتُمْ‏ كَالْمَرْضَى‏ وَ رَبُ‏ الْعَالَمِينَ‏ كَالطَّبِيبِ‏ فَصَلَاحُ الْمَرْضَى فِيمَا يُعَلِّمُهُ الطَّبِيبُ وَ تَدْبِيرِهِ بِهِ لَا فِيمَا يَشْتَهِيهِ الْمَرِيضُ وَ يَقْتَرِحُهُ أَلَا فَسَلِّمُوا لِلَّهِ أَمْرَهُ تَكُونُوا مِنَ الْفَائِزِين‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ص:۱۱۷.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۷.</ref>.

*هر چه در عرصه معرفت، انسان اوج پیدا کند، در این فضیلت به قلّه نزدیک‌تر می‌شود، لذا نقل شده است که [[امام صادق]]{{ع}} فرمود:"[[رسول خدا]]{{صل}} درباره کاری که گذشته بود، نمی‌فرمود: کاش جز آن بود"<ref>{{عربی|اندازه=120%|"لَمْ‏ يَكُنْ‏ رَسُولُ‏ اللَّهِ‏ يَقُولُ‏ لِشَيْ‏ءٍ قَدْ مَضَى‏: لَوْ كَانَ غَيْرُه‏‏‏‏ ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ تنبیه الخواطر، ج۲، ۱۸۵.</ref> و [[امامان معصوم]]{{عم}} که در قلّه این معرفت هستند -همانند [[نبی اکرم]]{{صل}}- [[تسلیم]] بی‌چون و چرای قضای الهی هستند و پسندند آنچه را جانان پسندد، آنچه سالار شهیدان در آخرین لحظات عمر مبارکش فرمود، در حقیقت زبان حال و زبان قال همه [[امامان معصوم]]{{عم}} است<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۷.</ref>.

*"در مقابل قضا و قدر تو شکیبا هستم ای پروردگاری که جز تو خدایی نیست! ای فریادرس دادخواهان! که مرا جز تو پروردگاری و معبودی نیست، بر حکم و تقدیر تو صابر و شکیبا هستم ای فریادرس آن‌که فریادرس ندارد! ای همیشه زنده‌ای که پایان ندارد! ای زنده کننده مردگان! ای خدایی که هرکس را با اعمالش می‌سنجی! در میان من و این مردم حکم کن که تو بهترین حکم کنندگانی"<ref>{{عربی|اندازه=120%|"...صبراً علی قضائک یا ربّ، لا اله سواک یا غیاث المستغیثین، مالی ربّ سواک ولا معبود غیرک، صبراً علی حکمک یا غیاث من لا غیاث له، یا دائماً لا نفاد له، یا محیی الموتی، یا قائما علی کلّ نفس بما کسبت، احکم بینی وبینهم وأنت خیر الحاکمین"؛ موسوعة کلمات الامام الحسین {{ع}}، ص:۶۱۵.</ref> آنگاه صورت به خاک گذاشت و گفت:{{عربی|اندازه=150%|" بِسْمِ‏ اللَّهِ‏ وَ فِي‏ سَبِيلِ‏ اللَّهِ‏ وَ عَلَى‏ مِلَّةِ رَسُولِ‏ اللَّهِ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۸.</ref>.

*[[تسلیم]] در برابر [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} در حقیقت زیر مجموعه [[تسلیم]] در برابر خداوند است؛ چرا که مشروعیّت [[پیامبر]]{{صل}} و [[امامان معصوم]]{{عم}} به امر خداوند است<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۸.</ref>.

*{{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّىَ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لاَ يَجِدُواْ فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُواْ تَسْلِيمًا }}﴾}}<ref> سوگند به پروردگارت که ایمان نمی‌آورند مگر آن‌که در نزاعی که در میان آنان است تو را داور قرار دهند و از حکمی که تو می‌دهی، هیچ ناخشنود نشوند و به درستی، [[تسلیم]] آن گردند؛ سوره  نساء، آیه: ۶۵.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۸.</ref>.

*آن‌کس که در [[تسلیم]] ذات مقدّس ربوبی است، [[تسلیم]] دستورات خلفای او؛ یعنی همه پیامبران و امامان{{عم}} نیز هست<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۹.</ref>.

*حضرت [[امام صادق]]{{ع}} فرمود:"اگر جمعیّتی خدا را بپرستند، نماز را بپا دارند و زکات را بپردازند و روزه ماه رمضان و حج را بجا آورند، ولی نسبت به کارهایی که پیامبر انجام داده، با سوءظن بنگرند و یا بگویند: اگر فلان کار را انجام نداده بود، بهتر بود، آنان در حقیقت مؤمنان واقعی نیستند، سپس امام آیه{{عربی|اندازه=150%|﴿{{متن قرآن| فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّىَ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لاَ يَجِدُواْ فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُواْ تَسْلِيمًا }}﴾}}<ref> سوگند به پروردگارت که ایمان نمی‌آورند مگر آن‌که در نزاعی که در میان آنان است تو را داور قرار دهند و از حکمی که تو می‌دهی، هیچ ناخشنود نشوند و به درستی، [[تسلیم]] آن گردند؛ سوره  نساء، آیه: ۶۵.</ref> تلاوت فرموده، چنین فرمود: بر شما باد به [[تسلیم]]"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" لَوْ أَنَ‏ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ‏ وَحْدَهُ‏ لَا شَرِيكَ‏ لَهُ‏ وَ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَ آتَوُا الزَّكَاةَ وَ حَجُّوا الْبَيْتَ وَ صَامُوا شَهْرَ رَمَضَانَ ثُمَّ قَالُوا لِشَيْ‏ءٍ صَنَعَهُ اللَّهُ تَعَالَى أَوْ صَنَعَهُ النَّبِيُّ ص أَلَّا صَنَعَ خِلَافَ الَّذِي صَنَعَ أَوْ وَجَدُوا ذَلِكَ فِي قُلُوبِهِمْ لَكَانُوا بِذَلِكَ مُشْرِكِينَ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ ﴿{{متن قرآن| فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّىَ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لاَ يَجِدُواْ فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُواْ تَسْلِيمًا }}﴾ ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} وَ عَلَيْكُمْ بِالتَّسْلِيم‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ اصول کافی، ج۱، ص:۳۹۰، ح ۲.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۱۹.</ref>.

* در سیر ملکوتی، باید انسان کوشش کند تا هادی طریق پیدا کند و چون هادی پیدا کرد، باید [[تسلیم]] او شود و در سیر و سلوک به دنبال او رود و قدم را جای قدم او گذارد و ما چون [[نبی اکرم]]{{صل}} را هادی طریق یافتیم و او را واصل به تمام معارف می‌دانیم، باید در سیر ملکوتی، تبعیّت او کنیم بی چون و چرا<ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۲۰.</ref>.

*و اگر بخواهیم فلسفه احکام را با عقل ناقص خود دریابیم، از جاده مستقیم، منحرف می‌شویم و به هلاکت دائم می‌رسیم، مانند مریضی که بخواهد از سرّ نسخه طبیب آگاه شود و پس از آن دارو بخورد، ناچار چنین مریضی، روی سلامت نمی‌بیند، تا آمده است از سرّ نسخه آگاهی پیدا کند، وقت علاج گذشته، خود را به هلاکت کشانده. ما مریضان و گمراهان باید نسخه‌های سیر ملکوتی و امراض قلبیّه خود را از راهنمایان طریق هدایت و اطبّای نفوس و پزشکان ارواح دریافت کنیم و پی به کار بستن افکار ناقصه و آرای ضعیفه خود به آنها عمل کنیم تا به مقصد که رسیدن به سرایر توحید است، برسیم بلکه همین [[تسلیم]] در بارگاه قدس الهی، یکی از مصلحات امراض روحیّه است و خود نفس را صفایی به سزا دهد و نورانیّت باطن را روز افزون کند" <ref>شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص:۴۰۳ - ۴۰۲.</ref><ref>[[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص:۴۲۰.</ref>.

* [[پرونده:10115976.jpg|22px]] [[سید احمد خاتمی|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۱ (کتاب)|'''در آستان امامان معصوم ج۲''']].