ضرورت امامت: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[اسلام]] [[آیین کامل]] و [[دین خاتم|خاتم]] است که توسط [[آخرین پیامبر]] آسمانی به بشریت ارائه شد، این [[دین]] مدعی [[کمال]] و [[جامعیت]] در عرصه‌های دنیوی و اخروی در همه اعصار به عنوان [[دین جاودان]] است. [[مسئولیت تفسیر]] و اجرای آن در عصر [[پیامبر]] به خود حضرت واگذار شده بود، [[پیامبر]] {{صل}}‌ با اتکا به [[وحی آسمانی]] به وضع و [[تبیین شریعت]] و [[پاسخ شبهات]] و [[مقابله با تحریف]] می‌‌پرداخت. امّا با رحلت آن حضرت بیم آن می‌‌رفت که تمام مجاهدت‌های طاقت‌فرسای بیست‌وسه‌ساله حضرت به‌مرور زمان رو به تحلیل برود و [[تفاسیر به رأی]] [[بدعت‌گرایان]] جای [[آموزه‌های ناب آسمانی]] قرار گیرد. این احتمال عقلایی بود که یک [[دین]] که داعیه جهانی، [[جاودانگی]] و [[خاتمیت]] دارد، نمی‌‌تواند به آسانی آن را نادیده انگارد، از این‌رو می‌‌بایست به آسیب زدایی آن بپردازد.  

* [[اسلام]] با تعیین اصل [[امامت]] به چاره‌اندیشی معضل فوق پرداخت. [[امام]] شخصیتی است که هر چند توسط [[وحی]] با مقام الوهی ارتباط ندارد، امّا توسط [[الهام]] به [[عالم غیب]] متصل و برخوردار از [[علم ویژه]] «[[علم لدنی|لدنی]]» و [[مقام عصمت]] می‌‌باشد<ref>ر.ک. [[محمد حسن قدردان قراملکی|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[امامت ۲ (کتاب)|امامت]]، ص ۴۳.</ref>.

==نخست: [[هدایت مردم]]==