فلسفه بعثت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

# [[تعلیم]] کتاب و [[حکمت]] ([[راه وحی]] و [[عقل]]) نیز یکی از اهداف مهم [[بعثت]] [[پیامبر]] و سرآغاز تعلیم‌های دیگر است که در چندین [[آیه]] بیان می‌شود: {{متن قرآن|رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«پروردگارا! و در میان آنان از خودشان پیامبری را که آیه‌هایت را برای آنها می‌خواند و به آنان کتاب (آسمانی) و فرزانگی می‌آموزد و به آنها پاکیزگی می‌بخشد، برانگیز! بی‌گمان تویی که پیروزمند فرزانه‌ای» سوره بقره، آیه ۱۲۹.</ref>، {{متن قرآن|كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولًا مِنْكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ}}<ref>«چنان که از خودتان پیامبری در میان شما فرستادیم که آیه‌های ما را بر شما می‌خواند و (جان) شما را پاکیزه می‌گرداند و به شما کتاب آسمانی و فرزانگی می‌آموزد و آنچه را نمی‌دانستید به شما یاد می‌دهد» سوره بقره، آیه ۱۵۱.</ref>؛ {{متن قرآن|لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}<ref>«بی‌گمان خداوند بر مؤمنان منّت نهاد که از خودشان فرستاده‌ای در میان آنان برانگیخت که آیات وی را بر آنان می‌خواند و آنها را پاکیزه می‌گرداند و به آنها کتاب و فرزانگی می‌آموزد و به راستی پیش از آن در گمراهی آشکاری بودند» سوره آل عمران، آیه ۱۶۴.</ref>؛ {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}<ref>«اوست که در میان نانویسندگان ([[عرب]])، [[پیامبری]] از خود آنان برانگیخت که بر ایشان آیاتش را می‌خواند و آنها را [[پاکیزه]] می‌گرداند و به آنان [[کتاب ]]([[قرآن]]) و [[فرزانگی]] می‌آموزد و به [[راستی]] پیش از آن در [[گمراهی]] آشکاری بودند» [[سوره جمعه]]، [[آیه]] ۲.</ref>. زیرا بدون [[آگاهی]] و [[شناخت]] و [[تزکیه]] تحقق دیگر [[اهداف انبیا]] ممکن نیست. مفهوم [[تزکیه]] و [[تعلیم]] کتاب و [[حکمت]]: {{متن قرآن|وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ}}<ref>«بی‌گمان خداوند بر مؤمنان منّت نهاد که از خودشان فرستاده‌ای در میان آنان برانگیخت که آیات وی را بر آنان می‌خواند و آنها را پاکیزه می‌گرداند و به آنها کتاب و فرزانگی می‌آموزد و به راستی پیش از آن در گمراهی آشکاری بودند» سوره آل عمران، آیه ۱۶۴.</ref>. کلمه [[تزکیه]] که مصدر یزکیه است، مصدر باب تفعیل و مصدر ثلاثی مجرد آن [[زکات]] است که به معنای نمو [[صالح]] است، نموی که ملازم خیر و [[برکت]] باشد، مفهوم [[تزکیه]] دادن [[مردم]] یعنی اینکه ایشان را به نموی [[صالح]] [[رشد]] دهند، [[مردم]] را به [[اخلاق]] فاضله و [[اعمال]] صالحه، نهادینه کنند، در نتیجه در [[انسانیت]] خود به کمال برسند و حالشان در [[دنیا]] و [[آخرت]] [[استقامت]] یابد، [[سعادتمند]] [[زندگی]] کنند، و سعید بمیرند<ref>[[المیزان]]، ج ۱۹، صص ۲۶۴-۲۶۶.</ref>.

# [[انبیاء الهی]] برای کاهش [[اختلافات]] و توسعه [[تمدن]] و [[انسان‌ها]] آمدند. آرمان‌ها و نیازهای انسان‌ها که با [[عقل]] تنها تأمین نمی‌شود و [[جامعه]] [[آرامش]] لازم را بر نمی‌گیرد؛ زیرا لازمه ارتفاع [[حاجات]] و نیل به [[آرمان‌ها]]، مدنیت [[جامعه بشری]] است. لذا می‌فرماید [[مردم]] امتی یگانه بودند پس [[خداوند]] [[پیامبران]] را نویدآور و بیم‌دهنده برانگیخت و با آنان، [[کتاب ]][خود] را به‌حق فرو فرستاد، تا میان [[مردم]] در آنچه با هم [[اختلاف]] داشتند [[داوری]] کند: {{متن قرآن|كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ}}<ref>«مردم (در آغاز) امّتی یگانه بودند، (آنگاه به اختلاف پرداختند) پس خداوند پیامبران را مژده‌آور و بیم‌دهنده برانگیخت و با آنان کتاب (آسمانی) را به حق فرو فرستاد تا میان مردم در آنچه اختلاف داشتند داوری کند و در آن جز کسانی که به آنها کتاب داده بودند، اختلاف» سوره بقره، آیه ۲۱۳.</ref>

#[[پیامبران]] با دلائل مژده دهنده و ترساننده ای که برای [[بشر]] می‌آورند، [[دلیل]] قاطعی برای قطع عذر و بهانه و ارتکاب جرائم هستند. دیگر پس از [[ارسال رسل]] به جهت [[هدایت]] [[انسان‌ها]] نه حجتی در رفع [[عذاب]] [[اخروی]] باقی می‌ماند و نه دلیلی بر منع [[خسران]] [[دنیوی]] است: {{متن قرآن|رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ}}<ref>«پیامبرانی نویدبخش و هشدار دهنده تا پس از این پیامبران برای مردم بر خداوند حجتی نباشد و خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره نساء، آیه ۱۶۵.</ref>