مکتب حدیثی بغداد: تفاوت میان نسخه‌ها

تمام این شواهد بیانگر آن است که [[متکلمان]] [[مکتب]] [[بغداد]]، با [[منابع حدیثی]] آشنا بودند، به‌گونه‌ای که به [[نقل]] [[نجاشی]] [[کتاب کافی]] بسیار مورد توجه [[اصحاب]] [[امامیه]] در [[بغداد]] بود و ایشان آن را مطالعه می‌کردند.<ref>احمد بن على نجاشی، رجال النجاشی، تحقیق سیدموسی شبیری زنجانی، ص۳۷۷.</ref> افزون بر آن، [[شیخ مفید]] نیز به بزرگی از [[کتاب کافی]] یاد کرده، و آن را از بزرگ‌ترین کتاب‌های [[شیعه]] دانسته است.<ref>محمد بن محمد بن نعمان (شیخ مفید)، تصحیح الاعتقاد، ص۷۰.</ref>

البته طبیعی است که مقدار استفاده از [[احادیث]] از سوی [[عالمان]] امامی [[بغداد]] متفاوت با شهری همچون [[قم]] باشد؛ چراکه [[قم]] شهری [[شیعی]] بود و در آنجا هماوردی برای خود نمی‌دید، درحالی‌که [[بغداد]] مرکز تجمع [[دانشمندان]] مختلف بود و امکان [[پذیرش]] یا طرح هر [[حدیثی]] در آنجا وجود نداشت؛ ازاین‌رو [[علم رجال]] نیز پا به عرصۀ وجود گذاشت و بغدادیون با [[نگارش]] آثار مستقل رجالی از سوی [[نجاشی]]، [[ابن غضائری]] و [[شیخ طوسی]] در [[قرن پنجم]] [[هجری]] عملاً [[مخالفت]] خود را با [[پذیرش]] هر [[حدیثی]] اعلام کردند که در این میان، [[ابن غضائری]] [[شهرت]] بیشتری در سخت‌گیری نسبت به توثیق [[راویان حدیث]] داشت.<ref>ر.ک: زهره نریمانی و جعفر فیروزمندی، «تعامل مکتب حدیثی قم و بغداد»، علوم حدیث، ش۴۴، ۱۳۸۶، ص۱۳۲-۱۳۸.</ref><ref>[[محمد حسین فاریاب|فاریاب، محمد حسین]]، [[بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت (کتاب)|بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت]] ص: ۵۰۱.</ref>

== منابع ==