جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵
جز (جایگزینی متن - '== پرسشهای وابسته == ==' به '==') |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*[[امام]] {{ع}} کارگزارانی به مناطق مختلف [[سرزمینهای اسلامی]] فرستاد، اما اینگونه نبود که آنها همگی از شایستگیهای لازم برخوردار باشند. مسائلی چند، [[امام]] را در [[گزینش]] افراد محدود میساخت، از جمله: شرایط ویژه [[سرزمینهای اسلامی]]، برخی [[مصالح جامعه]] [[مسلمانان]]، کمبود مدیران [[مدبر]] و خودساخته و... . از دیگرسو، [[منطق]] [[امام]]، حضور [[حاکم]] و مدیر را در [[جامعه]] امری ضروری میدانست، زیرا نبود [[حاکم]] (حتی اگر [[پرهیزکار]] نباشد) باعث [[هرج و مرج]] در [[جامعه]] میشود<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 789.</ref>. | * [[امام]] {{ع}} کارگزارانی به مناطق مختلف [[سرزمینهای اسلامی]] فرستاد، اما اینگونه نبود که آنها همگی از شایستگیهای لازم برخوردار باشند. مسائلی چند، [[امام]] را در [[گزینش]] افراد محدود میساخت، از جمله: شرایط ویژه [[سرزمینهای اسلامی]]، برخی [[مصالح جامعه]] [[مسلمانان]]، کمبود مدیران [[مدبر]] و خودساخته و... . از دیگرسو، [[منطق]] [[امام]]، حضور [[حاکم]] و مدیر را در [[جامعه]] امری ضروری میدانست، زیرا نبود [[حاکم]] (حتی اگر [[پرهیزکار]] نباشد) باعث [[هرج و مرج]] در [[جامعه]] میشود<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 789.</ref>. | ||
*[[زیاد بن ابیه]] [[کارگزار]] [[امام]] در منطقه [[فارس]] بود. او در [[مدیریت]] [[فارس]] فردی موفق بود.[[معاویه]] نیز از او میهراسید، از اینرو نامهای به او نوشت و او را بهسبب ادعای [[ابوسفیان]]، [[پدر]] [[معاویه]]، برادر خویش و دارای پیوند نسبی با خود خواند. خبر [[نامه]] [[معاویه]] به [[امام]] رسید. [[امام]] نیز ضمن نامهای او را از [[فریب]] [[معاویه]] [[آگاه]] کرد و برحذر داشت<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 789.</ref>. | * [[زیاد بن ابیه]] [[کارگزار]] [[امام]] در منطقه [[فارس]] بود. او در [[مدیریت]] [[فارس]] فردی موفق بود.[[معاویه]] نیز از او میهراسید، از اینرو نامهای به او نوشت و او را بهسبب ادعای [[ابوسفیان]]، [[پدر]] [[معاویه]]، برادر خویش و دارای پیوند نسبی با خود خواند. خبر [[نامه]] [[معاویه]] به [[امام]] رسید. [[امام]] نیز ضمن نامهای او را از [[فریب]] [[معاویه]] [[آگاه]] کرد و برحذر داشت<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 789.</ref>. | ||
*افزون بر [[سیدرضی]]، تنی چند از [[محدثان]]، این [[نامه]] را گزارش کردهاند، از جمله: [[علی بن محمد مدائنی ]] در الفتوح، [[ابن عبدالبر ]] در الاستیعاب و [[ابن اثیر]] در الکامل<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 790.</ref>. | *افزون بر [[سیدرضی]]، تنی چند از [[محدثان]]، این [[نامه]] را گزارش کردهاند، از جمله: [[علی بن محمد مدائنی]] در الفتوح، [[ابن عبدالبر]] در الاستیعاب و [[ابن اثیر]] در الکامل<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 790.</ref>. | ||
==فرازی از [[نامه]]== | ==فرازی از [[نامه]]== | ||
*میدانم که [[معاویه]] به تو [[نامه]] نوشته است تا عقلت را بدزدد و ارادهات را [[سست]] گرداند. پس به هوش باش که او [[شیطان]] است که از هرسو [[آدمی]] را احاطه کند و از پیشرو و پشتسر و راست و چپ راه را بر او بندد تا غافلگیرش کند و با [[فریب]] دادن او، عقلش را برباید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 790.</ref>. | *میدانم که [[معاویه]] به تو [[نامه]] نوشته است تا عقلت را بدزدد و ارادهات را [[سست]] گرداند. پس به هوش باش که او [[شیطان]] است که از هرسو [[آدمی]] را احاطه کند و از پیشرو و پشتسر و راست و چپ راه را بر او بندد تا غافلگیرش کند و با [[فریب]] دادن او، عقلش را برباید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 790.</ref>. | ||
*باری، [[ابوسفیان]] در زمان [[عمر]] با [[کلامی]] که از دهانش پرید، پرده از روی جنایت و [[خیانت]] خود برداشت و فسادی از فسادهای [[شیطان]] را در خود نشان داد. آن اعتراف گناهآلود نه نسبی را ثابت کند و نه ارثی آورَد. کسی که با چنین رشتهای خود را به دیگری بندد چون شرابخوار بیگانهای است که حتی شرابخواران از خود برانندش، یا چون ظرف کثیف و شکستهای است که به پالان شتر بسته باشند که دائماً به این طرف و آن طرفِ سرگینگاه او برخورد کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 790.</ref>. | *باری، [[ابوسفیان]] در زمان [[عمر]] با [[کلامی]] که از دهانش پرید، پرده از روی جنایت و [[خیانت]] خود برداشت و فسادی از فسادهای [[شیطان]] را در خود نشان داد. آن اعتراف گناهآلود نه نسبی را ثابت کند و نه ارثی آورَد. کسی که با چنین رشتهای خود را به دیگری بندد چون شرابخوار بیگانهای است که حتی شرابخواران از خود برانندش، یا چون ظرف کثیف و شکستهای است که به پالان شتر بسته باشند که دائماً به این طرف و آن طرفِ سرگینگاه او برخورد کند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 790.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۱۹: | خط ۱۷: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:نامههای نهج البلاغه]] | [[رده:نامههای نهج البلاغه]] | ||
[[رده:مدخل نهج البلاغه]] | [[رده:مدخل نهج البلاغه]] | ||