گزینش الهی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
خط ۱: خط ۱:
{{علم معصوم}}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = گزینش الهی| عنوان مدخل  = [[گزینش الهی]]| مداخل مرتبط = [[گزینش الهی در قرآن]] - [[گزینش الهی در فقه سیاسی]]| پرسش مرتبط  = }}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = گزینش الهی| عنوان مدخل  = [[گزینش الهی]]| مداخل مرتبط = [[گزینش الهی در قرآن]] - [[گزینش الهی در فقه سیاسی]]| پرسش مرتبط  = }}


خط ۴۵: خط ۴۴:
#عطف "[[اختیار]]" است بر "[[خلق]]". [[حصر]] [[خالقیت]] در [[خداوند]] معلوم است و از بدیهیات [[مفاهیم قرآنی]] است. بنابراین، عطف [[اختیار]] بر [[خلق]] نشانه اشتراک آنها در [[حکم]] است که نتیجه آن [[حصر]] [[اختیار]] در [[خداوند]] است؛ همانگونه که "[[خلق]]" و ایجاد از عدم، مخصوص [[ذات اقدس باری ‌تعالی]] است.
#عطف "[[اختیار]]" است بر "[[خلق]]". [[حصر]] [[خالقیت]] در [[خداوند]] معلوم است و از بدیهیات [[مفاهیم قرآنی]] است. بنابراین، عطف [[اختیار]] بر [[خلق]] نشانه اشتراک آنها در [[حکم]] است که نتیجه آن [[حصر]] [[اختیار]] در [[خداوند]] است؛ همانگونه که "[[خلق]]" و ایجاد از عدم، مخصوص [[ذات اقدس باری ‌تعالی]] است.
#اطلاق در [[خلق]] و [[اختیار]]، اقتضای [[حصر]] [[خلق]] و [[اختیار]] در ذات [[اقدس]] [[حق]] دارد؛ زیرا اطلاق [[خلق]] و [[اختیار]] در [[آیه کریمه]] بر آن [[دلالت]] دارد که همه "[[خلق]]" و نیز همه "[[اختیار]]" از آنِ [[خداوند]] است و کسی جز او را بهره‌ ای از [[خلق]] و [[اختیار]] نیست.
#اطلاق در [[خلق]] و [[اختیار]]، اقتضای [[حصر]] [[خلق]] و [[اختیار]] در ذات [[اقدس]] [[حق]] دارد؛ زیرا اطلاق [[خلق]] و [[اختیار]] در [[آیه کریمه]] بر آن [[دلالت]] دارد که همه "[[خلق]]" و نیز همه "[[اختیار]]" از آنِ [[خداوند]] است و کسی جز او را بهره‌ ای از [[خلق]] و [[اختیار]] نیست.
#[[آیه]] بعد از این [[آیه]]، {{متن قرآن|وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَمَا يُعْلِنُونَ}} اشاره به جریانی است در [[جامعه اسلامی]] آنروز که به شیوه  ای [[پنهان]]، در [[اندیشه]] ممانعت از إعمال [[حاکمیت]] [[خداوند]] و [[نقل]] [[حاکمیت]] از [[خداوند]] به دست شریکانی بود که خود را در [[حاکمیت]]، [[شریک]] [[خداوند]] می دانستند. [[آیات]] پیش از این [[آیه]] مؤید این مدّعاست: {{متن قرآن|وَقِيلَ ادْعُوا شُرَكَاءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَرَأَوُا الْعَذَابَ لَوْ أَنَّهُمْ كَانُوا يَهْتَدُونَ * وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ مَاذَا أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِينَ * فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْبَاءُ يَوْمَئِذٍ فَهُمْ لَا يَتَسَاءَلُونَ}}<ref>«و (به آن عبادت‌کنندگان) گفته مى‌شود: "معبودهایتان را که همتاى خدا مى‌پنداشتید بخوانید (تا شما را یارى کنند)!" معبودهایشان را مى‌خوانند، ولى جوابى به آنان نمى‌دهند. و (در این هنگام) عذاب الهى را (با چشم خود) مى‌بینند، و آرزو مى‌کنند اى کاش هدایت یافته بودند! * (به خاطر آورید) روزى را که خداوند آنان را ندا مى‌دهد و مى‌گوید: "چه پاسخى به پیامبران (من) گفتید؟!" * در آن روز، همه اخبار بر آنان پوشیده مى‌ماند، (حتّى) نمى‌توانند از یکدیگر سؤالى کنند» سوره قصص، آیه ۶۴-۶۶.</ref>.
# [[آیه]] بعد از این [[آیه]]، {{متن قرآن|وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَمَا يُعْلِنُونَ}} اشاره به جریانی است در [[جامعه اسلامی]] آنروز که به شیوه  ای [[پنهان]]، در [[اندیشه]] ممانعت از إعمال [[حاکمیت]] [[خداوند]] و [[نقل]] [[حاکمیت]] از [[خداوند]] به دست شریکانی بود که خود را در [[حاکمیت]]، [[شریک]] [[خداوند]] می دانستند. [[آیات]] پیش از این [[آیه]] مؤید این مدّعاست: {{متن قرآن|وَقِيلَ ادْعُوا شُرَكَاءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَرَأَوُا الْعَذَابَ لَوْ أَنَّهُمْ كَانُوا يَهْتَدُونَ * وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ مَاذَا أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِينَ * فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْبَاءُ يَوْمَئِذٍ فَهُمْ لَا يَتَسَاءَلُونَ}}<ref>«و (به آن عبادت‌کنندگان) گفته مى‌شود: "معبودهایتان را که همتاى خدا مى‌پنداشتید بخوانید (تا شما را یارى کنند)!" معبودهایشان را مى‌خوانند، ولى جوابى به آنان نمى‌دهند. و (در این هنگام) عذاب الهى را (با چشم خود) مى‌بینند، و آرزو مى‌کنند اى کاش هدایت یافته بودند! * (به خاطر آورید) روزى را که خداوند آنان را ندا مى‌دهد و مى‌گوید: "چه پاسخى به پیامبران (من) گفتید؟!" * در آن روز، همه اخبار بر آنان پوشیده مى‌ماند، (حتّى) نمى‌توانند از یکدیگر سؤالى کنند» سوره قصص، آیه ۶۴-۶۶.</ref>.


در گذشته گفتیم بنابر آنچه [[قرآن کریم]] به صراحت بیان می کند، [[پیام]] [[انبیاء]] و فراخوانی [[مردم]] توسط آنها به سوی [[حاکمیت]] [[خداوند]] بوده که با [[اطاعت]] از [[فرمانروایی]] آنان تحقق می یابد.
در گذشته گفتیم بنابر آنچه [[قرآن کریم]] به صراحت بیان می کند، [[پیام]] [[انبیاء]] و فراخوانی [[مردم]] توسط آنها به سوی [[حاکمیت]] [[خداوند]] بوده که با [[اطاعت]] از [[فرمانروایی]] آنان تحقق می یابد.
۱۱۸٬۲۸۱

ویرایش