آزادی انتخاب وطن: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

براساس اصل [[زمین]] برای [[زندگی]]، همه‌جا صلاحیت زندگی برای [[انسان]] وجود دارد و انسان می‌تواند به تناسب نیازها، استعدادها، [[خواسته‌ها]] و [[آرمان]] هایش در هرگوشه‌ای از زمین که بخواهد بساط زندگی خویش را بگستراند.

مفاد این [[کلام]] آن است که گرچه [[شهرها]] را [[انسان‌ها]] می‌سازند و کشورها را [[مردم]] آن به وجود می‌آورند، ولی با وجود این، شهرها همچنان بلاد [[خداوند]] است و همۀ انسان‌ها هم جزو [[خانواده]] بزرگ بشری و [[خلق]] و عیال خداوندند و به تعبیر دیگر مجموعۀ بزرگ [[انسانی]]، خانواده [[خدا]] و [[حق]] استفاده از شهرهای خدا را دارند.

اینک هر انسانی می‌تواند هرکجا را که برای زندگی مناسب و جای خیر و [[برکت]] تشخیص دهد، بگزیند و در آنجا سکونت [[اختیار]] کند و آن را وطن خویش قرار دهد.

برای [[گزینش]] وطن، معیار آن است که [[سرزمین]]، ترا با شخصیتی که داری و نیازها و [[آرمان‌ها]] و خواسته است [[تحمل]] کند. با وجود این اصل، ما در متون [[اسلامی]] به مضامینی برخورد می‌کنیم که [[سرزمین‌ها]] و شهرها را به دو [[قسم]] [[ممدوح]] و [[مذموم]] تقسیم می‌کند<ref>بحارالانوار، ج۵۷، ص۲۱۰.</ref>، و برخی از این مضامین مربوط به اصل زمین و بعضی دیگر بیان‌کننده خصلت‌های ساکنان آن سرزمین‌هاست.