آمرزش در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[قرآن کریم]] عفوّ (بسیار [[بخشنده]]) از [[صفات الهی]] شمرده شده: {{متن قرآن|وَكَانَ اللَّهُ عَفُوًّا غَفُورًا}}<ref>«که آنان را امید است خداوند ببخشاید و خداوند درگذرنده آمرزنده است» سوره نساء، آیه ۹۹.</ref> و به [[عفو]] و درگذشتن [[انسان‌ها]] از [[گناه]] یکدیگر تأکید بسیاری شده است و حتی "عفو" به قول برخی [[مفسران]] در [[کلام]] [[وحی]] از مصادیق "انفاق" محسوب شده که فعل [[الهی]] و [[عمل صالح]] است و قصد قربت می‌خواهد: {{متن قرآن|وَيَسْأَلُونَكَ مَاذَا يُنْفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ}}<ref>«از تو می‌پرسند چه چیزی را ببخشند؟ بگو افزون بر نیاز (سالانه) را» سوره بقره، آیه ۲۱۹.</ref>؛ یعنی کمترین مرتبه [[انفاق]] در [[حق دیگران]]، این است که از [[خطا]] و [[تقصیر]] آنها صرف‌نظر شود<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۸۴.</ref>.

عفو از صفت‌های [[نیکو]] برای قدرتمندان است. [[حکّام]] و دولتیان که [[قدرت]] در قبضه آنهاست، اولی به عفو [[مردم]] هستند تا مردم نسبت به آنان.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۴۲۱.</ref>