امنیت در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

[[امنیت]] در لغت از ریشه «[[امن]]» و به معنای «در [[امان]] بودن» و «مصون بودن» از هرگونه تعرض و در «[[آرامش]] و [[آسودگی]]» است<ref>قریشی، قاموس قرآن، ج۱، ص۱۲۳.</ref>. همچنین امنیت به معنای در امان بودن از هر گونه [[تهدید]] و [[ترس]] نیز معنا شده است<ref>معین، فرهنگ فارسی، ج۱، ص۳۵۴.</ref>. راغب، لغت‌شناس برجسته [[قرآن کریم]] نیز در تعریف امنیت آورده است: «اصل امنیت، [[طمأنینه]] و [[آرامش نفس]] و از میان رفتن ترس و [[خوف]] است. امن و امان در اصل مصدر هستند و به حالت و وضعی اطلاق می‌گردد که [[انسان]] در آرامش باشد. گاه نیز بر چیزهایی اطلاق می‌شود که انسان بر آن [[امانتدار]] و [[امین]] است»<ref>راغب، المفردات، ریشه «امن».</ref>.