بیداء: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

* در لغت به معنی بیابان نرم و هموار و بی‌آب‌وعلف است. نام سرزمینی است میان [[مکه]] و [[مدینه]]؛ البته به مکه نزدیک‌تر. در این سرزمین، لشکر [[سفیانی]] با [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} وارد جنگ می‌شود که به امر خداوند در زمین فرومی‌روند و نابود می‌گردند<ref>منتهی الامال، باب ۱۴، فصل ۷.</ref>. "[[خسف در بیداء]]" به‌معنای فرورفتن در سرزمین بیداء، یکی از نشانه‌های حتمی ظهور ذکر شده است<ref>[[منتخب الاثر (کتاب)|منتخب الاثر]]، ص ۴۵۲.</ref>.

* در حدیث است که از نماز گزاردن در بیداء نهی شده، چون مورد غضب خدا واقع شده است. در حدیث دیگری است که بیداء همان "ذات الجیش" است که هروقت [[امام صادق]] {{ع}} به آن‌جا می‌رسید، زود می‌گذشت و در آن نماز نمی‌خواند<ref>مهدی موعود، پاورقی ص ۷۷۴.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۸۷.</ref>.

== بیداء در فرهنگنامه آخرالزمان ==

بیداء به معنی سرزمینی است که [[خاک]] [[نرمی]] دارد و در میان راه [[مکه]] و [[مدینه]] قرار گرفته است و به [[شهر]] [[مکه]] نزدیک‌تر است. گروهی برای [[جنگ]] به سوی [[مکه]] و [[خانه خدا]] می‌روند، زمانی که به این سرزمین می‌رسند، [[خدا]] به [[جبرئیل]] {{ع}} [[دستور]] می‌دهد و او [[زمین]] را امر کرده تا همه آنها را در خود فرو برد<ref>ملاحم: ص ۷۶.</ref>.

[[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: (در آن روز [[سفیانی]] در [[مصر]] به سر می‌برد) لشکری از [[شام]] مهیا کرده و به سوی [[مکه]] (برای خراب کردن [[کعبه]]) گسیل می‌دارد، زمانی که [[لشکر]] به [[سرزمین بیداء]] می‌رسد در [[زمین]] فرو می‌روند. در [[حدیث]] دیگری فرمود: این رخداد از [[نشانه‌های ظهور حضرت مهدی]] {{ع}} است<ref>ملاحم: ص ۷۵.</ref>.  

[[علی]] {{ع}} فرمود: زمانی که [[لشکر سفیانی]] فراریان را به سوی [[مکه]] دنبال می‌کنند، به [[سرزمین بیداء]] می‌رسند، در آنجا ندایی می‌رسد و آنها در [[زمین]] فرو می‌روند و این [[تأویل]] قول [[خداوند]] است که می‌فرماید: {{متن قرآن|وَلَوْ تَرَى إِذْ فَزِعُوا فَلَا فَوْتَ وَأُخِذُوا مِنْ مَكَانٍ قَرِيبٍ}}<ref>«و کاش آنگاه را می‌دیدی که هراسان شده باشند، دیگر (راه) گریزی نیست و از جایی نزدیک فرو گرفته می‌شوند» سوره سبأ، آیه ۵۱.</ref>. یعنی از زیر پایشان فرو می‌روند. آن روز مردی از [[لشکر سفیانی]] در پی شترش رفته است، اما زمانی که برمی‌گردد هیچ کدام از [[لشکریان]] را نمی‌بیند و هم اوست که خبر نابودی [[لشکر]] را به [[مردم]] می‌رساند<ref>ملاحم: ص ۷۵.</ref>.  

[[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: با مردی از [[امت]] من (یعنی [[حضرت مهدی]] {{ع}}) در میان [[رکن و مقام]]، ([[سیصد و سیزده]] نفر) به تعداد یارانم در [[جنگ بدر]] [[بیعت]] می‌کنند. سپس گروهی از [[عراق]] و [[ابدال]] از [[شام]] ([[سوریه]]) نزد او می‌آیند و لشکری از سوی [[شام]] (یعنی [[لشکر سفیانی]]) به سوی ایشان می‌آیند، اما زمانی که به [[سرزمین بیداء]] می‌رسند در [[زمین]] فرو می‌روند<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۱۳۶.</ref>.  

در [[روایت]] دیگری [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود:... [[سفیانی]] لشکری به سوی [[حضرت مهدی]] {{ع}} گسیل می‌دارد، اما آنان در بیابانی به [[زمین]] فرو خواهند رفت. شخصی پرسید: ای [[رسول خدا]] آیا کسی که به [[اجبار]] (یا از روی [[تقیه]]) همراه آنان باشد نیز هلاک می‌شود؟ [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: بلی، اما در [[روز قیامت]] با همان نیتی که داشته برانگیخته خواهد شد<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۲۰۳.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص۱۵۸.</ref>.

== پرسش مستقیم ==