حدیث امان در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

== متن و [[راویان حدیث امان]] ==

حدیث امان، از تعدادی از [[صحابه پیامبر اکرم]] {{صل}} [[روایت]] شده است. [[قاضی نورالله شوشتری]]، هشت نفر از [[صحابه]] را نام برده<ref>إحقاق الحق و إزهاق الباطل، ج۹، ص۲۹۴-۳۰۸.</ref> که این حدیث را [[نقل]] کرده‌اند:

# [[امیرالمؤمنین]] {{ع}}: {{متن حدیث|النُّجُومُ أَمَانٌ لِأَهْلِ السَّمَاءِ فَإِذَا ذَهَبَتِ‏ النُّجُومُ‏ ذَهَبَ‏ أَهْلُ‏ السَّمَاءِ وَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَيْتِي ذَهَبَ أَهْلُ الْأَرْضِ}}<ref>فضائل الصحابة، ج۲، ص۷۶۱، ح۱۱۴۵؛ رشفة الصادی، ص۷۸؛ الصواعق المحرقة، ص۲۳۳؛ ذخائر العقبی، ص۱۷.</ref>: ستارگان، [[امان]] برای اهل آسمانند، هنگامی که ستارگان از بین بروند، اهل آسمان نیز از بین خواهند رفت، و اهل‌بیت من، امان برای اهل زمین‌اند، هنگامی که اهل‌بیت من از [[دنیا]] بروند، اهل زمین از دنیا خواهند رفت.

== منابع [[حدیث]] در کتب اهل [[سنّت]] ==

[[احمد بن حازم غفاری کوفی]] (م. ۲۷۶ ه‍)<ref>مسند عابس الغفاری و جماعة من الصحابة، ص۴۷؛ الأمالی للجرجانی، ح۷۳؛ المعجم للأعرابی، ج۳، ص۹۷؛ الأمالی لأبی عبدالله الروذباری، ج۱، ص۳۴؛ المعرفة و التاریخ، ج۱، ص۵۳۸؛ ترتیب الأمالی الخمیسیة، ج۱، ص۲۰۳ و منابع دیگر.</ref>؛

[[محمد بن یونس کدیمی]] (م. ۲۸۶ ه‍)<ref>جزء فیه من حدیث أبی العباس البصری، ح۴۳.</ref>؛

[[ابوالحسین بن مهتدی بالله]] (م. ۳۳۰ ه‍)<ref>مشیخة أبی الحسین بن المهتدی بالله، ح۳۰ و ۴۶.</ref>؛

[[علی بن محمد بن احمد بغدادی]] (م. ۳۳۰ ه‍)<ref>جزء فیه من حدیث أبی الحسن البغدادی، ح۴۳.</ref>؛

[[محمد بن ابراهیم بن جعفر جرجانی]] (م. ۳۳۰ ه‍)<ref>الأمالی الجرجانی، ح۷۳.</ref>؛

[[احمد بن محمد بن زیاد أعرابی]] (م. ۳۴۰ ه‍)<ref>المعجم للأعرابی، ج۳، ص۲۲.</ref>؛

[[سلیمان بن احمد طبرانی]] (م. ۳۶۹ ه‍)<ref>المعجم الکبیر، ج۷، ص۲۲.</ref>؛

[[احمد بن عطاء روذباری]] (م. ۳۹۶ ه‍)<ref>الأمالی أبی عبدالله الروذباری، ج۱، ص۳۴.</ref>؛

[[حاکم نیشابوری]](م. ۴۰۵ ه‍)<ref>المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۱۴۹.</ref>؛

[[احمد بن علی بن ثابت]] [[خطیب بغدادی]](م. ۴۶۳ ه‍)<ref>السابق واللاحق، ج۱، ص۳۰۳.</ref>؛

[[یحیی بن حسین شجری]] (م. ۴۹۹ ه‍)<ref>ترتیب الأمالی الخمیسیة، ج۱، ص۲۰۳.</ref>؛

[[ابن عساکر دمشقی]] (م. ۵۷۱ ه‍)<ref>تاریخ مدینة دمشق، ج۴۰، ص۲۰.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[امامت اهل بیت (کتاب)|امامت اهل بیت]]، ص ۲۲۲.</ref>

== [[حدیث امان]] در [[منابع شیعه]] ==

# [[شیخ صدوق]] از [[سلمه بن اکوع]] نقل کرده که [[پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمود: {{متن حدیث|النُّجُومُ‏ أَمَانٌ‏ لِأَهْلِ‏ الْأَرْضِ وَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَانٌ لِأُمَّتِي}}<ref>کمال‌الدین و تمام‌النعمة، ج۱، ص۲۰۵، باب ۲۱، ح۱۷. (راوی سلمة بن أکوع است).</ref>: [[ستارگان]]، [[امان]] برای [[اهل]] آسمانند، و [[اهل بیت]] من امان برای [[امت]] من می‌باشند.

# شیخ صدوق از [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} نقل کرده که [[رسول خدا]] {{صل}} فرمود: {{متن حدیث|قَالَ ‏ النُّجُومُ‏ أَمَانٌ‏ لِأَهْلِ‏ السَّمَاءِ فَإِذَا ذَهَبَتِ النُّجُومُ ذَهَبَ أَهْلُ السَّمَاءِ وَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَيْتِي ذَهَبَ أَهْلُ الْأَرْضِ}}<ref>کمال‌الدین و تمام‌النعمة، ج۱، ص۲۰۵؛ بحارالانوار، ج۲۷، ص۳۱۰.</ref>؛ ستارگان، امان برای اهل آسمانند، پس هنگامی که ستارگان از بین بروند، [[اهل آسمان]] از [[دنیا]] خواهند رفت، و [[اهل بیت]] من، [[امان]] برای [[اهل]] [[زمین]] می‌باشند، و هنگامی که اهل بیت من از دنیا بروند اهل زمین از دنیا خواهند رفت.

# [[شیخ صدوق]] از فُضیل رسّام نقل کرده که [[محمد بن ابراهیم]] در نامه‌ای به [[امام صادق]] {{ع}} نوشت: {{متن حدیث|أَخْبِرْنَا مَا فَضْلُكُمْ‏ أَهْلَ‏ الْبَيْتِ‏}} [[حضرت]] در جواب [[نامه]] نوشتند: {{متن حدیث|إِنَّ الْكَوَاكِبَ جُعِلَتْ فِي السَّمَاءِ أَمَاناً لِأَهْلِ السَّمَاءِ فَإِذَا ذَهَبَتْ نُجُومُ السَّمَاءِ جَاءَ أَهْلَ السَّمَاءِ مَا كَانُوا يُوعَدُونَ وَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} جُعِلَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَاناً لِأُمَّتِي فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَيْتِي جَاءَ أُمَّتِي مَا كَانُوا يُوعَدُونَ}}<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج۱، ص۲۰۵؛ بحارالانوار، ج۲۷، ص۳۰۹.</ref>؛ [[ستارگان]]، امان برای اهل آسمان قرار داده شده‌اند، پس هنگامی که ستارگان [[آسمان]] از بین بروند، آنچه به اهل آسمان [[وعده]] داده شده، فرا خواهد رسید، و [[پیامبر خدا]] {{صل}} فرمود: اهل بیت من، امان برای امتم قرار داده شده‌اند، پس هنگامی که اهل بیتم از دنیا بروند، آنچه برای امتم وعده داده شده، واقع خواهد شد.

# در [[تفسیر منسوب به امام حسن عسکری]] {{ع}} آمده است: {{متن حدیث|إِنَّ النُّجُومَ فِي السَّمَاءِ أَمَانٌ مِنَ الْغَرَقِ وَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَانٌ لِأُمَّتِي مِنَ الضَّلَالَةِ فِي أَدْيَانِهِمْ لَا يَهْلِكُونَ مَا دَامَ مِنْهُمْ مَنْ‏ يَتَّبِعُونَ‏ هَدْيَهُ‏ وَ سُنَّتَهُ‏}}<ref>بحار الانوار، ج۲۳، ص۱۲۲، ح۴۷.</ref>؛ همانا ستارگان در آسمان، امان از [[غرق]] شدن هستند، و همانا اهل بیت من، امان امتم از [[گمراهی]] در دین‌شان هستند، و تا زمانی که کسانی باشند که از [[اهل‌بیت]] [[تبعیت]] و [[پیروی]] کنند، دچار [[هلاکت]] نخواهند شد.

# شیخ صدوق از ابن عباس نقل می‌کند که [[رسول خدا]] {{صل}} به [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} فرمودند: {{متن حدیث|يَا عَلِيُّ أَنَا مَدِينَةُ الْحِكْمَةِ وَ أَنْتَ‏ بَابُهَا وَ لَنْ تُؤْتَى الْمَدِينَةُ إِلَّا مِنْ قِبَلِ الْبَابِ<ref>محمد بن طلحه شافعی (م ۶۵۲ ه‍) پس از نقل این حدیث نبوی می‌گوید: «نقش دروازه و در خانه، این است که آنچه را داخل شهر و خانه است از خطر دزد و مانند آن حفظ می‌کند. بنابراین معنای حدیث آن است که با وجود علی، علم و حکمتی که پیامبر اکرم {{صل}} برای بشر آورده است، حفظ شده است. مطالب السئول فی مناقب آل الرسول، ص۹۸.</ref>... وَ مَثَلُ الْأَئِمَّةِ مِنْ وُلْدِكَ بَعْدِي مَثَلُ سَفِينَةِ نُوحٍ مَنْ رَكِبَهَا نَجَا وَ مَنْ تَخَلَّفَ‏ عَنْهَا غَرِقَ‏ وَ مَثَلُكُمْ‏ كَمَثَلِ‏ النُّجُومِ‏ كُلَّمَا غَابَ نَجْمٌ طَلَعَ نَجْمٌ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ}}<ref>کمال‌الدین و تمام‌النعمة، ج۱، ص۲۴۱.</ref>؛ ای [[علی]]! من [[شهر]] علمم و تو درب آن هستی، و کسی وارد شهر نمی‌شود مگر از درب آن... و مثال [[امامان]] از فرزندانت پس از من، مثل [[کشتی نوح]] است، که هر کس سوار بر آن شد، [[نجات]] یافت، و هر کس از آن [[تخلف]] ورزید، [[غرق]] شد، و مثل شما همانند [[ستارگان]] است، که هر گاه ستاره‌ای ناپدید شود، [[ستاره]] دیگری پدید می‌آید و همین‌طور تا [[روز قیامت]].