حکمت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

==معناشناسی==

حکمت یعنی [[فرزانگی]]<ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۷۴۷.</ref> و در اصطلاح به معنای [[شناخت]] و [[معرفت]] [[افضل]] اشیاء به [[افضل علوم]] است<ref>ابن‌منظور، لسان العرب، ج۱۲، ص۱۴۰.</ref> و یا به [[حق]] رسیدن از [[راه]] [[علم]] و [[عقل]]<ref>احمد بن یوسف سمین حلبی، عمدة الحفاظ، ج۱، ص۵۰۸.</ref>: {{متن قرآن|وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا كَثِيرًا}}<ref>«به هر که خواهد فرزانگی می‌بخشد و هر که را فرزانگی دهند به راستی خیری فراوان داده‌اند؛ و جز خردمندان در یاد نمی‌گیرند» سوره بقره، آیه ۲۶۹.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۲۳۹-۲۴۰.</ref>

==حکمت، موعظه و جدل از ابزارهای دعوت الهی==