عزة در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

حالت بازدارنده از مغلوب شدن<ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۵۶۳.</ref>، [[جاه]] و جلال <ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۷۷۶.</ref>. اصل آن به معنای [[قوّت]] و شدّت و نظیر آنها یعنی [[قهر]] و [[غلبه]]<ref>ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۳۸.</ref> یا تفوق و استعلاء (نسبت به فرودست)<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۱۱۴.</ref> در مقابل "ذلّ".  

[[عزّت]] مادی و [[معنوی]] است؛ عزّت [[مادّی]] امری توهمی است که [[کافران]] و [[منافقان]] چنین می‌پنداشتند که با [[برتری‌طلبی]] و [[خودبزرگ‌بینی]] به آن می‌رسند؛ درحالی‌ که عزّت از [[آثار وجودی]] [[حق تعالی]] است و عزّت مطلق و کامل از آنِ اوست: {{متن قرآن|مَنْ كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعًا}}<ref>«هر که عزّت می‌خواهد (بداند که) عزّت همگی از آن خداوند است» سوره فاطر، آیه ۱۰.</ref>.

"عزّت" از [[اصول اساسی اسلام]] و راهنمای [[رفتار]] [[سیاسی]] است که به‌خصوص در [[روابط بین‌الملل]] کاربرد بسیاری دارد و [[روابط]] خارجی با کشورهای دیگر را تنظیم می‌کند.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۴۱۴.</ref>