نیایش بیست و هفتم: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[امنیت]] از [[نعمت‌های ویژه الهی]] است که در سایه آن [[زندگی]] سامان پیدا می‌کند؛ چنان‌که یکی از آرزوهای [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} نیز داشتن سرزمینی [[امن]] بوده است. {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَدًا آمِنًا}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که ابراهیم گفت: پروردگارا! اینجا را شهری امن کن» سوره بقره، آیه ۱۲۶.</ref>.

[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} با توجه به نیازهای [[فکری]]، [[فرهنگی]]، [[سیاسی]] نظامی، [[روحی]] و [[روانی]] نیروهای مسلح که [[حافظ]] مرزهای [[کشور]] هستند با اشراف به همه مسائل، دعای خود را این‌گونه آغاز می‌کند: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ حَصِّنْ ثُغُورَ الْمُسْلِمِينَ‏ بِعِزَّتِكَ‏، وَ أَيِّدْ حُمَاتَهَا بِقُوَّتِكَ...}}؛ «بارخدایا، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندان او]] و مرزهای [[مسلمانان]] را به پیروزمندی خویش [[استوار]] گردان و مرزبانان را به نیروی خود [[یاری]] ده و از [[خزانه]] افضال خویش عطایشان به فراوانی ارزانی دار. بارخدایا، درود بفرست بر محمد و خاندان او و شمارشان افزون کن و سلاحشان را برنده. حوزه‌هاشان را حراست فرمای و پیرامونشان را نفوذناپذیر گردان. جمعشان را [[متحد]] کن و خود به [[تدبیر]] کارهاشان پرداز. سررشته آذوقه‌شان را گسسته مگردان و [[دشواری‌ها]] را از پیش پایشان بردار».

[[امام]] {{ع}} به [[جنگ]] به دیده هدف نگاه نمی‌کند بلکه جنگ را برداشتن مانعی می‌داند که سبب می‌شود [[مسلمین]] به هدف بزرگ خود یعنی [[خداپرستی]] نائل آیند؛ «بارخدایا بدین نیایش بلاد [[مسلمانان]] نیرومند گردان و شهرشان [[استوار]]. اموالشان را فزونی ده و چنان کن که از [[نبرد]] با دشمن [[فراغت]] جویند و روی به [[پرستش]] تو نهند و به‌جای [[پیکار]] با دشمن با تو [[خلوت]] کنند، تا [[مردم]] سراسر [[زمین]] کسی جز تو نپرستند و در برابر کسی جز تو چهره بر [[خاک]] نسایند».

هر چند عده محدودی برای [[جنگ]] به مرزها رهسپار می‌شوند اما هستند کسانی‌که در پشت [[جبهه]] عهده‌دار امور [[زندگی]] آنان می‌شوند و بازماندگان را [[سرپرستی]] می‌کنند یا با بخشی از [[مال]] خود [[مجاهدان]] را یاری می‌رسانند؛ اینان و تمام کسانی‌که امر [[اسلام]] دل‌مشغولشان می‌دارد ولی توان [[جنگیدن]] ندارند، مشمول [[دعای امام سجاد]] {{ع}} قرار می‌گیرند.