لال: تفاوت میان نسخه‌ها

لال (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۱۰

۲ بایت حذف‌شده ، ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲

جز

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۴۸

ویرایش

@@ خط ۹: / خط ۹: @@
 == نکات ==
 در [[آیات]] فوق این موضوعات مطرح گردیده است:
-# [[خداوند]] میگوید: [[تکذیب]] کنندگان [[آیات]] ما {{متن قرآن|وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا}} کر و لال‌هایی هستند {{متن قرآن|صُمٌّ وَبُكْمٌ}} در [[ظلمت]] و [[تاریکی]] قرار گرفته‌اند {{متن قرآن|فِي الظُّلُمَاتِ}} نه [[گوش]] [[شنوایی]] دارند که حقایق را بشنوند، و نه زبان حقگویی که اگر حقیقتی را [[درک]] کردند برای دیگران بازگو کنند. کرها عموماً کسانی بودند که از بزرگان خود [[کورکورانه]] [[تقلید]] می‌کردند، و این [[تقلید]] به حدی رسیده بود که دیگر [[گوش]] [[شنوایی]] برایشان نگذاشت تا [[دعوت]] [[حق]] را بشنوند، و گنگ‌ها همان بزرگانی بودند که [[مردم]] [[گوش به فرمان]] آنان بودند، به طوری که اگر [[مردم]] را به [[حق]] [[دعوت]] می‌کردند [[مردم]] می‌پذیرفتند، و لیکن در عین اینکه می‌دانستند [[دعوت به توحید]] صحیح و [[دعوت به شرک]] [[باطل]] است، با این حال به خاطر عناد و [[گردن‌کشی]] از گفتن [[حق]] و اعتراف به آن و همچنین از [[شهادت]] دادن بر آن لال شدند، و این دو [[طایفه]] – چنان‌که گفتیم - هر دو مشترکند در اینکه در ظلمتی قرار دارند که [[حق]] در آن دیده نمی‌شود، و اشخاص [[بینا]] و شنوای دیگر هم نمی‌توانند با اشارت‌های خود آنان را هوشیار و [[بینا]] سازند<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۷، ص۱۱۹.</ref>؛
+# [[خداوند]] میگوید: [[تکذیب]] کنندگان [[آیات]] ما {{متن قرآن|وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا}} کر و لال‌هایی هستند {{متن قرآن|صُمٌّ وَبُكْمٌ}} در [[ظلمت]] و [[تاریکی]] قرار گرفته‌اند {{متن قرآن|فِي الظُّلُمَاتِ}} نه [[گوش]] [[شنوایی]] دارند که حقایق را بشنوند، و نه زبان حقگویی که اگر حقیقتی را [[درک]] کردند برای دیگران بازگو کنند. کرها عموماً کسانی بودند که از بزرگان خود [[کورکورانه]] [[تقلید]] می‌کردند، و این [[تقلید]] به حدی رسیده بود که دیگر [[گوش]] [[شنوایی]] برایشان نگذاشت تا [[دعوت]] [[حق]] را بشنوند، و گنگ‌ها همان بزرگانی بودند که [[مردم]] [[گوش به فرمان]] آنان بودند، به طوری که اگر [[مردم]] را به [[حق]] [[دعوت]] می‌کردند [[مردم]] می‌پذیرفتند، و لکن در عین اینکه می‌دانستند [[دعوت به توحید]] صحیح و [[دعوت به شرک]] [[باطل]] است، با این حال به خاطر عناد و [[گردن‌کشی]] از گفتن [[حق]] و اعتراف به آن و همچنین از [[شهادت]] دادن بر آن لال شدند، و این دو [[طایفه]] – چنان‌که گفتیم - هر دو مشترکند در اینکه در ظلمتی قرار دارند که [[حق]] در آن دیده نمی‌شود، و اشخاص [[بینا]] و شنوای دیگر هم نمی‌توانند با اشارت‌های خود آنان را هوشیار و [[بینا]] سازند<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۷، ص۱۱۹.</ref>؛
 # [[خداوند]] می‌فرماید: ای کسانی که [[ایمان]] آورده‌اید [[اطاعت خدا]] و پیامبرش کنید {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ}} و هیچ گاه از [[اطاعت]] [[فرمان]] او روی گردان نشوید در حالی که سخنان او و [[اوامر]] و نواهیش را می‌شنوید {{متن قرآن|وَلَا تَوَلَّوْا عَنْهُ وَأَنْتُمْ تَسْمَعُونَ}}و همانند کسانی نباشید که می‌گفتند شنیدیم ولی در [[حقیقت]] نمی‌شنیدند {{متن قرآن|وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ قَالُوا سَمِعْنَا وَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ}} از آنجا که گفتار بدون عمل و شنیدن بدون ترتیب اثر یکی از بزرگ‌ترین بلاهای [[جوامع انسانی]] و سرچشمه انواع بدبختی‌هاست، بدترین جنبندگان نزد [[خدا]] افرادی هستند {{متن قرآن|إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ}}که نه گوش شنوا دارند و نه زبان گویا، {{متن قرآن|الصُّمُّ الْبُكْمُ}} و نه [[عقل]] و [[درک]]، کر و لال و بی‌عقلند {{متن قرآن|الَّذِينَ لَا يَعْقِلُونَ}} از آنجا که [[قرآن]] [[کتاب عمل]] است نه یک کتاب تشریفاتی همه جا روی نتایج تکیه می‌کند، در این [[آیه]] نیز کسانی که ظاهراً گوش‌های سالم دارند ولی در مسیر شنیدن [[آیات]] [[خدا]] و سخنان [[حق]] و برنامه‌های [[سعادت‌بخش]] نیستند، آنها را فاقد گوش می‌داند و کسانی که زبان سالمی دارند امّا مهر [[سکوت]] بر لب زده نه [[دفاعی]] از [[حق]] می‌کنند و نه مبارزه‌ای با [[ظلم]] و [[فساد]] نه [[ارشاد]] [[جاهل]] و نه [[امر به معروف]] و نه [[نهی از منکر]] و نه [[دعوت]] به راه [[حق]] بلکه این [[نعمت]] بزرگ [[خدا]] را در مسیر [[بیهوده‌گویی]] یا [[تملق]] و [[چاپلوسی]] در برابر [[صاحبان زر و زور]] و یا [[تحریف]] [[حق]] و [[تقویت باطل]] به کار می‌گیرند همچون افراد لال و گنگ می‌داند و آنان که از [[نعمت]] هوش و [[عقل]] بهره‌مندند اما درست نمی‌اندیشند همچون دیوانگان می‌شمرد<ref>برگزیده تفسیر نمونه، ج۲، ص۱۴۱.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۵۷۴.</ref>.