اعرابیت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[آیات قرآن]]، [[اعراب]] را به لحاظ [[اعتقادی]] به دو گروه اساسی تقسیم می‌کند: گروهی از [[بادیه‌نشینان]] [[انفاق در راه خدا]] را زیان و غرامت دانسته، [[منتظر]] تحقق حوادث دردناک برای [[مؤمنان]] هستند، در حالی که حوادث دردناک شامل حال خودشان خواهد شد: {{متن قرآن|وَمِنَ الْأَعْرَابِ مَنْ يَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ مَغْرَمًا وَيَتَرَبَّصُ بِكُمُ الدَّوَائِرَ عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ}}<ref>«و برخی از تازیان بیابان‌نشین آنچه هزینه می‌کنند غرامت می‌شمارند و برای شما انتظار پیشامدها را می‌کشند؛ پیشامدهای بد بر (خود) آنان باد و خداوند شنوایی داناست» سوره توبه، آیه ۹۸.</ref><ref>جامع البیان، مج ۷، ج ۱۱، ص۷.</ref> آنان [[ایمان]] نیاورده‌اند و تنها به آن [[تظاهر]] می‌کنند: {{متن قرآن|قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ وَإِنْ تُطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَا يَلِتْكُمْ مِنْ أَعْمَالِكُمْ شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«تازی‌های بیابان‌نشین گفتند: ایمان آورده‌ایم بگو: ایمان نیاورده‌اید بلکه بگویید: اسلام آورده‌ایم و هنوز ایمان در دل‌هایتان راه نیافته است و اگر از خداوند و پیامبرش فرمان برید از (پاداش) کردارهایتان چیزی کم نمی‌کند که خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره حجرات، آیه ۱۴.</ref><ref>جامع البیان، مج ۱۳، ج ۲۵، ص۱۸۲.</ref> در مقابل، گروهی دیگر از آنان به [[خدا]] و [[روز رستاخیز]] [[ایمان]] دارند و [[انفاق]] خود را مایه [[تقرب به خدا]] می‌دانند. به [[تأیید]] [[قرآن]] این نحوه [[تفکر]] و عملکرد ایشان، منشأ نزدیکی آنها به [[خداوند]] است: {{متن قرآن|وَمِنَ الْأَعْرَابِ مَنْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنْفِقُ قُرُبَاتٍ عِنْدَ اللَّهِ وَصَلَوَاتِ الرَّسُولِ أَلَا إِنَّهَا قُرْبَةٌ لَهُمْ سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ فِي رَحْمَتِهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«و برخی از تازیان بیابان‌نشین به خداوند و روز بازپسین ایمان دارند و آنچه هزینه می‌کنند مایه نزدیکی (خود) نزد خداوند و دعاهای خیر پیامبر می‌شمارند؛ آگاه باشید که این مایه نزدیکی آنهاست؛ به زودی خداوند آنان را در (کنف) بخشایش خود در می‌آورد که خداوند آمرزن» سوره توبه، آیه ۹۹.</ref><ref>جامع البیان، مج ۷، ج ۱۱، ص۸.</ref>، بنابراین، اعراب بادیه‌نشین نیز چون شهرنشینان، گروهی [[کافر]] و گروهی [[مؤمن]] هستند؛ اما در جمع‌بندی [[آیات]] اعراب، به نوعی نگاه منفی به [[فرهنگ]] بادیه‌نشینی برمی‌خوریم، هرچند در برخی آیات نیز این نگاه منفی به چشم نمی‌خورد {{متن قرآن|يَحْسَبُونَ الْأَحْزَابَ لَمْ يَذْهَبُوا وَإِنْ يَأْتِ الْأَحْزَابُ يَوَدُّوا لَوْ أَنَّهُمْ بَادُونَ فِي الْأَعْرَابِ يَسْأَلُونَ عَنْ أَنْبَائِكُمْ وَلَوْ كَانُوا فِيكُمْ مَا قَاتَلُوا إِلَّا قَلِيلًا}}<ref>«گمان می‌کنند که دسته‌ها (ی مشرک) هنوز نرفته‌اند و اگر آن دسته‌ها باز آیند، اینان آرزو می‌کنند کاش میان تازی‌های بیابان‌نشین، بیابان‌نشینی می‌کردند و خبرهای شما را (از این و آن) می‌پرسیدند و اگر در میان شما می‌بودند جز اندکی کارزار نمی‌کردند» سوره احزاب، آیه ۲۰.</ref>، از همین‌روی واژه {{عربی|"تَعرُّب"}} در برابر مفهوم [[هجرت]]، به معنای بازگشت از [[فرهنگ اسلامی]] به [[آیین]] [[جاهلی]] شکل می‌گیرد.<ref>نهج‌البلاغه، خطبه ۱۹۲؛ نورالثقلین، ج ۲، ص۲۵۴؛ نمونه، ج ۸، ص۱۹۸.</ref>  

== نحوه تعامل [[اعراب]] باپیامبر {{صل}} ==