سوره سجده: تفاوت میان نسخه‌ها

# '''مضاجع:''' «مضاجع» جمع «مضجع» به معنای محل استراحت و [[خواب]] یا رختخواب است. این واژه در [[آیه]] {{متن قرآن|تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ}}<ref>«از بسترها پهلو تهی می‌کنند (و برای نماز برمی‌خیزند) در حالی که پروردگارشان را به بیم و امید می‌خوانند و از آنچه به آنان روزی کرده‌ایم می‌بخشند» سوره سجده، آیه ۱۶.</ref> به کار رفته است. این آیه درباره کسانی است که برای [[نماز شب]] و [[راز و نیاز]] از بستر برمی‌خیزند. از آنجا که این عمل، خالصانه‌ترین و عاشقانه‌ترین [[اعمال]] است که در این آیه بیان شده، واژه «مضاجع» به عنوان نام [[سوره سجده]] [[انتخاب]] شده است.

# '''[[سجده]] [[لقمان]] و [[الم]] سجده:''' این [[سوره]] یکی از چهار سوره [[عزائم]] و مشتمل بر سجده [[واجب]] است. برای فرق گذاشتن میان این سوره که نام غیر مشهور آن «سجده لقمان» یا «الم‌ سجده» است و [[سوره فصلت]] که نام غیرمشهور آن «سجده» و یا «[[حم سجده]]» است، اولی را به دلیل همجواری با [[سوره لقمان]]، «سجده لقمان» یا «الم‌ سجده» خوانده‌اند، و از سوره فصلت با نام «حم سجده» یاد می‌کنند.

# '''جُرُز:''' «جُرُز» که جمع آن «أجراز» است، به زمین‌های کویری و بی‌آب و علف یا زمین‌هایی گفته می‌شود که علف‌ها و نباتات روی آن خورده و صاف شده است. واژه «جرز» در آیه {{متن قرآن|أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا نَسُوقُ الْمَاءَ إِلَى الْأَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ أَنْعَامُهُمْ وَأَنْفُسُهُمْ أَفَلَا يُبْصِرُونَ}}<ref>«آیا ندیده‌اند که ما آب (باران) را به سرزمین بی‌گیاه می‌رانیم آنگاه با آن، کشتی پدید می‌آوریم که چارپایان آنان و خودشان از آن می‌خورند؛ پس آیا نمی‌نگرند؟» سوره سجده، آیه ۲۷.</ref> آمده است. به مناسبت اشاره آیه به [[قدرت الهی]] در [[زنده کردن]] زمین‌های خشک، [[سوره]] به نام «جرز» نامیده شد<ref>فیروز آبادی، محمد بن یعقوب، بصائرذوی التمییزفی لطائف الکتاب العزیز، جلد۱، صفحه ۳۷۳؛ رامیار، محمود، تاریخ قرآن، صفحه ۵۸۵؛ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد۱۷، صفحه ۱۰۳؛ سیوطی، عبد الرحمان بن ابی بکر، الاتقان فی علوم القرآن، جلد۱، صفحه ۱۹۴</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص:۷۹۰.</ref>