مالکیت امام: تفاوت میان نسخه‌ها

* نتیجه منطقی [[برهان]]، در پایان [[آیه]] و با بیان وصف به جای موصوف بیان شده است؛ به این ترتیب که اشخاص [[مأذون]] از طرف [[خداوند]]، با صفت اعلایشان معرفی می‌شوند: {{متن قرآن|وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ}}.

* در نتیجه، متّقین کامل، که تقوای آنان مورد قبول [[خداوند]] است و وصف [[متّقی]] در [[درجه]] اوّل بر آنان [[صدق]] می‌کند و تقوای بقیّه با عیار آنان سنجیده می‌شود، [[اولیاء]] [[معصوم]] [[خداوند]] هستند. به این ترتیب، روشن می‌شود که [[آیه]]، طیّ یک [[برهان عقلی]]، مصادیق [[وارثان]] [[ولایت الهی]] در روی [[زمین]] را معرفی می‌نماید و اینکه اگر [[زمین]] و [[مالکیّت]] و [[ولایت]] بر همه امور آن، از آنِ [[خداوند]] است، [[پروردگار]] آن را در [[اختیار]] متّقین مورد [[انتخاب]] خود قرار داده است و مصداق بارز این افراد، [[انبیاء]] و [[امامان معصوم]] {{عم}} هستند<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۱ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۱، ص:۵۰۳-۵۰۵.</ref>.