قرارداد امان در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[امان]]، نوعی [[قرارداد بین‌المللی]] بود که در [[فقه سیاسی اسلام]]، با عنوان "[[استیمان]]" مطرح و عبارت بود از "[[متارکه جنگ]] با [[کافران]] به دلیل [[پذیرفتن]] درخواست مهلت از سوی آنها"<ref>تذکرة الفقهاء، ج۹، ص۸۵.</ref>. بر اساس [[مفاهیم قرآنی]]، مهلت دادن به [[کفار]]، از [[مسؤولیت‌های دولت اسلامی]] است که به وسیلۀ آن می‌توان، [[فرصت]] بازشناسی و [[حقانیت اسلام]] به آنها داد<ref>{{متن قرآن|وَإِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجَارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلَامَ اللَّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَا يَعْلَمُونَ}} «و اگر یکی از مشرکان از تو پناه خواست به او پناه ده تا کلام خداوند را بشنود سپس او را به پناهگاه وی برسان؛ این بدان روست که اینان گروهی نادانند» سوره توبه، آیه ۶.</ref>.

# [[امام]] [[مسلمین]] می‌تواند با همۀ [[ملت‌ها]] و [[دولت‌ها]] قرارداد امان منعقد نماید.

# نمایندۀ [[حاکم اسلامی]]، تنها نسبت به [[همسایگان]] قلمرو حکومتش چنین اختیاری را دارا ست.