رهبری اجتماعی: تفاوت میان نسخه‌ها

آن [[حضرت]] در [[بیان]] [[وظائف]] [[الهی]] که بر عهده [[پیشوا]] و [[حاکم]] در [[جامعه اسلامی]] است می‌‌فرماید: به [[یقین]] [[امام]] و [[پیشوا]] جز وظایفی که به امر [[خداوند]] بر عهده او نهاده شده، وظیفه‌ای ندارند؛ یعنی [[ابلاغ]] [[مواعظ]] به همه [[مردم]] و تلاش و کوشش در [[خیرخواهی]] در تمام زمینه ها، احیای [[سنّت]] [[پیامبر]] {{صل}} و اجرای تمام [[قوانین الهی]] و جرای [[حدود الهی]] نسبت به تمام مستحقّین، بدون [[تبعیض]] و بی کم وکاست و احقاق [[حقوق]] و پرداختن سهم همگان از [[بیت المال]]<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۰۵.</ref>.

[[سخنرانی]] مهم [[امام]] {{ع}} هنگامی که [[مردم]] در [[مدینه]] با او [[بیعت]] کردند یکی از شواهد فراوان بر این مدعاست که یکی از [[وظائف]] مهم [[امام]] [[تشکیل حکومت]] و [[تصدی]] [[امور اجتماعی]] است: به خدایی که [[پیامبر]] را به [[حق]] فرستاده، [[سوگند]] که همه شما به هم مخلوط و [[غربال]] می‌‌شوید و همچون محتوای دیگ به هنگام جوشش، زیرورو خواهید شد آن گونه که افراد پایین نشین، بالا و بالانشینان، پایین قرار خواهند گرفت و آنان که در [[اسلام]] پیشگام بوده‌اند و برکنار شده بودند بار دیگر سر کار خواهند آمد و کسانی که با [[حیله]] و [[تزویر]] پیشی گرفتند کنار زده خواهند شد<ref>نهج البلاعة، خطبه ۱۶.</ref>.

در [[خطبه امام]] [[رضا]] {{ع}} در جامع [[مرو]] که که مشتمل بر [[تبیین]] [[جایگاه امامت]] و صفات و [[شئون]] و مسؤولیت‌های [[امام]] است یکی از [[وظائف امام]] [[زمامداری]] و [[تصدی]] امور مرتبط با [[حکومت]] در [[جامعه اسلامی]] است: {{متن حدیث|إِنَّ الْإِمَامَةَ هِيَ مَنْزِلَةُ الْأَنْبِيَاءِ وَ إِرْثُ الْأَوْصِيَاءِ إِنَّ الْإِمَامَةَ خِلَافَةُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ خِلَافَةُ الرَّسُولِ وَ مَقَامُ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ مِيرَاثُ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ {{ع}} إِنَّ الْإِمَامَةَ زِمَامُ الدِّينِ وَ نِظَامُ الْمُسْلِمِينَ وَ صَلَاحُ الدُّنْيَا وَ عِزُّ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ الْإِمَامَةَ أُسُّ الْإِسْلَامِ النَّامِي وَ فَرْعُهُ السَّامِي بِالْإِمَامِ تَمَامُ الصَّلَاةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الصِّيَامِ وَ الْحَجِّ وَ الْجِهَادِ وَ تَوْفِيرُ الْفَيْ ءِ وَ الصَّدَقَاتِ وَ إِمْضَاءُ الْحُدُودِ وَ الْأَحْكَامِ وَ مَنْعُ الثُّغُورِ وَ الْأَطْرَافِ}}<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص ۲۱۸.</ref>.