بحث:زمین در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

«در دو [[سوره]]، از [[سوره‌های قرآن]] [[کریم]]، از این [[اقوام]] یاد شده است و گرچه این دو واژه، [[عبری]] به نظر می‌رسند، اما عبری نیستند زیرا در زبان [[یونانی]]، «گاگ»» Gog و «ماگاگ» Magog گفته می‌شود و در [[ترجمه]] سبغینی [[تورات]] نیز به همین شکل وارد شده، و در اروپا با نام «سیت»» Seyth یا «اسکیت»، شناخته شده‌اند. این اقوام «یأجوج» و «مأجوج»، دو [[قوم]]، از اقوام [[وحشی]] بیابان بوده‌اند که در شمال [[غربی]] دریای مازندران می‌زیسته، و مردمی [[بی‌باک]]، بوده‌اند، که از راه داغستان و «آلان» (اران = [[جمهوری]] [[آذربایجان]] کنونی) و گاه از شمال [[خراسان]] می‌تاخته و اگر مانعی در راه خود نمی‌دیده‌اند، تا [[ارمنستان]] و [[شام]] و آسیای کوچک پیش می‌رفته و [[چپاول]] می‌کرده‌اند. بخشی از این قبائل در روزگاران اخیر، در [[اروپا]]«میگر» و در [[آسیا]] «تاتار» نامیده شده‌اند و تردید نیست که شاخه‌ای از این قبائل در ۶۰۰ پیش از میلاد، در سواحل دریای سیاه پراکنده شده و از راه کوه‌های قفقاز به آسیای غربی تاخته‌اند و مسلم است که [[مردم]] [[کوهستان]]، از [[غارتگری]] آنان، به «[[ذوالقرنین]]» ([[کوروش]]) [[شکایت]] برده‌اند، و کوروش برای جلو‌گیری از حملات آنان [[سد]] معروف را بنا نهاده است. (برای توضیح بیشتر، [[رجوع]] شود به «ذوالقرنین»). اما در روزگاران قدیم که [[تاریخ]] مانند امروزه، جمله تحقیقی و عالمانه نداشته است، درباره یأجوج و مأجوج، افسانه‌های بسیار رواج داشته و مردم و حتی نویسندگانی آنان را موجوداتی عجیب الخلقه پنداشته‌اند»<ref>تاریخ انبیاء؛ عزیز الله کاسب، حماسه بت‌شکنان، ص۶۶۱.</ref>.

مرکز [[طغیان]] یأجوج و مأجوج در «شمال [[غربی]] [[ایران]] و [[غرب]] دریای [[خزر]] در قفقاز» بوده است. [[ارض]] مندرج در این [[آیه]] به این محدوده جغرافیایی دست گذاشته است که ما آن را روشن ساختیم.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۲۴.</ref>

==ارض==

{{متن قرآن|وَنَجَّيْنَاهُ وَلُوطًا إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا لِلْعَالَمِينَ}}<ref>«و او و لوط را رهاندیم، به سوی سرزمینی که در آن برای جهانیان خجستگی نهاده بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۱.</ref>.