حصر حاکمیت در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

*۴. [[کلینی]] به سندش از برقی [[روایت]] می‌کند: "[[جبرئیل]] نزد [[پیامبر]] {{صل}} آمد و گفت: پروردگارت به تو می‌گوید: اگر روزی و شبی خواستی مرا آنچنان که [[شایسته]] است [[عبادت]] کنی، دست‌های خود را رو به [[آسمان]] بلند کن و چنین بگو: پروردگارا، [[ستایش]] از آنِ توست، ستایشی جاودان به [[جاودانگی]] تو و [[ستایش]] از آنِ توست ستایشی که جز [[علم]] و [[دانایی]] تو مرز و پایانی ندارد -تا آنجا که فرمود: - منزهی [[پروردگار]] ما، بزرگی و مبارکی و [[پاکی]]، همه چیز را به [[قدرت]] خویش آفریدی و همه چیز را با [[عزت]] خویش [[مقهور]] ساختی و بر همه چیز با بلندی خویش [[برتری]] یافتی و بر همه چیز با قوه خویش چیره گشتی و همه چیز را با [[علم]] و [[حکمت]] خویش از هیچ پدید آوردی و [[پیامبران]] را با کتب خویش به سوی [[مردم]] فرستادی و [[نیکان]] را با [[اذن]] خویش [[هدایت]] فرمودی و [[مؤمنان]] را با [[نصرت]] و [[یاری]] خویش [[پشتیبانی]] کردی، و آفریدگان را با [[سلطنت]] خویش به [[تسلیم]] واداشتی جز تو خدایی نیست یکتا و بی‌همتایی، جز تو نمی‌پرستیم، و از غیر تو حاجتی نمی‌طلبیم، و به جز سوی تو به هیچ کس روی نمی‌آوریم، تویی دادخواه [[دادرس]] ما، و تویی منتهای [[آرزو]] و رغبت ما، و تویی [[خدا]] و [[پادشاه]] ما"<ref>{{متن حدیث|قَالَ: أَتَى جَبْرَئِيلُ {{ع}} إِلَى النَّبِيِّ {{صل}} فَقَالَ لَهُ: إِنَّ رَبَّكَ يَقُولُ لَكَ: إِذَا أَرَدْتَ أَنْ تَعْبُدَنِي يَوْماً وَ لَيْلَةً حَقَّ عِبَادَتِي فَارْفَعْ يَدَيْكَ إِلَيَّ وَ قُلِ: اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً مَعَ خُلُودِكَ وَ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لَا مُنْتَهَى لَهُ دُونَ عِلْمِكَ...سُبْحَانَكَ رَبَّنَا وَ تَعَالَيْتَ وَ تَبَارَكْتَ وَ تَقَدَّسْتَ خَلَقْتَ كُلَّ شَيْءٍ بِقُدْرَتِكَ وَ قَهَرْتَ كُلَّ شَيْءٍ بِعِزَّتِكَ وَ عَلَوْتَ فَوْقَ كُلِّ شَيْءٍ بِارْتِفَاعِكَ وَ غَلَبْتَ كُلَّ شَيْءٍ بِقُوَّتِكَ وَ ابْتَدَعْتَ كُلَّ شَيْءٍ بِحِكْمَتِكَ وَ عِلْمِكَ وَ بَعَثْتَ الرُّسُلَ بِكُتُبِكَ وَ هَدَيْتَ الصَّالِحِينَ بِإِذْنِكَ وَ أَيَّدْتَ الْمُؤْمِنِينَ بِنَصْرِكَ وَ قَهَرْتَ الْخَلْقَ بِسُلْطَانِكَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ وَحْدَكَ لَا شَرِيكَ لَكَ لَا نَعْبُدُ غَيْرَكَ وَ لَا نَسْأَلُ إِلَّا إِيَّاكَ وَ لَا نَرْغَبُ إِلَّا إِلَيْكَ أَنْتَ مَوْضِعُ شَكْوَانَا وَ مُنْتَهَى رَغْبَتِنَا وَ إِلَهُنَا وَ مَلِيكُنَا}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۵۸۱-۵۸۲.</ref>.