پرش به محتوا

من لا یحضره الفقیه (کتاب): تفاوت میان نسخه‌ها

جز
جز (جایگزینی متن - 'موسسه' به 'مؤسسه')
خط ۱: خط ۱:
{{جعبه اطلاعات مجموعه کتاب
{{جعبه اطلاعات مجموعه کتاب
| عنوان پیشین =
| عنوان = من لا یحضره الفقیه
| عنوان = من لا یحضره الفقیه
| عنوان پسین =
| عنوان اصلی =  
| عنوان اصلی =  
| تصویر = IM009894.jpg
| تصویر = IM009894.jpg
خط ۱۸: خط ۲۰:
| موضوع = [[امامت]]، [[حدیث]]
| موضوع = [[امامت]]، [[حدیث]]
| مذهب = شیعه
| مذهب = شیعه
| ناشر = [[مؤسسه النشر الاسلامی‬‏‫]]
| ناشر = مؤسسه النشر الاسلامی‬‏‫
| به همت =  
| به همت =  
| وابسته به =  
| وابسته به =  
خط ۳۶: خط ۳۸:
[[شیخ صدوق]]، این کتاب را به درخواست و سفارش استادش [[ابوعبدالله محمد بن حسن علوی]] معروف به «نُعمه» در بلخ و متأثر از سبک و روش «کتاب من لا یحضره الطبیب» زکریای رازی نوشته است تا اگر کسی به [[فقیه]] و دانشمند مسائل [[شرعی]] دسترسی نداشت با وجود این کتاب که کتابی جامع و کامل در باب مسائل و [[احکام شریعت]] [[اسلام]] است [[بی‌نیاز]] باشد. [[محمد بن حسن]] [[علوی]] که [[یار]] شفیق شیخ صدوق بود، هم استاد وی به شمار می‌‌رفت و هم شاگردش وی کتاب [[من لا یحضره الفقیه]] را در سال (۳۷۲ق) از محضر شیخ استماع کرده و [[روایت]] نموده است.
[[شیخ صدوق]]، این کتاب را به درخواست و سفارش استادش [[ابوعبدالله محمد بن حسن علوی]] معروف به «نُعمه» در بلخ و متأثر از سبک و روش «کتاب من لا یحضره الطبیب» زکریای رازی نوشته است تا اگر کسی به [[فقیه]] و دانشمند مسائل [[شرعی]] دسترسی نداشت با وجود این کتاب که کتابی جامع و کامل در باب مسائل و [[احکام شریعت]] [[اسلام]] است [[بی‌نیاز]] باشد. [[محمد بن حسن]] [[علوی]] که [[یار]] شفیق شیخ صدوق بود، هم استاد وی به شمار می‌‌رفت و هم شاگردش وی کتاب [[من لا یحضره الفقیه]] را در سال (۳۷۲ق) از محضر شیخ استماع کرده و [[روایت]] نموده است.


نویسنده این کتاب را تماماً مبتنی بر اصول اربعمائة (منابع چهارصد گانۀ [[حدیثی]] که توسط [[شاگردان]] [[اهل بیت]]{{عم}} نوشته شده) به [[نگارش]] درآورد، به‌ویژه اینکه نام برخی از این کتاب‌ها را در مقدمۀ [[کتاب ذکر]] کرده و سلسلۀ اساتید و [[مشایخ]] روایت خود برای [[نقل احادیث]] کتابش را در پایان کتاب به عنوان «مشیخه» آورده است تا حذف سندهای [[روایات]] به دلیل اختصار آن، موجب بی‌اعتبار گشتن روایاتش نباشد.
نویسنده این کتاب را تماماً مبتنی بر اصول اربعمائة (منابع چهارصد گانۀ [[حدیثی]] که توسط [[شاگردان]] [[اهل بیت]] {{عم}} نوشته شده) به [[نگارش]] درآورد، به‌ویژه اینکه نام برخی از این کتاب‌ها را در مقدمۀ [[کتاب ذکر]] کرده و سلسلۀ اساتید و [[مشایخ]] روایت خود برای [[نقل احادیث]] کتابش را در پایان کتاب به عنوان «مشیخه» آورده است تا حذف سندهای [[روایات]] به دلیل اختصار آن، موجب بی‌اعتبار گشتن روایاتش نباشد.


شیخ صدوق در این کتاب، [[احادیث]] همۀ [[ابواب فقهی]] را که در نظر خودش معتبر بوده و به عنوان منبع [[استنباط]] [[حکم شرعی]] به شمار می‌‌روند، آورده است و منظورش از تألیف این کتاب به هیچ رو گردآوری یک مجموعۀ صرفاً حدیثی نبوده است؛ بلکه او با این مجموعه از احادیث، نظرات [[فقهی]] خود و مستندات [[روایی]] فتاوای خویش را تصنیف کرده است در [[حقیقت]] او این کتاب را با سبک «[[فقه روایی]]» نوشته نه «[[فقه]] استنباطی».
شیخ صدوق در این کتاب، [[احادیث]] همۀ [[ابواب فقهی]] را که در نظر خودش معتبر بوده و به عنوان منبع [[استنباط]] [[حکم شرعی]] به شمار می‌‌روند، آورده است و منظورش از تألیف این کتاب به هیچ رو گردآوری یک مجموعۀ صرفاً حدیثی نبوده است؛ بلکه او با این مجموعه از احادیث، نظرات [[فقهی]] خود و مستندات [[روایی]] فتاوای خویش را تصنیف کرده است در [[حقیقت]] او این کتاب را با سبک «[[فقه روایی]]» نوشته نه «[[فقه]] استنباطی».
۱۱۸٬۲۸۱

ویرایش