رهبانیت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

== [[مفسران]] و [[رهبانیت]] ==

گنابادی هم می‌نویسد: {{متن قرآن|ابْتَدَعُوهَا}}<ref>«سپس پیامبران خود را در پی آنان آوردیم و (نیز) عیسی پسر مریم را و به او انجیل دادیم و در دل پیروان او مهر و بخشایشی نهادیم و ما رها کردن این جهان را که از خود درآوردند بر آنان مقرّر نداشتیم جز آنکه برای رسیدن به خشنودی خداوند چنین کردند امّا آن را چنان» سوره حدید، آیه ۲۷.</ref> یعنی نسبت به [[دین]] [[موسی]] {{ع}} [[بدعت]] گذاشتند، نه این که در خود [[دین]] [[بدعت]] گذاردند. و معنای جمله: {{متن قرآن|مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ}}<ref>«سپس پیامبران خود را در پی آنان آوردیم و (نیز) عیسی پسر مریم را و به او انجیل دادیم و در دل پیروان او مهر و بخشایشی نهادیم و ما رها کردن این جهان را که از خود درآوردند بر آنان مقرّر نداشتیم جز آنکه برای رسیدن به خشنودی خداوند چنین کردند امّا آن را چنان» سوره حدید، آیه ۲۷.</ref> یعنی {{عربی|ما القیناها فی قلوبهم إِلا ابْتِغٰاءَ رِضْوٰانِ اللٰهِ}} یعنی مگر برای رسیدن به [[رضوان]] [[الله]] یا در حال ابتغاء [[رضوان]] [[الله]]، چون: نمی‌تواند مفعولا له برای کتبنا بشود، یا معنای جمله این باشد که: {{عربی|و لکن ما فرضناها علیهم أصلا و لکنهم ابتدعوها ابتغاء رضوان الله}} در این صورت جمله استثنای منقطع باشد، اما جمله: {{متن قرآن|فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا}}<ref>«سپس پیامبران خود را در پی آنان آوردیم و (نیز) عیسی پسر مریم را و به او انجیل دادیم و در دل پیروان او مهر و بخشایشی نهادیم و ما رها کردن این جهان را که از خود درآوردند بر آنان مقرّر نداشتیم جز آنکه برای رسیدن به خشنودی خداوند چنین کردند امّا آن را چنان» سوره حدید، آیه ۲۷.</ref> مؤید معنی اول است. ([[تفسیر]] بیان السعادة فی [[مقامات]] العبادة، ج ۴، ص: ۱۵۲). [[سید محمد حسین فضل الله]] در [[تفسیر]] این جمله می‌نویسد: {{متن قرآن|وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ إِلَّا ابْتِغَاءَ رِضْوَانِ اللَّهِ}}<ref>«سپس پیامبران خود را در پی آنان آوردیم و (نیز) عیسی پسر مریم را و به او انجیل دادیم و در دل پیروان او مهر و بخشایشی نهادیم و ما رها کردن این جهان را که از خود درآوردند بر آنان مقرّر نداشتیم جز آنکه برای رسیدن به خشنودی خداوند چنین کردند امّا آن را چنان» سوره حدید، آیه ۲۷.</ref> آنان [[زندگی]] و [[حیات]] خود را در [[تأمل]] و [[تفکیر]] در [[حق الله]] [[وقف]] کردند، و با [[عبادت]] خاشعانه و خاضعانه که [[تسلیم]] تمام در [[عبادت]] [[حیات]] خود را خلاصه کردند تا جایی که فانی و مستغرق در این کار شدند و این روش چنان ادامه یافت که به [[گوشه‌گیری]] و جدایی از [[مردم]] کشیده شد. [[هدف]] آنان این بود که [[ذهن]] و [[زندگی]] خود را در رضای اللهی و وصول به أعلی مراتب [[قرب]] او قرار دهند، [[بدن]] جهت رهبانیة خودش [[هدف]] نبود، بلکه نتیجه چنین تفکری بود، البته این کار فرمانی از سوی [[خدا]] نبود و در [[تشریع]] [[عبادی]] ه مواره خصوصیات وحدود آن معین می‌شود، نیامده بود، و لکن نوعی برداشت [[فکری]] و [[روحی]] از آموزه‌ها و ارزش‌های [[انجیل]] بود، که [[دلیل]] و منع خاصی هم بر آن بیان نشده بود. اما مشکل در این نوع [[کارها]] از آنجا آغاز می‌شود که تدریجا [[حقیقت]] و گوهر این [[اعمال]] از بین می‌رود و صورت ظاهری آن باقی می‌ماند. تا جایی که [[رهبانیت]] به عنوان مناسکی و شعائری خالی از [[روح]] برجای می‌ماند، و دیگر از توازن با دیگر [[اعمال]] و اهداف و کارکردهای [[معنوی]] دور می‌شود؛ لذا می‌فرماید: {{متن قرآن|فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا}}<ref>«سپس پیامبران خود را در پی آنان آوردیم و (نیز) عیسی پسر مریم را و به او انجیل دادیم و در دل پیروان او مهر و بخشایشی نهادیم و ما رها کردن این جهان را که از خود درآوردند بر آنان مقرّر نداشتیم جز آنکه برای رسیدن به خشنودی خداوند چنین کردند امّا آن را چنان» سوره حدید، آیه ۲۷.</ref> زیرا [[انسانی]] که به دنبال تحصیل [[رضایت خداوند]] است، باید که راه رسیدن به او را هم بشناسدو مواظبت بر کیفیت آن کند که از مسیر اصلی خارج نشود؛ این بسیار محتمل است که [[حقیقت]] را گم کند. {{متن قرآن|فَآتَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا مِنْهُمْ أَجْرَهُمْ}}<ref>«سپس پیامبران خود را در پی آنان آوردیم و (نیز) عیسی پسر مریم را و به او انجیل دادیم و در دل پیروان او مهر و بخشایشی نهادیم و ما رها کردن این جهان را که از خود درآوردند بر آنان مقرّر نداشتیم جز آنکه برای رسیدن به خشنودی خداوند چنین کردند امّا آن را چنان» سوره حدید، آیه ۲۷.</ref> بر اساس تلاشی که در کار و خط [[ایمان]] می‌کنند، زیرا [[خداوند]] هر چند به افراد به اندازه [[درجات ایمان]] آنان [[پاداش]] می‌دهد، اما اما به جانب سطح و صورت [[اعمال]] نگاه نمی‌کند و به جانب عمق در مضمون [[اعمال]] و [[عقیده]] و [[شناخت]] و دریافت آنان نظر می‌کند. ([[تفسیر]] من [[وحی]] القرآن، ج ۲۲، ص: ۵۱-۴۹).