ابرار در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

# '''[[پارسایی]]:''' {{متن قرآن|وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref> آنانند که به راستی پرهیزگارند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> [[ابرار]] که ابعاد [[اعتقادی]] [[دین]] را [[باور]] دارند، از دارایی‌های خود برای دست‌گیری از [[مستمندان]] بهره می‌گیرند؛ [[وظایف]] [[عبادی]] و [[اجتماعی]] خویش را انجام می‌دهند و در [[نبرد]] با دشمنانِ [[دین]]، [[استقامت]] میورزند، [[تقوا]] پیشگان حقیقی‌اند<ref>راهنما، ج‌۱، ص‌۵۶۷‌.</ref>. [[حصر]] در جمله {{متن قرآن|أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}} بیان‌گر کمال [[تقوا]] است؛ زیرا اگر [[برّ]] و [[صدق]] به مرحله تمام نرسد، [[تقوا]] نیز کامل نخواهد شد<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>

# '''[[وفاداری]]:''' {{متن قرآن|وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ }}<ref>و وفاداران به پیمان خویش، چون پیمان بندند؛ سوره بقره، آیه:۱۷۷.</ref> گرچه [[وفای به عهد]] در این [[آیه]] مطلق است و هر [[پیمان]] و [[التزام]] و عقدی را شامل می‌شود، به قرینه جمله {{متن قرآن|إِذَا عَاهَدُواْ}} شامل [[ایمان]] و [[التزام]] به [[احکام]] آن نمی‌شود؛ زیرا [[التزام]] به [[ایمان]] و لوازم آن، به زمانی خاص [[مقید]] نیست<ref>المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۹.</ref>. در [[سوره انسان]] در وصف [[ابرار]] آمده است که به [[نذر]] خود [[وفا]] می‌کنند: {{متن قرآن|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref> در برخی [[روایات]]، [[وفا]] به [[نذر]]، بر پای‌بندی به [[ولایت]] [[اهل‌ بیت]] {{عم}} که در موطن میثاق‌گیری "[[عالم ذر]]" از آنان گرفته شده، [[تطبیق]] شده است<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۵۳‌.</ref>. شایان ذکر است که [[شأن نزول]] این [[آیه]]، [[شکیبایی]] وصف‌ناپذیر [[امام علی|علی‌ بن‌ ابی‌ طالب]]، [[حضرت زهرا|حضرت فاطمه زهرا]] و [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} است<ref>الغدیر، ج‌۳، ص‌۱۰۷ ـ ۱۱۱.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>

# '''[[هراس]] از [[معاد]]:''' {{متن قرآن|يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا }}<ref> به پیمان خود وفا می‌کنند و از روزی می‌هراسند که شرّ آن همه‌گیر است؛ سوره انسان، آیه:۷.</ref>، {{متن قرآن|إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا }}<ref> بی‌گمان ما از پروردگارمان، روزی که تیره و بسیار سخت است می‌هراسیم؛ سوره انسان، آیه:۱۰.</ref> [[خداوند]] در دو [[آیه]] یاد شده، [[ابرار]] را بر اثر داشتن هراسِ [[قیامت]] می‌ستاید<ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.

# '''[[اخلاص]]:''' {{متن قرآن|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَاء وَلا شُكُورًا }}<ref> با خود می‌گویند:) شما را تنها برای خشنودی خداوند خوراک می‌دهیم، نه پاداشی از شما خواهانیم و نه سپاسی؛ سوره انسان، آیه:۹.</ref> رمز [[اخلاص]] [[ابرار]]، آن است که به [[خدا]]، [[رسالت]] و [[معاد]]، [[ایمانی]] از روی [[رشد]] و [[بصیرت]] دارند و خود را [[بنده]] مملوک [[پروردگار]] دانسته، خود را مالک هیچ نفع و ضرری نمی‌دانند. آنان جز آن‌چه را [[خدا]] خواسته و بدان [[خشنود]] است، چیزی نمی‌خواهند و به چیزی [[خشنود]] نیستند؛ پس [[اراده خدا]] را بر [[اراده]] خود مقدّم داشته و بر [[مخالفت]] با نفس و دشواری [[طاعت]]، [[صبر]] پیشه کرده‌اند<ref>المیزان، ج‌۲۰، ص‌۱۲۵.</ref> در برخی [[روایات]] و نیز از سعید بن جبیر و [[مجاهد]] [[نقل]] شده است<ref>جوامع‌الجامع، ج‌۲، ص‌۷۴۸.</ref>. [[امام علی|امیرمؤمنان]] {{ع}} که این [[آیات]] درباره وی نازل شده هرگز {{متن قرآن|إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ}} را بر زبان نیاورد؛ بلکه [[خداوند]] از [[دل]] وی خبر داد<ref>البرهان، ج‌۵‌، ص‌۵۴۸‌.</ref><ref>[[علی اسلامی|اسلامی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱، ص۴۵۶ - ۴۷۷.</ref>.