تسلیم در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

# در [[تفسیر]] [[علی بن ابراهیم]] و در [[روایت]] [[ابی‌الجارود]] از [[ابوجعفر]]، [[امام باقر]] {{ع}}، آمده است که [[حضرت علی]] {{ع}} می‌فرمود: چون مردی از شما به خانه‌اش وارد گردد، اگر کسی در آن هست، بر آنها [[سلام]] کند، و اگر کسی در آن نیست، بگوید: {{متن حدیث|السَّلَامُ عَلَيْنَا مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا}}، که خدای عزّوجلّ می‌فرماید: {{متن قرآن|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبَارَكَةً طَيِّبَةً}}، و نیز گفته شده: چون کسی را در داخل [[منزل]] [[رؤیت]] نکند، بگوید: {{متن حدیث|السَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ}}، او با گفتن این [[سلام]]، دو فرشته‌ای را که بر او [[شاهد]] و ناظرند، قصد می‌کند<ref>{{متن حدیث|إِذَا دَخَلَ الرَّجُلُ مِنْكُمْ بَيْتَهُ فَإِنْ كَانَ فِيهِ أَحَدٌ يُسَلِّمُ عَلَيْهِمْ وَ إِنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ أَحَدٌ فَلْيَقُلْ السَّلَامُ عَلَيْنَا مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا يَقُولُ اللَّهُ {{متن قرآن|تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبَارَكَةً طَيِّبَةً}} }}؛ نورالثقلین، ج۳، ص۶۲۷، حدیث ۲۵۹؛ برهان، ص۷۴۶.</ref>.

# در [[تفسیر نمونه]]، زیر عنوان: "[[سلام]]، تحیّت بزرگ اسلامی"، شرحی بیان فرموده که ما عیناً آن را [[نقل]] می‌کنیم: تا آنجا که می‌دانیم تمام [[اقوام]] [[جهان]] هنگامی که به هم می‌رسند، برای اظهار [[محبت]] به یکدیگر، نوعی تحیّت دارند که گاهی جنبه لفظی دارد و گاهی به صورت عملی است که رمز تحت است. در [[اسلام]] نیز [[سلام]] یکی از روشن‌ترین تحیت‌هاست و [[آیه]] فوق همان‌طور که اشاره شد، گرچه معنای وسیعی دارد، اما یک مصداق روشن آن، [[سلام کردن]] است، بنابراین طبق این [[آیه]] همه [[مسلمانان]] موظفند که [[سلام]] را به طور عالی‌تر، و یا لااقل مساوی جواب گویند، از [[آیات قرآن]] نیز استفاده می‌شود که [[سلام]] یک نوع تحیّت است. در [[سوره نور]] [[آیه]] ۶۱ می‌خوانیم: {{متن قرآن|فَإِذَا دَخَلْتُمْ بُيُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ تَحِيَّةً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُبَارَكَةً طَيِّبَةً}}: هنگامی که وارد خانه‌ای شدید، بر یکدیگر تحیّت [[الهی]] بفرستید، تحیّتی پر [[برکت]] و [[پاکیزه]]. در این [[آیه]]، [[سلام]] به عنوان تحیّت [[الهی]] که هم [[مبارک]] است و هم [[پاکیزه]] معرفی شده است، و ضمناً می‌توان از آن استفاده کرد که معنای: {{متن حدیث|سَلامٌ عَلَيْكُمْ}} در اصل: {{متن حدیث|سَلَامُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ}} است؛ یعنی [[درود]] [[پروردگار]] بر تو باد، یا [[خداوند]] تو را به [[سلامت]] دارد، و در [[امن]] و [[امان]] باشی. به همین جهت [[سلام کردن]]، یک نوع اعلام [[دوستی]] و [[صلح]] و ترک [[مخاصمه]] و [[جنگ]] محسوب می‌شود.

* در [[آیه]] {{متن قرآن|وَأُدْخِلَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ تَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ}}<ref>«و آنان که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند به بوستان‌هایی در آورده می‌شوند که از بن آنها جویباران روان است، به اذن پروردگارشان در آنها جاودانند؛ درودشان در آنجا «سلام» است» سوره ابراهیم، آیه ۲۳.</ref> و [[آیه]] {{متن قرآن|دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«دعای آنان در آن (بهشت) سبحانک اللّهم «پاکا که تویی بار پروردگارا» ست و درودشان، «سلام» و پایان دعاشان، الحمد للّه ربّ العالمین «سپاس خداوند پروردگار جهانیان را»» سوره یونس، آیه ۱۰.</ref> هم درباره [[بهشتیان]] نیز می‌خوانیم: {{متن قرآن|تَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ}}: [[تحیت]] آنها در [[بهشت]]، [[سلام]] است. نیز از [[آیات قرآن]] استفاده می‌شود که تحیت به معنای [[سلام]]، یا چیزی معادل آن در [[اقوام]] پیشین بوده است؛ چنان‌که در [[آیه]] {{متن قرآن|إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُنْكَرُونَ}}<ref>«هنگامی که بر او وارد شدند و درود گفتند، او نیز درود گفت (و پنداشت) گروهی ناشناسند» سوره ذاریات، آیه ۲۵.</ref>، در داستان [[ابراهیم]] میگوید: هنگامی که [[فرشتگان]] [[مأمور]] [[مجازات]] [[قوم لوط]]، به صورت ناشناس بر او وارد شدند، به او [[سلام]] کردند و او هم پاسخ آنها را به [[سلام]] داد: {{متن قرآن|إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُنْكَرُونَ}}.

* از اشعار [[عرب جاهلی]] نیز استفاده می‌شود که تحیّت به [[سلام]]، در آن ایّام بوده است. هرگاه بی‌طرفانه تحیّت [[اسلامی]] را که محتوای آن، توجّه به [[خدا]] و [[دعا]] برای [[سلامت]] طرف و اعلام [[صلح]] و [[امنیت]] است با تحیت‌های دیگری که در میان [[اقوام]] مختلف معمول است، مقایسه کنیم، [[ارزش]] آن برای ما روشن‌تر می‌گردد.

#{{متن قرآن|دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«دعای آنان در آن (بهشت) سبحانک اللّهم "پاکا که تویی بار پروردگارا" ست و درودشان، "سلام" و پایان دعاشان، الحمد للّه ربّ العالمین "سپاس خداوند پروردگار جهانیان را" سوره یونس، آیه ۱۰.</ref>؛

#{{متن قرآن|وَأُدْخِلَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ تَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَامٌ}}<ref>«و آنان که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند به بوستان‌هایی در آورده می‌شوند که از بن آنها جویباران روان است، به اذن پروردگارشان در آنها جاودانند؛ درودشان در آنجا "سلام" است» سوره ابراهیم، آیه ۲۳.</ref>؛

#{{متن قرآن|وَبَيْنَهُمَا حِجَابٌ وَعَلَى الْأَعْرَافِ رِجَالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيمَاهُمْ وَنَادَوْا أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَنْ سَلَامٌ عَلَيْكُمْ لَمْ يَدْخُلُوهَا وَهُمْ يَطْمَعُونَ}}<ref>«و میان آن دو پرده‌ای است و بر آن پشته‌ها کسانی هستند که هر گروه (از آنان) را از چهره‌شان باز می‌شناسند و به بهشتیان که هنوز به آن (بهشت) در نیامده‌اند ولی (آن را) امید می‌برند ندا می‌دهند که: درود بر شما!» سوره اعراف، آیه ۴۶.</ref>.

* [[فرشتگان]] طیّب و پاکیزه‌ای که [[مأمور]] دریافت ([[روح]]) [[متقین]] هستند، بر آنان [[سلام]] کرده و به آنان میگویند: به واسطه کارهایی که انجام داده [[اید]]، وارد [[بهشت]] گردید: